Το θέμα του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου συζητήθηκε στη Βουλή

Το θέμα του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου έφερε σήμερα στην Ολο­μέ­λεια ο Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός σε συζή­τηση σχε­τι­κής Eπίκαιρης Eρώτησής του προς τον Υπουργό Πολι­τι­σμού Αρι­στείδη Μπαλτά. Ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός ανέ­δειξε την εγκα­τά­λειψη του Θεάτρου ως ένα χαρα­κτη­ρι­στικό ελλη­νικό πρό­βλημα δια­χρο­νι­κού χαρα­κτήρα, όλων των κυβερ­νή­σεων, που όμως ήρθε η ώρα – λόγω των εκτε­τα­μέ­νων καταστροφών- να απο­κα­τα­στα­θεί. Ο Υπουρ­γός Πολι­τι­σμού, ανα­γνώ­ρισε το δια­χρο­νικό πρό­βλημα και ενη­μέ­ρωσε τον Αντι­πρό­ε­δρο της Βουλής ότι το Υπουρ­γείο θα συνερ­γα­στεί με το Δήμο για τη μελέτη και ότι προέχει να εντα­χθεί το έργο στο επόμενο ΕΣΠΑ. Απα­ντώ­ντας στον Αρ. Μπαλτά, ο Δ. Κρε­μα­στι­νός ευχή­θηκε να μην έχει το έργο την τύχη της κυλιό­με­νης σκάλας του Αερο­δρο­μίου της Ρόδου η οποία ήταν εκτός λει­τουρ­γίας επί δεκα­τρία χρόνια, ταλαι­πω­ρώ­ντας εκα­τομ­μύ­ρια του­ρι­στών.

Ανα­λυ­τικά η τοπο­θέ­τηση του Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού στη συζή­τηση:

«Κύριε Πρόεδρε, κύριε Υπουργέ, η ερώτηση αφορά ένα πολύ σοβαρό θέμα, διότι δεν είναι τοπικό, αλλά εθνικό. Πρό­κει­ται για το Εθνικό Θέατρο Ρόδου που βρί­σκε­ται στην κεντρική πλατεία της Ρόδου, απέ­να­ντι από το Δημαρ­χείο και τη Νομαρ­χία. Τα εκα­τομ­μύ­ρια του­ρι­στών που επι­σκέ­πτο­νται τη Ρόδο κάθε χρόνο το έβλεπαν για χρόνια να καταρ­ρέει. Τελικά, κατέρ­ρευσε. Επρό­κειτο για ένα κτήριο που ήταν κόσμημα για την Ευρώπη –έγινε από την ιταλική κατοχή το 1937- και ένα αρχι­τε­κτο­νικό κτήριο τέτοιας μορφής με τέτοια ακου­στική που την εποχή εκείνη υπήρχε μόνο στα μεγα­λύ­τερα θέατρα της Ευρώπης. Η ακου­στική του ήταν τέτοια που δεν μπο­ρούσε κανένας να το φθάσει την εποχή εκείνη.

Βέβαια, τα χρόνια πέρασαν. Καμία συντή­ρηση δεν έγινε. Σιγά-σιγά, αυτό το θέατρο κατέρ­ρεε και τελικά κατέρ­ρευσε ορι­στικά. Σήμερα, δηλαδή, είναι ένα ερείπιο. Βρί­σκε­ται, επα­να­λαμ­βάνω, στο κέντρο της πλα­τείας. Έχω εδώ τη φωτο­γρα­φία που θα κατα­θέσω και στον Υπουργό. Φυσικά, ο Υπουρ­γός δεν ευθύ­νε­ται. Η σημε­ρινή επί­καιρη ερώτηση δεν έχει την έννοια του κοι­νο­βου­λευ­τι­κού ελέγχου προς τον Υπουργό. Έχει την έννοια του τι μπορεί να κάνει το Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού, ούτως ώστε, παρά τις οικο­νο­μι­κές συν­θή­κες, να ευαι­σθη­το­ποι­η­θεί το Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών να κάνει κάτι, για να μην υπάρχει αυτό το αίσχος για τη χώρα. Δεν είναι μόνο για τη Ρόδο ή τα Δωδε­κά­νησα, αλλά για τη χώρα, όταν οι ίδιοι οι Ιταλοί που το έφτια­ξαν –με Κατοχή, με φασι­στικό καθε­στώς, δεν έχει σημασία- έρχο­νται σήμερα, περνούν από κάτω και το βλέπουν με σκω­πτικό μει­δί­αμα για εμάς τους ίδιους, δηλαδή τους Έλληνες.

Πρό­κει­ται, λοιπόν, για ένα θέμα για το οποίο παρα­καλώ, πραγ­μα­τικά, τον Υπουργό να κάνει ό,τι μπορεί, γιατί απ’ ό,τι φαί­νε­ται, δεν δια­θέ­τει λεφτά ούτε η Περι­φέ­ρεια ούτε ο Δήμος. Κατά συνέ­πεια, η εγκα­τά­λειψη θα εκκρε­μεί και θα αιω­ρεί­ται στην αιω­νιό­τητα. Οπότε, η παρά­κληση είναι σαφής και συγκε­κρι­μένη.

Εκείνο το οποίο πράγ­ματι ξέρω ή έχω ακούσει είναι ότι υπάρ­χουν 3 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ από το προη­γού­μενο ΕΣΠΑ δεσμευ­μένα στην Περι­φέ­ρεια. Εάν πράγ­ματι υπάρ­χουν, αυτό θα είναι το εναρ­κτή­ριο λάκτι­σμα –ας μου επι­τρα­πεί η έκφραση.

Όμως, θα ήθελα να προ­σθέσω, και η έννοια της ερώ­τη­σης είναι αυτή, είναι ότι το Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού πρέπει να πιέσει περισ­σό­τερο και την Περι­φέ­ρεια και ενδε­χο­μέ­νως το Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών, για να τελειώ­νει αυτή η ιστορία, η οποία έχει παρα­τρα­βή­ξει. Καλό είναι να τα τελειώ­νουμε αυτά.

Θα πω κάτι το οποίο είναι ευτρά­πελο, αλλά είναι αληθινό, για την προη­γού­μενη Κυβέρ­νηση. Ευτυχώς, πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε. Για δεκα­τρία χρόνια η μονα­δική ηλε­κτρική σκάλα του αερο­δρο­μίου της Ρόδου, από όπου περνάνε τέσσερα με πέντε εκα­τομ­μύ­ρια του­ρί­στες το χρόνο, δεν λει­τουρ­γούσε. Φαντα­στείτε το! Χρειά­στη­καν πέντε αλλε­πάλ­λη­λες ερω­τή­σεις στην προη­γού­μενη Βουλή, για να λει­τουρ­γή­σει η σκάλα μετά από δεκα­τρία χρόνια.

Ξέρετε πώς έγινε αυτή η ιστορία; Θα την διηγηθώ, για να μείνει και στα Πρα­κτικά της Βουλής. Άκουσα δύο ξένους, Εγγλέ­ζους, του­ρί­στες να συζη­τάνε μεταξύ τους ειρω­νικά, σκω­πτικά και να λένε «Ετούτοι εδώ», εμείς δηλαδή οι Έλληνες, «Δες τα χάλια τους» και έλεγαν ότι έρχο­νται τόσα χρόνια στη Ρόδο και η σκάλα εξα­κο­λου­θεί ακόμα να μη λει­τουρ­γεί.

Σκε­φτείτε, έναν ο οποίος ήταν ανά­πη­ρος ή έναν καρ­διο­παθή που δεν μπο­ρούσε να ανέβει τα σκαλιά, τα οποία ήταν καμιά τρια­ντα­ριά, έπρεπε να τον πάρουν δίπλα στο ισόγειο για να τον βγάλουν έξω προς το αερο­πλάνο. Σε ένα αερο­δρό­μιο διεθνές με –επαναλαμβάνω- δια­κί­νηση τεσ­σε­ρά­μισι με πέντε εκα­τομ­μύ­ριων ανθρώ­πων τον χρόνο.

Λοιπόν, αυτά τα πράγ­ματα, τα οποία δυστυ­χώς είναι δια­χρο­νικά, καλό είναι να τα λέμε και στη Βουλή για να πιέ­ζουμε περισ­σό­τερο την εκά­στοτε κυβέρ­νηση. Πρέπει να το κάνουμε γιατί το πρό­βλημα είναι δια­χρο­νικό, δεν είναι δηλαδή της σημε­ρι­νής Κυβέρ­νη­σης ή της χθε­σι­νής.»