Καταργήθηκε η διάταξη για ασέλγεια παρά φύση μεταξύ αρρένων

Αντι­δρά­σεις στους κόλπους του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, μεταξύ μάλιστα έγκρι­των ποι­νι­κο­λό­γων, προ­κά­λεσε η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να καταρ­γή­σει το άρθρο 347 του Ποι­νι­κού Κώδικα για την ασέλ­γεια παρά φύση μεταξύ αρρένων στο νομο­σχέ­διο για την επέ­κταση του Συμ­φώ­νου Συμ­βί­ω­σης σε ομόφυλα ζευ­γά­ρια.

Η κατάρ­γηση του συγκε­κρι­μέ­νου άρθρου δια­πι­στώ­θηκε από τον ποι­νι­κο­λόγο κ. Μανώλη Κου­τσούκο, ο οποίος χθες δήλωσε στη «δημο­κρα­τική» τα εξής:

«Η κατάρ­γηση του συγκε­κρι­μέ­νου άρθρου του Ποι­νι­κού Κώδικα νομι­μο­ποιεί ουσια­στικά την απο­πλά­νηση ανη­λί­κων από ανώμαλα ψυχο­πα­θη­τικά άτομα διότι η επι­κε­φα­λίδα του άρθρου αυτού δεν αφο­ρούσε φυσιο­λο­γική ασέλ­γεια αλλά την παρά φύσιν. Η διάταξη αυτή παρεί­σφρησε πιστεύω παρά­νομα, σ’ ένα άσχετο νομο­θέ­τημα και μάλιστα παρα­μο­νές Χρι­στου­γέν­νων, με προφανή σκοπό να μην γίνει αντι­λη­πτή η κατάρ­γηση του. Ουσια­στικά οδηγεί στη νομι­μο­ποί­ηση της αξιό­ποι­νής συμπε­ρι­φο­ράς ψυχο­πα­θη­τι­κών προ­σώ­πων».

Η κατάρ­γηση του συγκε­κρι­μέ­νου άρθρου προ­κλή­θηκε με τοπο­λο­γία που έφεραν, κατά τη συζή­τηση για το σύμφωνο συμ­βί­ω­σης, πέντε βου­λευ­τές του ΣΥΡΙΖΑ (Β. Κατρι­βά­νου, Κ. Δου­ζί­νας, Αν. Καβ­βα­δία, Χρ. Καρα­γιαν­νί­δης, Γ. Ψυχο­γιός), επι­ση­μαί­νο­ντας ότι “η ύπαρξη της διά­τα­ξης αυτής στιγ­μα­τί­ζει ποινικά μια κατη­γο­ρία ατόμων, ενώ διαιω­νί­ζει και επι­τεί­νει τις δια­κρί­σεις και τον ρατσι­σμό σε βάρος τους”.

Κατά το 347 ΠΚ: «Η παρά φύση ασέλ­γεια μεταξύ αρρένων που τελέ­στηκε: α. με κατά­χρηση μιας σχέσης εξάρ­τη­σης που στη­ρί­ζε­ται σε οποια­δή­ποτε υπη­ρε­σία, β. από ενήλικο με απο­πλά­νηση προ­σώ­που νεό­τε­ρου από 17 ετών ή από κερ­δο­σκο­πία, τιμω­ρεί­ται με φυλά­κιση του­λά­χι­στον 3 μηνών».

Νομικοί κύκλοι επι­ση­μαί­νουν ότι δεν υπήρχε λόγος να καταρ­γη­θεί το δεύτερο μέρος της παρα­γρά­φου 1 του άρθρου 347 του Ποι­νι­κού Κώδικα που ανα­φέ­ρε­ται στην απο­πλά­νηση ανη­λί­κου εκφρά­ζο­ντας μάλιστα επι­φυ­λά­ξεις για το κατά πόσο αυτό το ζήτημα καλύ­πτε­ται επαρκώς από άλλα άρθρα.

Ο υπουρ­γός Δικαιο­σύ­νης κ. Ν. Παρα­σκευό­που­λος θεωρεί από την άλλη ότι το αξιό­ποινο καλύ­πτε­ται από άλλες δια­τά­ξεις για την απο­πλά­νηση ανη­λί­κων, την κατά­χρηση ανη­λί­κων σε ασέλ­γεια και την παιδική πορ­νο­γρα­φία και εξέ­φρασε την άποψη ότι το συγκε­κρι­μένο άρθρο είναι αντι­συ­νταγ­μα­τικό, καθώς αφορά μόνο άνδρες.

Ο αντί­λο­γος ανα­φέ­ρει ότι το δεύτερο σκέλος καλύ­πτε­ται κατά μια έννοια από το άρθρο 342, που εκεί όμως πρέπει να έχεις εμπι­στευ­τεί σε κάποιον το παιδί για να το επι­βλέ­πει. Ωστόσο «θα μπο­ρού­σες να πεις ότι υπάρχει ένα κενό σε περί­πτωση που δεν έχεις εμπι­στευ­τεί σε κάποιον το παιδί, δηλαδή θα μπο­ρούσε να είναι ένας τρίτος που περνάει έξω από ένα σχολείο και λέει μια κου­βέ­ντα περί­εργη. Η ασέλ­γεια θα μπο­ρούσε να είναι οποιασ­δή­ποτε μορφής».

Επίσης, συμπλη­ρώ­νουν, «υπάρχει και το 339 που μιλάει για απο­πλά­νηση παιδιών και ανα­φέ­ρε­ται σε συνε­χείς πράξεις και έτσι καλύ­πτε­ται».

«Πάντως είναι γεγονός ότι κάποια μικρή ρωγμή έχει επι­τρέ­ψει», προ­σθέ­τουν οι ίδιες πηγές και συμπλη­ρώ­νουν ότι «στο τέλος θα κρίνουν τα δικα­στή­ρια αν το 342 και 339 είναι συμπλη­ρω­μα­τικά».

Από την άλλη πλευρά όσον αφορά στις κατη­γο­ρη­μα­τι­κές δια­βε­βαιώ­σεις του υπουρ­γού Δικαιο­σύ­νης ότι δεν υπάρχει κενό διευ­κρι­νί­ζουν ότι: «το τι λέει ο υπουρ­γός στη Βουλή για το ποινικό δίκαιο έχει μια σημασία μελ­λο­ντικά με την έννοια ότι θεωρεί πως έτσι ερμη­νεύ­ε­ται ο νόμος αυτός. Άρα μελ­λο­ντικά το τι υπο­στη­ρί­ζει ένας υπουρ­γός, που λέγεται ιστο­ρική ερμη­νεία, κατά μια έννοια μπορεί να βοη­θή­σει στην ερμη­νεία του 342 και του 339».

Οι ίδιες πηγές διευ­κρι­νί­ζουν ακόμα ότι «το σκέλος, που στην ουσία ήθελαν να καταρ­γή­σουν, δεν ήταν τόσο σεξουα­λι­κής προ­τί­μη­σης όσο το να μην εξαρ­τά­ται κανείς ακόμα αν έχει κάποιον ο οποίος είναι ομο­φυ­λό­φι­λος ως διευ­θυ­ντή» και ότι το θέμα της σεξουα­λι­κής παρε­νό­χλη­σης καλύ­πτε­ται και με τους νόμους για τον εργα­σιακό χώρο.

Το σκε­πτικό των βου­λευ­τών του ΣΥΡΙΖΑ, που ζήτησαν την κατάρ­γηση της συγκε­κρι­μέ­νης διά­τα­ξης, είναι πως αντι­με­τω­πί­ζει ξεχω­ρι­στά τις συγκε­κρι­μέ­νες πράξεις όταν αφορούν ομο­φυ­λό­φιλα άτομα παρόλο που υπάρ­χουν δια­τά­ξεις γενι­κό­τε­ρες και άρα εισάγει δια­κρί­σεις σε βάρος των ομο­φυ­λό­φι­λων.

Οι βου­λευ­τές υπο­στη­ρί­ζουν πως πρό­κει­ται για «απαρ­χαιω­μένη διάταξη, την κατάρ­γηση της οποίας έχουν προ­τεί­νει με απόφασή της η Εθνική Επι­τροπή για τα Δικαιώ­ματα του Ανθρώ­που ήδη από το 2004 και με σχετική σύστασή της η Επι­τροπή Ανθρώ­πι­νων Δικαιω­μά­των του ΟΗΕ ήδη από το 2005, ενώ συνιστά πάγιο αίτημα τόσο της ΛΟΑΤΚΙ κοι­νό­τη­τας όσο και του συνόλου των οργα­νώ­σεων ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των στη χώρα μας».

Πράγ­ματι, η ΕΕΔΑ στο πλαίσιο της δημο­σίας δια­βού­λευ­σης του επί­μα­χου σχεδίου νόμου, έχει παρα­τη­ρή­σει πως στο εν λόγω άρθρο “υπάρχει σαφής δια­κρι­τική μετα­χεί­ριση έναντι της ανδρι­κής ομο­φυ­λο­φι­λι­κής πορ­νείας, τη στιγμή που η ίδια πράξη στην περί­πτωση ετε­ρο­φυ­λο­φι­λι­κών σχέσεων δεν συνιστά ποινικό αδίκημα”.

Το καλο­καίρι 2004, η Ομο­φυ­λο­φι­λική και Λεσβιακή Κοι­νό­τητα Ελλάδας (ΟΛΚΕ) είχε υπο­βά­λει μάλιστα αίτηση για δια­γραφή του άρθρου στον τότε Υπουργό Δικαιο­σύ­νης.