Παγκόσμιοι Πρωταθλητές στο debate Eλληνες φοιτητές

Ε ναι, λοιπόν, είναι επίσημο. Δυο φοι­τη­τές του Eθνικού Μετσό­βιου Πολυ­τε­χνείου, μόλις 19 ετών, είναι οι νικητές του Παγκό­σμιου Πανε­πι­στη­μια­κού Πρω­τα­θλή­μα­τος Debate (αντι­λο­γίας) που ολο­κλη­ρώ­θηκε την Κυριακή στη Θεσ­σα­λο­νίκη

Είναι η Μαρία Ρούσση και ο Θοδωρής Ντου­νιάς, οι εκπρό­σω­ποι της ομάδας του ΕΜΠ οι οποίοι έφτασαν στον τελικό και δια­γω­νί­στη­καν το από­γευμα της Κυρια­κής στην κατη­γο­ρία «Αγγλικά ως ξένη γλώσσα». Το θέμα στο οποίο έπρεπε να τοπο­θε­τη­θούν ήταν το κατά πόσο πρέπει να χρη­σι­μο­ποιού­νται φωτο­γρα­φίες προ­σφύ­γων σε καμπά­νιες ευαι­σθη­το­ποί­η­σης κι οι δικοί μας έπρεπε να υπο­στη­ρί­ξουν ότι πρέπει να χρη­σι­μο­ποιού­νται. Το ίδιο υπο­στή­ρι­ζαν και οι δυο εκπρό­σω­ποι του Πανε­πι­στη­μίου των Σκοπίων, ενώ ενα­ντίον αυτής της πρα­κτι­κής επι­χει­ρη­μα­το­λό­γη­σαν οι εκπρό­σω­ποι ενός γερ­μα­νι­κού κι ενός ινδο­νη­σια­κού Πανε­πι­στη­μίου.

Η Μαρία κι ο Θοδωρής ανέ­πτυ­ξαν με πάθος τα επι­χει­ρή­ματά τους, χρη­σι­μο­ποί­η­σαν την εμπει­ρία τους ως έλληνες πολίτες, επι­στρά­τευ­σαν τη γλώσσα του σώματος κι έπεισαν την πολύ αυστηρή κριτική επι­τροπή. Το ίδιο έκαναν κι όλοι οι άλλοι, αλλά επι­κρά­τη­σαν οι δικοί μας. Είχαν μάθει, όπως είναι οι κανόνες της διορ­γά­νω­σης, το θέμα του debate μόλις 15 λεπτά πριν, καθώς και τη θέση την οποία όφειλαν να υπο­στη­ρί­ξουν. Εάν έπρεπε να υπο­στη­ρί­ξουν την αντί­θετη θέση, θα το έκαναν με το ίδιο πάθος και την ίδια μαχη­τι­κό­τητα, αυτό είναι το debate.

Η διορ­γά­νωση πραγ­μα­το­ποιεί­ται κάθε χρόνο σε άλλη πόλη. Για λογα­ρια­σμό της Θεσ­σα­λο­νί­κης τη διεκ­δί­κη­σαν, δυο χρόνια πριν, τα μέλη της Ελλη­νι­κής Ρητο­ρι­κής Εται­ρίας. Είναι οκτώ άτομα, από 23 έως 30 ετών, εργα­ζό­με­νοι και φανα­τι­κοί debaters. Έφεραν εις πέρας μια άψογη διορ­γά­νωση στην οποία μετεί­χαν περισ­σό­τε­ροι από 1.300 δια­γω­νι­ζό­με­νοι από 70 χώρες του κόσμου και 150 εθε­λο­ντές. «Εδώ και 12 χρόνια που είμαστε φίλοι με το Μάνο ονει­ρευό­μα­σταν να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουμε το Πρω­τά­θλημα στη Θεσ­σα­λο­νίκη», μας λέει συγκι­νη­μέ­νος ο Βασίλης, μιλώ­ντας για το όραμα που έγινε πραγ­μα­τι­κό­τητα. Η Εταιρία ιδρύ­θηκε το 2013 και στόχος της είναι η προ­ώ­θηση του debate στην εκπαί­δευση. Με αυτήν την επι­τυ­χη­μένη διορ­γά­νωση, τα μέλη της παίρ­νουν πόντους για να το κατα­φέ­ρουν.

2016-01-03 – © Thessaloniki WUDC 2016 — Henrik Maedler- 002

Ο Θοδωρής Ντου­νιάς επι­χει­ρη­μα­το­λο­γεί προ­κα­λώ­ντας τις αντι­δρά­σεις των «αντι­πά­λων»

Περίπου 1.500 άτομα προ­τί­μη­σαν να ταξι­δέ­ψουν Χρι­στου­γεν­νιά­τικα, να κάνουν Πρω­το­χρο­νιά στη Θεσ­σα­λο­νίκη και να λάβουν μέρος στο Πρω­τά­θλημα. Τα αερο­πο­ρικά εισι­τή­ρια καλύ­φθη­καν από τους ίδιους τους συμ­με­τέ­χο­ντες, ενώ το κόστος συμ­με­το­χής κάλυπτε έξοδα δια­μο­νής, δια­τρο­φής και μετα­κι­νή­σεις τους. Όπως μας έλεγαν με ενθου­σια­σμό συμ­με­τέ­χο­ντες και δια­γω­νι­ζό­με­νοι, πέρασαν φαντα­στική Πρω­το­χρο­νιά με πάρτι στο ξενο­δο­χείο Capsis και γλέ­ντη­σαν τρελά το βράδυ του Σαβ­βά­του στο Block 33. Αυτές ήταν οι κορυ­φαίες ομα­δι­κές στιγμές γλε­ντιού, ενώ όλοι δήλωναν ενθου­σια­σμέ­νοι από τις 9 μέρες στη Θεσ­σα­λο­νίκη.

Τρι­νι­δάδ και Σερβία

Το μεση­μέρι της Κυρια­κής που άρχισαν οι τελικοί στο Μέγαρο Μου­σι­κής Θεσ­σα­λο­νί­κης, θα έλεγε κανείς ότι πραγ­μα­το­ποιεί­ται μια γιορτή της World Music. Έβλεπες παντού νέους άνθρω­ποι κάθε χρώ­μα­τος και φυλής, αγόρια με αφρι­κα­νι­κές ενδυ­μα­σίες, νεαρές με μαντή­λες ή παρα­δο­σιακά ασια­τικά ντυ­σί­ματα, κάποιους με κιλτ και πάρα πολύ επίσημα ντυ­σί­ματα. «Θα είμαστε εδώ ως τις 20.30 και μετά θα πάμε στο Βελ­λί­δειο για την τελετή λήξης. Το dress code απαιτεί black tie ή παρα­δο­σιακή ενδυ­μα­σία, γι αυτό είμαστε όλοι έτσι ντυ­μέ­νοι», μας είπε η Κατε­ρίνα, εθε­λό­ντρια. Υπήρχαν εθε­λο­ντές κι από άλλες χώρες, από τη Γαλλία, το Μεξικό, την Κολομ­βία, το Κατάρ… Τι τους έκανε να πλη­ρώ­σουν οι ίδιοι όλα τα έξοδα για να έρθουν; Κάποιοι ήθελαν να συμ­με­τέ­χουν αλλά δεν το δήλωσαν έγκαιρα και δεν ήθελαν να το χάσουν. Κάποιοι συνό­δευαν το έτερόν τους ήμισυ και κάποιοι άλλοι απλώς ήθελαν να είναι εδώ, μαζί μας.

Έτσι, έβλεπες ένα πολύ­χρωμο νεανικό πλήθος να χαί­ρε­ται, να βγάζει selfie, να ανταλ­λάσ­σει ευχές και τηλέ­φωνα, να γελάει, να απο­λαμ­βά­νει τη χαρά του debate και το δέσιμο με τους αγνώ­στους με τους οποίους μιλάει την ίδια γλώσσα: εκείνη των επι­χει­ρη­μά­των. Φοι­τη­τές από το Νεπάλ, την Νέα Ζηλαν­δία, το Τρι­νι­δάδ – Τομπά­γκο, το Κιρ­γι­στάν, την Νότια Κορέα, την Ινδία έζησαν τη χαρά της αντι­πα­ρά­θε­σης με εκεί­νους από την Νιγηρία, την Τζα­μάικα, την Γκάνα, τη Γερ­μα­νία, την Ελλάδα, το Κατάρ, τα Εμιράτα.

Φυσικά, υπάρ­χουν οι μεγάλες δυνά­μεις του debate διεθνώς: οι αγγλό­φω­νες χώρες. Οι ΗΠΑ έστει­λαν τη μεγα­λύ­τερη αντι­προ­σω­πεία, περίπου 100 άτομα, η Μεγάλη Βρε­τα­νία γύρω στα 50. Δυνατή και η Αυστρα­λία, τόσο σε αριθμό συμ­με­το­χών όσο και σε ποιό­τητα αντι­πα­ρα­τι­θε­μέ­νων.

Πολύ δυνα­μικά ανερ­χό­μενη χώρα στο debate είναι η Σερβία. Και η ΠΓΔΜ, θα λέγαμε, μια και τα κορί­τσια από τα Σκόπια υπήρξαν πολύ δυνατές αντί­πα­λοι για τους δικούς μας. Επίσης, η Μαλαι­σία και το Ισραήλ παίζουν πολύ δυνατά στα debate, όπως και η Νότια Κορέα, η οποία τα τελευ­ταία 30 χρόνια επεν­δύ­σει στην εκπαί­δευση περισ­σό­τερο απ’ ό,τι σε οτι­δή­ποτε άλλο.

Τα μέλη της Ελλη­νι­κής Ρητο­ρι­κής Εται­ρίας επι­μέ­νουν: «στόχος μας είναι να μπει η ρητο­ρική στην εκπαί­δευση, στα δημόσια σχολεία. Στα ιδιω­τικά υπάρχει, έτσι κι αλλιώς…». Ετοι­μά­ζουν τις κινή­σεις τους, ώστε να γίνει σύμ­μα­χός τους το υπουρ­γείο Παι­δείας.

Ας δούμε τι έκανε το επίσημο κράτος για τη διορ­γά­νωση.

Το Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών συνερ­γά­στηκε πολύ καλά για τη διευ­κό­λυνση ως προς τις βίζες.

Το Υπουρ­γείο Του­ρι­σμού έδωσε αιγίδα, όπως και το Υπουρ­γείο Μακε­δο­νίας Θράκης και πέραν τούτου ουδέν.

Το ίδιο με την αιγίδα και το ουδέν η Περι­φέ­ρεια Κεντρι­κής Μακε­δο­νίας.

Ο Δήμος Θεσ­σα­λο­νί­κης είχε συμ­φω­νή­σει να τους προ­μη­θεύ­σει χάρτες για τους συμ­με­τέ­χο­ντες, αλλά λίγες μέρες πριν την έναρξη τους είπαν ότι δεν μπορούν να τους δώσουν τελικά και μπορούν να τους στεί­λουν pdf προ­κει­μέ­νου να το τυπώ­σουν οι διορ­γα­νω­τές. Τελικά, έδωσε χάρτες, αλλά λιγό­τε­ρους απ’ όσους χρειά­ζο­νταν.

Ο Δήμαρ­χος Θεσ­σα­λο­νί­κης Γιάννης Μπου­τά­ρης παρέστη στην τελετή έναρξης κι έβγαλε ένα πολύ ωραίο λόγο, διόλου τυπικό και ξύλινο, σύμφωνα με τους παρι­στά­με­νους.

Στην τελετή λήξης δεν υπήρχε ούτε ένας «επί­ση­μος». Ο Ευρω­βου­λευ­τής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Χρυ­σό­γο­νος είχε προ­σκλη­θεί να κάνει χαι­ρε­τι­σμό κι είχε δεχτεί, αλλά τελικά δεν τα κατά­φερε.