«Μπλόκο» ΣτΕ στους καταπατητές δασών

Το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας απέ­κλεισε -όσο είναι εφικτό- την κατα­πά­τηση δασικών εκτά­σεων, καθώς ανα­δια­τύ­πωσε βασικά άρθρα του σχεδίου Προ­ε­δρι­κού Δια­τάγ­μα­τος με τα οποία προσ­διο­ρί­ζο­νται τα στοι­χεία που πρέπει να λαμ­βά­νο­νται υπόψη για το χαρα­κτη­ρι­σμό μιας έκτασης ως δάσους ή δασικής, σύμφωνα με το δασικό νόμο 998/1979.

Ειδι­κό­τερα, είχε κατα­τε­θεί για νομο­πα­ρα­σκευα­στική επε­ξερ­γα­σία στο Ε΄ Τμήμα του ΣτΕ το σχέδιο Προ­ε­δρι­κού Δια­τάγ­μα­τος για τον «Ορισμό συνε­κτι­μώ­με­νων στοι­χείων και επι­στη­μο­νι­κών κρι­τη­ρίων για την υπαγωγή των εκτά­σεων στις περι­πτώ­σεις 1, 2 και 5 του άρθρου 3 του νόμου 998/1979 ως ισχύει».

Το Ε΄ Τμήμας του ΣτΕ (πρό­ε­δρος ο αντι­πρό­ε­δρος Αθα­νά­σιος Ράντος και ειση­γη­τής ο πάρε­δρος Δημή­τρης Βασι­λειά­δης) επε­ξερ­γά­στη­καν το εν λόγω σχέδιο Προ­ε­δρι­κού Δια­τάγ­μα­τος το οποίο κρίθηκε μεν νόμιμο με την υπ’ αριθ. 26/2016 γνω­μο­δό­τηση – πρα­κτικό του Ε΄ Τμή­μα­τος, άλλα έγιναν νομο­τε­χνι­κού περιε­χο­μέ­νου παρα­τη­ρή­σεις, ενώ ανα­δια­τύ­πωσε ουσια­στικά άρθρα του εν λόγω δια­τάγ­μα­τος.

Σκοπός του επί­μα­χου δια­τάγ­μα­τος είναι ο καθο­ρι­σμός των κρι­τη­ρίων δυνάμει των οποίων γίνεται ο χαρα­κτη­ρι­σμός των εκτά­σεων σύμφωνα με τους νόμους 998/1979 και 4280/2014.

Στο άρθρο 2 του δια­τάγ­μα­τος επα­να­λαμ­βά­νο­νται οι κατά το Σύνταγμα και τον νόμο προ­ϋ­πο­θέ­σεις για τον προσ­διο­ρι­σμό του δάσους και της δασικής έκτασης. Στα άρθρα 3 και 4 τίθε­νται τα κρι­τή­ρια για τον προσ­διο­ρι­σμό της οργα­νι­κής ενό­τη­τας της βλά­στη­σης, καθώς και τα στοι­χεία που λαμ­βά­νο­νται υπόψη ή συνε­κτι­μώ­νται.

Επίσης, στο άρθρο 5 ορί­ζε­ται το κρι­τή­ριο διά­κρι­σης του δάσους και της δασικής έκτασης και στο άρθρο 6 προσ­διο­ρί­ζε­ται η έννοια των χορ­το­λι­βα­δι­κών, των βρα­χω­δών και των πεδινών χορ­το­λι­βα­δι­κών εκτά­σεων.

Στην γνω­μο­δό­τηση του Ε΄ Τμή­μα­τος γίνεται α αναφορά, τόσο στις δια­τά­ξεις του άρθρου 24 του Συντάγ­μα­τος, όσο και την απόφαση της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ του 2013 (32/2013), αλλά και στην απόφαση του Ανω­τά­του Ειδικού Δικα­στη­ρίου του 1999 (27/1999), που γίνεται εκτενής αναφορά στην έννοια του όρου δάσος και δασική έκταση, μετά την ανα­θε­ώ­ρηση του Συντάγ­μα­τος το 2001.

Οι σύμ­βου­λοι Επι­κρα­τείας, έκαναν ουσια­στι­κές παρεμ­βά­σεις τόσο στον ορισμό του δάσους και δασικής έκτασης, όσο και στις «οργα­νι­κές ενό­τη­τες» που για το χαρα­κτη­ρι­σμό τους απαι­τεί­ται ως ελά­χι­στη έκταση τα 700 τ.μ. Δηλαδή, επι­φά­νεια που οι δασικοί χάρτες θεωρούν ως ελά­χι­στη για την κατα­γραφή της έκτασης στους χάρτες αυτούς. Ακόμη, παρέμ­βαση έκαναν οι δικα­στές και ως προς τις χορ­το­λι­βα­δι­κές εκτά­σεις.

Συγκε­κρι­μένα, σύμφωνα με την γνω­μο­δό­τησή του ΣτΕ, δεν μπορούν να μην υπα­χθούν στην προ­στα­σία της δασικής νομο­θε­σίας, δάση και δασικές εκτά­σεις οι οποίες σύμφωνα με τα κρι­τή­ρια της δασικής οικο­λο­γίας (δασο­λο­γίας) έχουν δασικό χαρα­κτήρα.

Οι σύμ­βου­λοι Επι­κρα­τείας τρο­πο­ποί­η­σαν το άρθρο 5 του σχεδίου δια­τάγ­μα­τος που αφορά το κρι­τή­ριο προσ­διο­ρι­σμού διά­κρι­σης τους δάσους από τη δασική έκταση και το ανα­δια­τύ­πω­σαν ως εξής: «Θεω­ρεί­ται αραιά η δασική βλά­στηση εφόσον μεταξύ των δια­κέ­νων των δασικών ατόμων δύναται να παρεμ­βλη­θεί άτομο με κανο­νική κόμη και εφόσον στο σύνολο της έκτασης ο μέσος βαθμός συγκό­μω­σης δεν υπερ­βαί­νει το 25% (αραιά συγκό­μωση). Το κρι­τή­ριο είναι ενδει­κτικό και μπορεί η έκταση να απο­τε­λεί δάσος και με μικρό­τερη συγκό­μωση».

Επίσης, οι δικα­στές ανα­δια­τύ­πω­σαν το άρθρο 6 του σχεδίου δια­τάγ­μα­τος, που αφορά τον εννοιο­λο­γικό προσ­διο­ρι­σμό των χορ­το­λι­βα­δι­κών και βρα­χω­δών εκτά­σεων, δίνο­ντας την ανα­γκαία σημασία στον ορισμό της ξυλώ­δους βλά­στη­σης (φρύγανα).

newsbeast.gr