Ανεστάλη η έκδοση απόφασης για αγωγή κατά του νοσοκομείου

Με την υπ’ αρίθμ. 45/2016 από­φα­ση του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου ανε­στά­λη η έκ­δο­ση από­φα­σης επί της αγω­γής δύο κα­τοί­κων Ρόδου, που διεκ­δι­κούν απο­ζη­μί­ω­ση ύψους 590.000 ευρώ από το Γε­νι­κό Νο­σο­κο­μείο Ρόδου για βλά­βες που υπέ­στη το παιδί τους κατά την διάρ­κεια του το­κε­τού.

Το ζευ­γά­ρι απέ­κτη­σε τον Φε­βρουά­ριο του 2003 το πρώτο του τέκνο το οποίο γεν­νή­θη­κε με φυ­σιο­λο­γι­κό το­κε­τό, μετά από κύηση 36 εβδο­μά­δων.

Ωστό­σο, ση­μειώ­θη­κε αλ­λοί­ω­ση παλ­μών 3 ώρες πριν την εξώ­θη­ση, που δια­πι­στώ­θη­κε με καρ­διο­το­κο­γρά­φη­μα, κι ενώ το σύμ­πτω­μα αυτό ήταν προει­δο­ποι­η­τι­κό για το ό,τι έπρε­πε να διε­ξα­χθεί και­σα­ρι­κή λόγω επι­κεί­με­νου κιν­δύ­νου του βρέ­φους και όχι φυ­σιο­λο­γι­κός το­κε­τός, εντού­τοις αγνο­ώ­ντας την προει­δο­ποί­η­ση αυτή, πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε φυ­σιο­λο­γι­κός το­κε­τός ο οποί­ος ήταν ερ­γώ­δης, με απο­τέ­λε­σμα το νε­ο­γνό να μην κλά­ψει αμέ­σως και να μην ανα­πνεύ­σει αμέ­σως.

Αρ­κε­τές ώρες μετά τη γέν­νη­ση το νε­ο­γνό πα­ρου­σί­α­σε επει­σό­διο σπα­σμών και του χο­ρη­γή­θη­κε, φαρ­μα­κευ­τι­κή αγωγή. Στην συ­νέ­χεια, το ζευ­γά­ρι ενη­με­ρώ­θη­κε ότι θα έπρε­πε να με­τα­βεί αμέ­σως στην Αθήνα, γιατι το παιδί πα­ρου­σί­α­ζε σπα­σμούς. Μόλις έφτα­σαν στο Γε­νι­κό Νο­σο­κο­μείο Παί­δων «Η Αγία Σοφία» στην Αθήνα, όπου ει­σή­χθη το νε­ο­γέν­νη­το τέκνο τους, υπέ­στη καρ­δια­κή ανα­κο­πή. Εκεί δια­γνώ­στη­κε ότι έπα­σχε από πε­ρι­γεν­νη­τι­κή υπο­ξία – πνευ­μο­θώ­ρα­κα.

Το βρέ­φος εξήλ­θε από το νο­σο­κο­μείο τον Μάρ­τιο του ίδιου έτους με τη διά­γνω­ση της πε­ρι­γεν­νη­τι­κής υπο­ξί­ας – πνευ­μο­θώ­ρα­κας και μετά την έξοδό του πα­ρα­κο­λου­θεί­το σε τακτά χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα από ομάδα ει­δι­κών, απο­τε­λού­με­νη από νε­ο­γνο­λό­γο, παι­δο­νευ­ρο­λό­γο, φυ­σιο­θε­ρα­πευ­τή και οφθαλ­μί­α­τρο) και κατά την εν λόγω πα­ρα­κο­λού­θη­ση δια­πι­στώ­θη­καν έντο­να κι­νη­τι­κά προ­βλή­μα­τα και συ­γκε­κρι­μέ­να υπερ­το­νία κάτω άκρων αρι­στε­ρής και δε­ξιάς πλευ­ράς με πιο έντο­να τα προ­βλή­μα­τα της αρι­στε­ρής πλευ­ράς και γε­νι­κά όλη η αρι­στε­ρή πλευ­ρά πα­ρου­σί­α­ζε έντο­να κι­νη­τι­κά προ­βλή­μα­τα. Για τα κι­νη­τι­κά αυτά προ­βλή­μα­τα υπο­βλή­θη­κε σε συ­στη­μα­τι­κό πρό­γραμ­μα φυ­σιο­θε­ρα­πεί­ας. Συ­νέ­χι­ζε ωστό­σο να πα­ρου­σιά­ζει σπα­σμούς και να έχει κα­θυ­στέ­ρη­ση ανά­πτυ­ξης και σπα­στι­κή δι­πλη­γία. Ηδη πα­ρου­σί­α­σε και επι­λη­πτι­κά επει­σό­δια. Κρί­θη­κε από την πρω­το­βάθ­μια υγειο­νο­μι­κή επι­τρο­πή ότι έχει φυ­σι­κή ανα­πη­ρία που ανέρ­χε­ται σε πο­σο­στό 80%.

Η υπό­θε­ση απα­σχό­λη­σε το Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου σε συ­νε­δρί­α­ση του την 16 Νο­εμ­βρί­ου 2015.

Το ενα­γό­με­νο νο­σο­κο­μείο απο­κρού­ο­ντας τη βα­σι­μό­τη­τα της αγω­γής, αρ­νεί­ται την τέ­λε­ση οποιασ­δή­πο­τε πα­ρα­νο­μί­ας των ορ­γά­νων του, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η ακο­λου­θη­θεί­σα δια­δι­κα­σία και κατά τα δύο στά­δια του το­κε­τού ήταν η ια­τρι­κώς εν­δε­δειγ­μέ­νη και ότι δεν υπήρ­χε δε άλλη επι­λο­γή εκτός της επι­λε­γεί­σας για την ολο­κλή­ρω­ση του.

Ει­δι­κό­τε­ρα, ισχυ­ρί­ζε­ται ότι στο στά­διο που εκ­δη­λώ­θη­καν οι αλ­λοιώ­σεις του καρ­δια­κού ρυθ­μού του εμ­βρύ­ου, ήτοι στο στά­διο της εξώ­θη­σης, η μόνη ια­τρι­κώς εν­δει­κνυό­με­νη ενέρ­γεια ήταν να επι­χει­ρη­θεί από το ια­τρι­κό προ­σω­πι­κό επεί­γων το­κε­τός, ο οποί­ος και επι­χει­ρή­θη­κε, κα­θό­σον η επι­λο­γή της και­σα­ρι­κής τομής θα προ­κα­λού­σε ανε­πα­νόρ­θω­τη βλάβη στην υγεία της επι­τό­κου.

Ισχυ­ρί­στη­κε επι­πλέ­ον ότι οι ενά­γο­ντες δεν έχουν έν­νο­μο συμ­φέ­ρον προς ανα­ζή­τη­ση το επι­κα­λού­με­νων με την αγωγή τους δα­πα­νών, στις οποί­ες έχουν υπο­βλη­θεί και θα εξα­κο­λου­θή­σουν να υπο­βάλ­λο­νται, κα­θό­σον είναι ασφα­λι­σμέ­νοι σε ασφα­λι­στι­κό φορέα που έχει κα­λύ­ψει και κα­λύ­πτει το σύ­νο­λο αυτών.

Το δι­κα­στή­ριο με την προ­δι­κα­στι­κή από­φα­ση που εξέ­δω­σε, έκρι­νε ότι δεν προ­κύ­πτει με από­λυ­τη σα­φή­νεια και βε­βαιό­τη­τα αν τα όρ­γα­να του ενα­γο­μέ­νου προ­έ­βη­σαν πράγ­μα­τι σε πα­ρά­νο­μες πρά­ξεις ή πα­ρα­λεί­ψεις στην επί­δι­κη πε­ρί­πτω­ση, ούτε αν το ζη­μιο­γό­νο απο­τέ­λε­σμα συν­δέ­ε­ται αι­τιω­δώς με την τυχόν πα­ρα­νο­μία των ορ­γά­νων του ενα­γο­μέ­νου.

Εκρι­νε επι­πλέ­ον ότι θα πρέ­πει να διο­ρι­στεί πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας γυ­ναι­κο­λό­γος ώστε να δια­πι­στω­θεί, εάν, στην επί­δι­κη πε­ρί­πτω­ση εφαρ­μό­σθη­καν οι γε­νι­κώς πα­ρα­δε­δεγ­μέ­νοι κα­νό­νες της ια­τρι­κής επι­στή­μης και τέ­χνης και εάν η βλάβη στην υγεία του τέ­κνου των ενα­γό­ντων επήλ­θε από πα­ρά­βα­ση των κα­νό­νων αυτών και των ανα­τε­θει­μέ­νων κα­θη­κό­ντων στα αρ­μό­δια όρ­γα­να του Νο­σο­κο­μεί­ου (θε­ρά­πο­ντες ια­τρούς της επι­τό­κου) κατά τη διάρ­κεια του το­κε­τού.

Επι­προ­σθέ­τως, ενό­ψει των αντι­κρουό­με­νων ισχυ­ρι­σμών των δια­δί­κων το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε, ότι υφί­στα­νται αδιευ­κρί­νι­στα ση­μεία, που έχουν σχέση με τα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά της κρι­νό­με­νης υπό­θε­σης και ασκούν ου­σιώ­δη επιρ­ροή στην έκ­βα­ση της, ζη­τώ­ντας και από τις δύο πλευ­ρές συ­μπλη­ρω­μα­τι­κά στοι­χεία και έγ­γρα­φα.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Ακης Δη­μη­τριά­δης.