” Κανείς υπουργός ή πρωθυπουργός εταίρου χώρας μπορεί να μας κουνά το δάχτυλο”

«Σέβομαι την Αυστρία που έχει πάρει 100.000 μετα­νά­στες, όμως δεν μπορεί κανείς υπουρ­γός ή πρω­θυ­πουρ­γός εταίρου χώρας να μας κουνάει το δάχτυλο από την ασφά­λεια της κεντρι­κής Ευρώπης»,

Στο «The Delphi Economic Forum 2016» που πραγ­μα­το­ποιεί­ται στο Πολι­τι­στικό Κέντρο των Δελφών μίλησε η βου­λευ­τής της ΝΔ. Η κ. Μπα­κο­γιάννη συμ­με­τείχε σε πάνελ με θέμα: «The road to 2020 and beyond: Shifts in the global balance of power» και ανα­φέρ­θηκε στο προ­σφυ­γικό ζήτημα που διχάζει την Ευρώπη, στις πολι­τι­κές που επι­βάλ­λε­ται να ακο­λου­θη­θούν και στο ρόλο της Ευρώπης στο παγκό­σμιο γίγνε­σθαι.

Ανα­φε­ρό­μενη στη στάση κρατών-μελών της ΕΕ στο μετα­να­στευ­τικό τόνισε: «Τώρα είναι η ώρα της ηγεσίας και της αλλη­λεγ­γύης. Οι Ευρω­παίοι ηγέτες οφεί­λουν να σταθούν στο ύψος των περι­στά­σεων να αντι­με­τω­πί­σουν την πραγ­μα­τι­κό­τητα με όραμα και θάρρος. Πρέπει να αντι­λη­φθούν ότι δεν ανα­με­τρού­νται με τα δελτία ειδή­σεων και τους τηλε­θε­α­τές τους αλλά με την ίδια την ιστορία. Σέβομαι την Αυστρία που έχει πάρει 100.000 μετα­νά­στες, όμως δεν μπορεί κανείς υπουρ­γός ή πρω­θυ­πουρ­γός εταίρου χώρας να μας κουνάει το δάχτυλο από την ασφά­λεια της κεντρι­κής Ευρώπης. Ας έρθει στην Ελλάδα, με τα χιλιά­δες νησιά και την τερά­στια ακτο­γραμμή, να δει τι γίνεται».

Ακο­λου­θεί η ομιλία της κ. Μπα­κο­γιάννη:

Ευχα­ρι­στώ πολύ τον κ. Τσομώκο και τους διορ­γα­νω­τές για την τιμη­τική πρό­σκληση. Εύχομαι η ευκαι­ρία να ανταλ­λά­ξουμε απόψεις εδώ, στο κέντρο της Ελλάδας, να είναι μόνο η αρχή.

Όταν ανα­φε­ρό­μα­στε στην ισορ­ρο­πία δυνά­μεων, οι περισ­σό­τε­ροι σκε­φτό­μα­στε το Μέτ­τερ­νιχ και το Κολ­λέ­γιο των Μεγάλων Δυνά­μεων του 18ου αιώνα. Από τότε έχουν αλλάξει πολλά. Καλού­μα­στε όλοι να αντι­λη­φθούμε ότι η Νέα Εποχή φέρνει νέες προ­κλή­σεις και απαιτεί νέες απα­ντή­σεις και νέες πολι­τι­κές. Ας μη σκε­φτό­μα­στε πια με όρους παρελ­θό­ντος. Με την ταχύ­τητα που ορίζει τη σημε­ρινή πραγ­μα­τι­κό­τητα, ακόμα και το 2005 φαντά­ζει μακρινό παρελ­θόν. Ανα­ρω­τιέ­μαι π.χ. πώς ο ιστο­ρι­κός του μέλ­λο­ντος θα αξιο­λο­γή­σει τη διπλω­μα­τία που γίνεται όχι μόνο μέσω τηλε­φω­νη­μά­των αλλά μέσω sms και e-mails.

Τα τελευ­ταία 2-3 χρόνια γίνεται μεγάλη προ­σπά­θεια κατα­νό­η­σης των διεθνών προ­βλη­μά­των. Μπήκαμε σε άλλη ιστο­ρική φάση. Κάποιοι μιλούν για μετα­φορά της ισχύος από τη Δύση στην Ανατολή. Άλλοι μιλούν για την ισχύ του Βορρά έναντι του Νότου. Άλλοι ανα­φέ­ρο­νται σε νέο Ψυχρό Πόλεμο. Άλλοι σε μια μεγάλη αλλαγή στην ιεράρ­χηση των προ­βλη­μά­των. Άραγε σε ποιο βαθμό η αλλαγή στον ενερ­γειακό χάρτη έχει οδη­γή­σει στη μείωση του ενδια­φέ­ρο­ντός μας για το Μεσα­να­το­λικό; Ορι­σμέ­νοι, πάλι, θυμού­νται τη σύγκρουση των πολι­τι­σμών. Κι άλλοι κάνουν λόγο για δια­θρη­σκευ­τι­κές ή ακόμα και ενδο­θρη­σκευ­τι­κές συγκρού­σεις.

Το στοί­χημα είναι να μην παγι­δευ­τούμε σε διλήμ­ματα, πολλά εκ των οποίων είναι τεχνητά, αλλά και να μην υπο­κύ­ψουμε στη γοητεία των παρα­πάνω αντι­θέ­σεων. Χρειά­ζε­ται να σκε­φτούμε out of the box.

Ειδικά στη σημε­ρινή εποχή των κρίσεων, των οικο­νο­μι­κών ανι­σο­τή­των, των εθνικών ασυμ­με­τριών, των ανα­δυό­με­νων εθνι­κι­σμών, η ανάγκη για συνερ­γα­σία, συνεν­νό­ηση και σύνθεση είναι μεγα­λύ­τερη από ποτέ. Όσο κι αν ορι­σμέ­νοι θα ήθελαν να ξανα­μπούμε στα καβού­κια των εθνο­κρα­τών, όσο κι αν ορι­σμέ­νοι θα ήθελαν να αισθαν­θούν την ασφά­λεια των τειχών, η πραγ­μα­τι­κό­τητα επι­τάσ­σει να χτί­σουμε γέφυρες μεταξύ μας.

Ο Άγγλος ποιητής Τζων Ντον είχε γράψει ότι «κανένας άνθρω­πος δεν είναι ένα νησί». Ενδε­χο­μέ­νως λιγό­τε­ροι να γνω­ρί­ζουνε ότι είχε προ­σθέ­σει «και ποτέ δεν ξέρεις για ποιον χτυπάει η καμπάνα», εμπνέ­ο­ντας μεταξύ άλλων και τον Χεμιν­γουέι. Η καμπάνα, λοιπόν, κυρίες και κύριοι, χτυπάει για όλους μας. Και όχι μόνο η ιστορία, αλλά και οι λαοί μας θα είναι σκληροί και αδέ­κα­στοι κριτές.

Το 2020, η παγκό­σμια κοι­νό­τητα χρειά­ζε­ται μια Ευρώπη ισχυρή, ικανή να ανα­νε­ώ­νει το ρόλο της ως δύναμης στα­θε­ρό­τη­τας. Ως δύναμης που πιστεύει ότι η δημο­κρα­τία και η ασφά­λεια μπορούν να δια­σφα­λι­στούν με κατα­στά­σεις win-win μεταξύ των παγκό­σμιων παικτών.

Όμως, το ευρω­παϊκό πολι­τικό και οικο­νο­μικό οικο­δό­μημα βρί­σκε­ται σε υπαρ­ξιακή κρίση που απειλεί το διεθνή ρόλο και τη συνοχή του. Αυτό που δεν συνέβη τα 6 χρόνια της οικο­νο­μι­κής κρίσης, κιν­δυ­νεύει να συμβεί μετά από ένα χρόνο οξείας προ­σφυ­γι­κής κρίσης. Τα νούμερα λένε την αλήθεια. Καθη­με­ρινά δια­σχί­ζουν χιλιά­δες το Αιγαίο, ενώ 4 εκα­τομ­μύ­ρια πρό­σφυ­γες περι­μέ­νουν σε Τουρκία, Λίβανο και Ιορ­δα­νία. Από τους 160.000 πρό­σφυ­γες που συμ­φω­νή­θηκε να μετε­γκα­τα­στα­θούν σε χώρες της Ε.Ε., υλο­ποι­ή­θηκε η μετα­φορά μόλις 500.

Κυρίες και Κύριοι,

Η προ­σφυ­γική κρίση ανέ­δειξε τις αδυ­να­μίες μας. Η Ευρώπη, λοιπόν, χρειά­ζε­ται να κινηθεί σε τρία επίπεδα:

• Ανα­συ­γκρό­τηση και απο­τε­λε­σμα­τική λει­τουρ­γία των μηχα­νι­σμών λήψης απο­φά­σεων σε στρα­τιω­τικό επίπεδο και στο επίπεδο της εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής.

• Αλλαγή του κανο­νι­σμού «Δου­βλίνο 2». Χρειά­ζε­ται ισο­με­ρής κατα­νομή των βαρών, απο­τε­λε­σμα­τική και κοινή προ­στα­σία των εξω­τε­ρι­κών συνόρων, δια­χεί­ριση των μετα­να­στευ­τι­κών ροών.

• Ευρω­παϊκή συνοχή και αλλη­λεγ­γύη. Η επι­θε­τι­κό­τητα της ομάδας Βίζε­γκραντ, καθώς και η μονο­με­ρής απόφαση της Αυστρίας να συγκα­λέ­σει σύνοδο των χωρών του βαλ­κα­νι­κού δια­δρό­μου χωρίς την παρου­σία της Ελλάδας, για το προ­σφυ­γικό, αντι­βαί­νουν στις απο­φά­σεις του Ευρω­παϊ­κού Συμ­βου­λίου και είναι απα­ρά­δε­κτες.

Επίσης, δεν μπο­ρούμε να συζη­τούμε για συνο­λική αντι­με­τώ­πιση του ζητή­μα­τος και να μην έχουμε δημιουρ­γή­σει μια ομάδα εργα­σίας που θα εξα­σφα­λί­ζει ότι επα­να­προ­ω­θού­νται οι παρά­νο­μοι οικο­νο­μι­κοί μετα­νά­στες που δεν δικαιού­νται ασύλου. Σήμερα στην Ελλάδα έχουμε 65% οικο­νο­μι­κούς μετα­νά­στες και 35% πρό­σφυ­γες. Είναι απα­ρά­δε­κτο να μην εφαρ­μό­ζο­νται οι κανόνες επα­νεισ­δο­χής. Δεν μπορεί οι ευρω­παίοι φορο­λο­γού­με­νοι να στη­ρί­ζουν χώρες εκτός ΕΕ, οι οποίες δεν τηρούν τις συμ­φω­νίες επα­νεισ­δο­χής. Κακώς η Ευρώπη δεν πιέζει να επι­βλη­θεί καθε­στώς θεώ­ρη­σης Visa στις χώρες του Μαγκρέπ.

Δεν μπο­ρούμε να επι­τρέ­πουμε στην Τουρκία να κάνει τα στραβά μάτια και να επι­τρέ­πει την αθρόα διέ­λευση προ­σφύ­γων και μετα­να­στών από την επι­κρά­τειά της.

Πρέπει να κερ­δί­σουμε την εμπι­στο­σύνη μεταξύ μας αλλά και την εμπι­στο­σύνη μας προς την Ευρώπη. Τώρα είναι η ώρα της ηγεσίας και της αλλη­λεγ­γύης. Οι Ευρω­παίοι ηγέτες οφεί­λουν να σταθούν στο ύψος των περι­στά­σεων να αντι­με­τω­πί­σουν την πραγ­μα­τι­κό­τητα με όραμα και θάρρος. Πρέπει να αντι­λη­φθούν ότι δεν ανα­με­τρού­νται με τα δελτία ειδή­σεων και τους τηλε­θε­α­τές τους αλλά με την ίδια την ιστορία. Σέβομαι την Αυστρία που έχει πάρει 100.000 μετα­νά­στες, όμως δεν μπορεί κανείς υπουρ­γός ή πρω­θυ­πουρ­γός εταίρου χώρας να μας κουνάει το δάχτυλο από την ασφά­λεια της κεντρι­κής Ευρώπης. Ας έρθει στην Ελλάδα με τα χιλιά­δες νησιά και την τερά­στια ακτο­γραμμή να δει τι γίνεται. «Αν μισού­νται ανάμεσά τους, δεν τους πρέπει λευ­τε­ριά», έγραψε ο Σολωμός. Όλοι, λοιπόν, ενω­μέ­νοι και απο­φα­σι­σμέ­νοι οφεί­λουμε να αντι­με­τω­πί­σουμε τις προ­κλή­σεις.

Κυρίες και κύριοι,

Η Ευρώπη εμπνέ­ε­ται από κοινές αρχές και αξίες. Όμως προ­χω­ρεί με αργά βήματα προς τα εμπρός. Η λει­τουρ­γία της απο­τε­λεί άσκηση αμοι­βαίων συμ­βι­βα­σμών και υπο­χω­ρή­σεων. Πολλοί ίσως εξορ­γί­ζο­νται με τη βραδεία δια­δι­κα­σία λήψης απο­φά­σεων. Όμως η δύναμη της Ευρώπης εντο­πί­ζε­ται στην πεποί­θησή μας ότι η μόνη λύση είναι να βρί­σκουμε λύσεις. Γι’ αυτό συχνά φτά­νουμε μετά κόπων και βασάνων στο απο­τέ­λε­σμα. Παρά τις καθυ­στε­ρή­σεις, το ευρω­παϊκό τρένο φτάνει πάντα στο σταθμό. Έτσι πρέπει να γίνει και τώρα.

«Η Ευρώπη ήταν ο χώρος, ο οποίος μονο­πω­λούσε την παγκό­σμια ιστορία. Αυτό έπαψε να ισχύει», είχε πει η Ελένη Αρβελέρ. Πράγ­ματι, δεν υπάρ­χουν πια μονο­πώ­λια. Στο παγκό­σμιο πεδίο, όλοι τρέ­χουμε σε αγώνα δρόμου. Σ’ αυτόν τον αγώνα, οι Ευρω­παίοι ξεκι­νούμε με ένα αντα­γω­νι­στικό πλε­ο­νέ­κτημα, το οποίο κιν­δυ­νεύ­ουμε να χάσουμε για πρώτη φορά στην ιστορία μας: την ευρω­παϊκή ολο­κλή­ρωση. Εκείνη που είναι άρρηκτα συν­δε­δε­μένη με την παγκό­σμια στα­θε­ρό­τητα και ισορ­ρο­πία δυνά­μεων.

Γι’ αυτό η Ευρώπη οφείλει να αντι­με­τω­πί­σει με θάρρος τα προ­βλή­ματά της, για να ξανα­βρεί το διεθνή της ρόλο. Είναι αδια­νό­ητο μια ένωση κρατών όπως η Ευρω­παϊκή να μην επι­διώ­κει να έχει εκείνα ακριβώς τα χαρα­κτη­ρι­στικά που την προσ­διο­ρί­ζουν ως Ένωση. Τότε μόνο θα μπορεί να παίξει ουσια­στικό ρόλο στην παγκό­σμια σκηνή. Διότι η παγκό­σμια σκηνή χρειά­ζε­ται μια ισχυρή Ευρώπη. Είναι χρέος μας η Ευρώπη να ξανα­πι­στέ­ψει στον εαυτό της.

euro2day.gr