Επαινοι της Bild για την ελληνική ακτιφυλακή

Τον αγώνα που δίνει η ελλη­νική ακτο­φυ­λακή για να δια­σώ­σει πρό­σφυ­γες στις ακτές των νησιών του ανα­το­λι­κού Αιγαίου, περι­γρά­φει με εκτενές ρεπορ­τάζ η γερ­μα­νική εφη­με­ρίδα Bild, η οποία ανα­γνω­ρί­ζει ότι η προ­σπά­θεια αυτή ξεπερνά τις δια­κη­ρύ­ξεις των Ευρω­παίων πολι­τι­κών. Ακο­λου­θεί το πλήρες ρεπορ­τάζ της γερ­μα­νι­κής εφη­με­ρί­δας:

«Τα παιδιά φώναζαν κατά το ταξίδι επί ώρες»

Την ώρα που η καγκε­λά­ριος Μέρκελ καθόταν στο αερο­πλάνο με κατεύ­θυνση την Τουρκία, ξεκι­νού­σαν ταυ­τό­χρονα και πάλι χιλιά­δες πρό­σφυ­γες με φου­σκω­τές λέμβους για την Ευρώπη.

Είχε προη­γη­θεί ολο­ή­μερη θύελλα, άγρια θάλασσα, οι δου­λέ­μπο­ροι είχαν αφήσει τους πρό­σφυ­γες να περι­μέ­νουν στις ακτές της Σμύρνης. Ακριβώς κατά την επί­σκεψη της Μέρκελ ο καιρός όμως έγινε ξανά καλύ­τε­ρος.

«Καθόλου αέρας και ήλιος. Και παρ΄ όλ΄αυτά άκρως επι­κίν­δυνο»

Διότι: Οι περισ­σό­τε­ροι πρό­σφυ­γες δεν ξέρουν να κολυ­μπούν, άλλοι έχουν ψευ­το­σω­σί­βια. Και σε παγω­μέ­νες θερ­μο­κρα­σίες ο χρόνος επι­βί­ω­σης στο νερό είναι μόνο μερικά λεπτά.

Όταν ο 35χρονος καπε­τά­νιος της ελλη­νι­κής ακτο­φυ­λα­κής Αργύρης Φρα­γκού­λης μπαίνει το πρωί στο λιμάνι της Μυτι­λή­νης με το σκάφος «080», αυτός και το πλήρωμά του έχουν ήδη περι­συλ­λέ­ξει εκα­το­ντά­δες (πρό­σφυ­γες) . Ταξί­δευε ολό­κληρη τη νύχτα, χωρίς διά­λειμμα, χωρίς ύπνο. «Θέλω να σώσω τους ανθρώ­πους, τίποτε άλλο», λέει ο Αργύρης. Η Ευρώπη, οι συζη­τή­σεις για τους πρό­σφυ­γες, όλα αυτά του είναι αδιά­φορα. Πρό­κει­ται για τις ζωές ανθρώ­πων.

«Πρό­κει­ται για πολλές γυναί­κες και παιδιά όχι περισ­σό­τερο από μερικών μηνών, ο τρόμος του διάπλου είναι ζωγρα­φι­σμέ­νος στο πρόσωπό τους»

Ο Μαχμούτ, 35 ετών με τρία παιδιά λέει : «Ερχό­μα­στε από το Χαλέπι, έπρεπε να περι­μέ­νουμε τρεις βδο­μά­δες στην Τουρκία. Όλοι μας φοβό­μα­σταν ότι η Τουρκία θα μας γυρίσει πίσω στη Συρία.»

Ένας παππούς με την εξά­χρονη εγγονή του δείχνει ένα άχρηστο σωσίβιο, γεμι­σμένο με φελιζόλ. «Πλη­ρώ­σαμε γι΄ αυτό 20 ευρώ, αλλά θα πνι­γό­μα­σταν αμέσως», λέει.

Όταν οι 400 άνθρω­ποι είναι πια στη στεριά, το ελλη­νικό πλοίο ξεκινά και πάλι. Είναι 10 η ώρα , ακόμα έρχο­νται πρό­σφυ­γες. Ο Αργύρης βλέπει στο ραντάρ τη μια μετά την άλλη τις φου­σκω­τές λέμβους. Με ταχύ­πλοα ανε­βά­ζουν τους πρό­σφυ­γες στο μεγάλο πλοίο. Εκεί κάθο­νται οι άνθρω­ποι ο ένας δίπλα στον άλλον. Εκα­το­ντά­δες παιδιά που κλαίνε, βρέφη, πολλές έγκυες. Εξα­ντλη­μέ­νοι από το ταξίδι, πολλοί ακόμα είναι σε κατά­σταση πανικού.

«Ο 24χρονος Ιμπραήμ από τα Χαλέπι λέει: «Η λέμβος στην οποία καθό­μα­σταν προ­ο­ρι­ζό­ταν για δέκα ανθρώ­πους και τελικά είμα­σταν εξήντα, μεταξύ των οποίων υπερ­βο­λικά πολλά παιδιά, τα οποία έκλαι­γαν σε όλο το ταξίδι.»

Οι μέρες και οι νύχτες δεν έχουν τέλος για την ελλη­νική ακτο­φυ­λακή. Όταν ακούνε ότι η Ελλάδα πρέπει να προ­στα­τέ­ψει τα σύνορά της καλύ­τερα, τότε γελάνε. Ένας λέει: «Πως να γίνει αυτό σε χιλιά­δες μίλια θαλάσ­σιων συνόρων; Και τι να κάνουμε; Να σπρώ­ξουμε πίσω στις φου­σκω­τές λέμβους τα παιδιά; Οι Ευρω­παίοι πολι­τι­κοί κοροϊ­δεύ­ουν τον εαυτό τους». Ότι θα μειω­θούν οι πρό­σφυ­γες δεν το πιστεύει κανένας. Ένας δια­σώ­στης λέει: «Aν τώρα το Φεβρουά­ριο έρχο­νται χιλιά­δες, τότε θα γίνουν περισ­σό­τε­ροι από πέρυσι ολό­κληρη τη χρονιά».

«Συνεχώς πνί­γο­νται πρό­σφυ­γες»

Παρά την ακα­τα­πό­νητη δουλειά της ελλη­νι­κής ακτο­φυ­λα­κής συμ­βαί­νουν συνεχώς στη δια­δρομή φρικτά γεγο­νότα. Σχεδόν καθη­με­ρινά πεθαί­νουν πρό­σφυ­γες κατά τη διάρ­κεια του επι­κίν­δυ­νου ταξι­διού.