Β. Υψηλάντης: «Εχουμε πληρώσει ακριβά τον λαϊκισμό και τις πρόσκαιρες επιλογές»

Είναι ορόσημο για τη ΝΔ οι εκλογές για την ανά­δειξη προ­έ­δρου; Θα είναι όμως ενωμένο το κόμμα και μετά την εκλο­γική δια­δι­κα­σία;

Ασφαλώς και είναι ορόσημο οι εκλογές για τη Νέα Δημο­κρα­τία. Είναι μια ιστο­ρική στιγμή για το κόμμα και σίγουρα μια μεγάλη πρό­κληση όχι μόνον για τους ψηφο­φό­ρους της, αλλά και για την κοι­νω­νία γενι­κό­τερα. Η Νέα Δημο­κρα­τία έχει ρόλο ως αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση. Πέρα από τη θεσμική διά­σταση είναι υπο­χρε­ω­μένη να ελέγχει τη σημε­ρινή κυβέρ­νηση, να δια­τυ­πώ­νει ουσια­στι­κές και χρή­σι­μες θέσεις για τον τόπο μας, να επεν­δύει στην επόμενη μέρα. Μέχρι τώρα έχει απο­δεί­ξει πως η εκλο­γική δια­δι­κα­σία ανά­δει­ξης προ­έ­δρου είναι μια δια­δι­κα­σία δημο­κρα­τική, λει­τουρ­γική, και λυτρω­τική για το κόμμα. Θέλω να πιστεύω ότι μετά από αυτή τη δοκι­μα­σία η παρά­ταξή μας θα βγει πιο δυνατή και ενωμένη. Είναι αδια­νό­ητο για υπο­ψη­φί­ους που ευαγ­γε­λί­ζο­νται την αλλαγή νοο­τρο­πίας, την προ­σέγ­γιση νέων ψηφο­φό­ρων με νέες ιδέες και την επα­νεκ­κί­νηση του αγώνα για μια νέα Ελλάδα, να σκέ­φτο­νται με παλαιο­κομ­μα­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά ή να προ­τάσ­σουν εγω­ι­σμούς και προ­σω­πική ατζέντα. Σε κάθε περί­πτωση, όλοι κρί­νο­νται. Ο κόσμος ξέρει ότι δεν υπάρ­χουν πια Μεσσίες και οι υπο­ψή­φιοι γνω­ρί­ζουν καλά ότι ένας πολυ­κερ­μα­τι­σμός στην κεντρο­δε­ξιά θα απο­φέ­ρει μόνον μικρο­μά­γαζα. Δεν είναι ώρα για τέτοια σενάρια. Η πατρίδα μας έχει ανάγκη από σοβα­ρό­τητα ακόμη και στις λεπτο­μέ­ρειες. Αυτό σημαί­νει ότι μετά την ανά­δειξη αρχηγού θα πρέπει όλοι μαζί να δώσουμε το στίγμα αυτής της σοβα­ρό­τη­τας και να αντι­πα­λέ­ψουμε την παθη­τική λει­τουρ­γία της σημε­ρι­νής κυβέρ­νη­σης, ώστε η χώρα μας ξανα­μπεί σε τροχιά κανο­νι­κό­τη­τας.

Πόσο σημα­ντική είναι ή συμ­με­τοχή στις εκλογές της ΝΔ; Είναι κορυ­φαίας σημα­σίας η συμ­με­τοχή στην εκλογή νέου πρό­ε­δρου στο κόμμα.

Ασφαλώς, για εκεί­νους που ενστερ­νί­ζο­νται τις αξίες, τις θέσεις και τις προ­γραμ­μα­τι­κές αρχές της παρά­τα­ξης. Οι εκλογές αυτές είναι εσω­κομ­μα­τι­κές εκλογές. Κανείς δεν καλεί­ται να μετά­σχει σαν «απλός φίλος» ή «περα­στι­κός». Αυτό πρέπει να είναι σαφές. Όσοι υπο­στη­ρί­ζουν τη Νέα Δημο­κρα­τία οφεί­λουν να εκφρά­σουν ξεκά­θαρα την άποψή τους στην εκλογή νέου προ­έ­δρου και να σηκω­θούν από τον καναπέ. Φτάνει η κριτική εκ του ασφα­λούς. Φτάνει η… αντί­σταση στα παρα­σκή­νια. Είναι ώρα οι πολίτες που αξιώ­νουν από τη Νέα Δημο­κρα­τία να αλλάξει ρότα να δια­λέ­ξουν και τον καπε­τά­νιο της. Το γεγονός ότι ο τόπος μας έφτασε στα τάρταρα δεν είναι ξένο από την ανεύ­θυνη στάση αρκετών ψηφο­φό­ρων. Έχουμε πλη­ρώ­σει ακριβά τον λαϊ­κι­σμό και τις πρό­σκαι­ρες επι­λο­γές. Το κόμμα χρειά­ζε­ται μια νέα καθαρή εντολή. Αυτή την εντολή θα την δώσουν τα μέλη του. Αν είναι πολλά η εντολή θα είναι ισχυρή. Αν είναι λίγα το απο­τέ­λε­σμα θα πρέπει να προ­βλη­μα­τί­σει όλους τους υπο­ψη­φί­ους. Βέβαια, ο κόσμος έχει κου­ρα­στεί από τις διά­φο­ρες συνε­χείς εκλογές. Και κυρίως έχει κου­ρα­στεί από το γεγονός ότι οι επι­λο­γές του δια­ψεύ­δο­νται. Γι’ αυτό και στην εσω­κομ­μα­τική δια­δι­κα­σία θα πρέπει οι προ­σερ­χό­με­νοι να είναι ειλι­κρι­νείς. Πρώτα με τον εαυτό τους. Να επι­λέ­ξουν για πρόεδρο έναν εν δυνάμει πρω­θυ­πουργό. Και να είναι πεπει­σμέ­νοι ότι αυτός ο εν δυνάμει πρω­θυ­πουρ­γός αντι­προ­σω­πεύει τη δική τους εντολή.

Ποια στάση θα πρέπει να τηρήσει από εδώ και στο εξής η ΝΔ;

Οι προ­κλή­σεις είναι πολλές και μεγάλες. Έχουμε ήδη χάσει πολύ χρόνο. Το κόμμα οφείλει να πάρει θέση σε όλα τα μεγάλα ζητή­ματα της εποχής. Δεν είναι μόνο το μνη­μό­νιο. Είναι το μετα­να­στευ­τικό. Είναι η εθνική ατζέντα. Είναι το ασφα­λι­στικό. Είναι η παιδεία. Είναι ο πολι­τι­σμός. Είναι το όραμα για μια νέα Ελλάδα.Είναι και πολλά ακόμη, που θα φανούν τους επό­με­νους μήνες και που βάζουν τη χώρα σε νέα τροχιά για πολλά χρόνια. Ανα­λο­γι­στείτε, μόνον, ότι η έξοδος της Ελλάδας από την επι­τή­ρηση των δανει­στών θα επι­τευ­χθεί μετά το 2050. Αυτό σημαί­νει ότι για να μειωθεί ο χρόνος της εξάρ­τη­σης θα πρέπει να ανα­δεί­ξουμε νέες προ­τε­ραιό­τη­τες. Θα πρέπει να συμ­φω­νή­σουμε τι σημαί­νει «ανά­πτυξη». Ποιο μοντέλο ανά­πτυ­ξης υιο­θε­τούμε. Ποια εργα­λεία και ποια μέθοδο θα ακο­λου­θή­σουμε. Οφεί­λουμε, τώρα (και το υπο­γραμ­μίζω αυτό) να στα­μα­τή­σουμε τη φυγή επι­στη­μό­νων από την Ελλάδα, να δώσουμε κίνητρα δημιουρ­γι­κής συμ­βο­λής στους νέους ανθρώ­πους, να προ­τά­ξουμε την πολι­τι­σμική μας ταυ­τό­τητα, να στα­θε­ρο­ποι­ή­σουμε το πολι­τικό περι­βάλ­λον και να γίνουμε πόλος έλξης νέων επεν­δυ­τών. Συνεπώς, η Νέα Δημο­κρα­τία θα πρέπει να τρέξει μπροστά. Να αξιο­ποι­ή­σει το χρόνο, όσο θα παρα­μεί­νει στην αντι­πο­λί­τευση και το επόμενο βήμα της να μην περιο­ρι­στεί στο πλαίσιο μίας δια­κυ­βέρ­νη­σης επι­τη­ρού­με­νων βου­λευ­τών, παρά να γίνει πραγ­μα­τικό άρμα επα­νεκ­κί­νη­σης της οικο­νο­μίας και κατα­λυ­τι­κός πόλος ανα­σύ­ντα­ξης της κοι­νω­νίας.

Ποια είναι η άποψή σας για το πολυ­νο­μο­σχέ­διο που έχει κατα­τε­θεί στη Βουλή για ψήφιση καθώς τα βάρη θα επω­μι­στούν πάλι οι μη έχοντες;

Έχει γίνει κατα­νοητό, πλέον, σε όλους ότι αυτό το τρίτο μνη­μό­νιο είναι το χει­ρό­τερο που παρου­σιά­στηκε στη Βουλή. Η κυβέρ­νηση προ­σπα­θεί να παρα­μεί­νει στην εξουσία με διαρκή ψέματα. Παίζουν θέατρο. Δεν ασκούν πολι­τική. Δεν δια­πραγ­μα­τεύ­ο­νται. Όλα έρχο­νται έτοιμα απ’ έξω.Οι λύσεις που προ­τεί­νουν είναι πάντα εύκολες. Γι’ αυτό θύματα της πρα­κτι­κής τους είναι οι οικο­νο­μικά αδύ­να­μοι. Που χάθηκαν τα μεγάλα λόγια για την ανα­δια­νομή του πλούτου; Πόσα έσοδα απέ­φε­ραν στο δημόσιο ταμείο οι εξαγ­γε­λίες για πάταξη της φορο­δια­φυ­γής; Με τι καρδιά εξα­κο­λου­θούν να απευ­θύ­νο­νται στον κόσμο των νησιών και στον φτω­χό­κο­σμο, μετά από τόσο παρα­μύθι; Ειλι­κρινά λυπάμαι για την εικόνα που εκπέ­μπει χώρα μας διεθνώς, καθώς η «πρω­το­δεύ­τερη φορά Αρι­στερά» έχει θρυμ­μα­τί­σει και το πολι­τικό κύρος και το λαϊκό αίτημα. Η κατα­στροφή που επι­φέ­ρουν στον τόπο είναι βαθιά. Δύσκολα θα μπο­ρέ­σει η χώρα μας να ξανα­στα­θεί στα πόδια της, μετά τους πει­ρα­μα­τι­σμούς και τις παλι­νω­δίες αυτής της κυβέρ­νη­σης. Η λογική ότι κάνουν ό,τι καλύ­τερο μπορούν είναι παι­δα­ριώ­δης. Οι πολι­τι­κοί εκλέ­γο­νται για να κάνουν αυτό που υπό­σχο­νται, όχι για να δια­τυ­πώ­νουν δικαιο­λο­γίες. Αυτά είναι αστεία πράγ­ματα. Αν δεν είχαν σχέδιο ή αν δεν μπο­ρού­σαν να επα­λη­θεύ­σουν τις ιδέες τους, θα έπρεπε να το πουν πριν από τις εκλογές. Σήμερα, ότι και να λένε δεν έχει καμία αξία. Μόνο ζημιά κάνουν.

Είναι στη σωστή κατεύ­θυνση οι ρυθ­μί­σεις για τα δάνεια που είναι στο κόκκινο;

Τα κόκκινα δάνεια είναι μια γάγ­γραινα για την ελλη­νική οικο­νο­μία. Και έχουν πολλές δια­βαθ­μί­σεις. Δεν είναι όλοι «στρα­τη­γι­κοί κακο­πλη­ρω­τές», όπως νομί­ζουν οι ξένοι. Ανάμεσα στους οφει­λέ­τες υπάρ­χουν συμπο­λί­τες μας -είτε ιδιώτες είτε επιχειρηματίες-που δεν αντα­πο­κρί­νο­νται στις υπο­χρε­ώ­σεις τους εξαι­τίας της κακής οικο­νο­μι­κής συγκυ­ρίας. Ο άνεργος, ο άνθρω­πος που έχασε μεγάλο μέρος από το σταθερό εισό­δημά του, ο επι­χει­ρη­μα­τίας που χρε­ώ­θηκε εξαι­τίας της πολι­τι­κής αστά­θειας και άλλοι που έγιναν θύματα των τρα­πε­ζι­κών προ­σφο­ρών δεν μπορούν να μπαί­νουν στο ίδιο καλάθι με εκεί­νους που θρα­σύ­τατα εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται τις ευνοϊ­κές δια­τά­ξεις του νόμου. Το πολι­τικό πρό­βλημα με τα κόκκινα δάνεια, σχετικά με την προ­στα­σία της πρώτης κατοι­κίας, είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υπο­σχέ­θηκε στους πάντες ότι κανείς δεν θα χάσει το σπίτι του! Απο­τέ­λε­σμα αυτής της φρούδας υπό­σχε­σης ήταν πολύς κόσμος να πιστέ­ψει ότι του χαρί­ζο­νται τα χρήματα που δανεί­στηκε για την αγορά του σπιτιού του. Εκεί γεν­νή­θηκε το οικο­νο­μικό πρό­βλημα. Εκείνοι που είχαν δυσκο­λία στην απο­πλη­ρωμή στα­μά­τη­σαν να πλη­ρώ­νουν και τα ελά­χι­στα. Με απο­τέ­λε­σμα οι τρά­πε­ζες να περιέλ­θουν σε κατά­σταση πτώ­χευ­σης και οι δανει­στές να δια­τυ­πώ­νουν υπερ­βο­λι­κές αξιώ­σεις. Τώρα οι συνέ­πειες είναι δύο: Πρώτον, ένας τερά­στιος όγκος δανειο­λη­πτών θα αντι­με­τω­πί­σει τον κίνδυνο της έξωσης από το σπίτι του και δεύ­τε­ρον, τα νέα δάνεια δεν θα έχουν καμιά ασφά­λεια προ­στα­σίας. Μια τέτοια εξέλιξη ήταν αδια­νό­ητη από τη Νέα Δημο­κρα­τία.

Δεν έχει κοπάσει ο θόρυβος από την τρο­μο­κρα­τική επίθεση στο Παρίσι. Πώς μπορεί να βελ­τιω­θεί η κατά­σταση και να μην επι­κρα­τεί κλίμα ανα­σφά­λειας;

Δυστυ­χώς, οι συν­θή­κες ασφά­λειας που γνώρισε η Ευρώπη μετά το δεύτερο παγκό­σμιο πόλεμο είναι δύσκολο να ανα­κτη­θούν. Για πολλά χρόνια, δια­βλέπω, ότι θα ζήσουμε σ’ ένα ταραγ­μένο περι­βάλ­λον.Οι γεω­πο­λι­τι­κές συν­θή­κες δεν εμπνέ­ουν, προ­σώ­ρας, αισιο­δο­ξία. Αλλά, η ζωή πάει μπροστά. Δεν μπο­ρούμε να ζούμε με το φόβο. Γιατί ο φόβος είναι ο σκοπός των τρο­μο­κρα­τών. Αρκεί να είμαστε προ­σε­κτι­κοί. Αρκεί να είμαστε ενω­μέ­νοι. Αρκεί να μην θέτουμε υπό αμφι­σβή­τηση τις δημο­κρα­τι­κές αξίες και την πολυ-πολιτισμικότητα. Συνυ­πάρ­χουμε σε αυτό τον πλανήτη. Οι θρη­σκείες δεν πρέπει να είναι διχα­στι­κές. Η κατα­γωγή δεν πρέπει να προ­κα­λεί ρατσι­σμό. Η ξενο­φο­βία δεν αντι­κα­το­πτρί­ζει τον ελλη­νικό πολι­τι­σμό. Πολλά γεγο­νότα, ωστόσο, κατα­δει­κνύ­ουν ότι δεν σκε­φτό­μα­στε όλοι το ίδιο. Και δυστυ­χώς φέρνουν στην επι­φά­νεια το μεγάλο πρό­βλημα της ριζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης νέων παιδιών που εμπλέ­κο­νται σε τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις. Πολλά από αυτά τα παιδιά δεν ξέρουν καν για τι πολε­μάνε. Γι’ αυτό επιμένω ότι τα ζητή­ματα της παι­δείας είναι εθνικά ζητή­ματα. Μόνον η πνευ­μα­τική καλ­λιέρ­γεια μπορεί να απο­κρού­σει τον εξτρε­μι­σμό σε κάθε επίπεδο.

Ποια είναι η άποψή σας για το μετα­να­στευ­τικό; Πρέπει να δημιουρ­γη­θούν hot spot στα νησιά;

Το μετα­να­στευ­τικό είναι ένα μεγάλο θέμα. Κανείς δε μπορεί να προ­βλέ­ψει την εξέλιξη του. Θα μπο­ρού­σαμε όμως να προ­ε­τοι­μά­σουμε και την κοι­νω­νία και την οικο­νο­μία για τις παρε­νέρ­γειες του. Σε αυτή τη φάση είναι πρω­τί­στως ανθρω­πι­στικό ζήτημα. Και φυσικά ένα θέμα που απα­σχο­λεί όλη την Ευρώπη. Η Ελλάδα είναι πέρασμα. Αλλά τίποτε δεν εγγυά­ται ότι θα παρα­μεί­νει πέρασμα. Η πολι­τική ανοι­χτών θυρών που εγκαι­νί­ασε με τη ρητο­ρική και την πρα­κτική της η κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ ενέ­τεινε το πρό­βλημα. Τα hot spots δομή­θη­καν, ως ιδέα, για κέντρα κατα­γρα­φής. Τώρα λένε ότι θα γίνουν κέντρα φιλο­ξε­νίας. Αργό­τερα, ίσως ακού­σουμε ότι θα γίνουν κέντρα παρα­μο­νής. Το ευρω­παϊκό σχέδιο για μετε­γκα­τά­σταση των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών μέχρι στιγμής δεν λει­τουρ­γεί. Μόνον επι­σκέ­ψεις και φωτο­γρα­φίες στα ναυάγια βλέ­πουμε.Από χθες, απο­φα­σί­στηκε στις Βρυ­ξέλ­λες, η μερική ανα­στολή της ζώνης του Σένγκεν. Μια δρα­μα­τική εξέλιξη. Η Ευρώπη, στο σύνολό της, έχει ήδη απο­τύ­χει στη δια­χεί­ριση του μετα­να­στευ­τι­κού. Όλο το βάρος έχει πέσει στις τοπικές κοι­νω­νίες των νησιών. Ελπίζω σύντομα να υπάρξει μια ρεα­λι­στική προ­σέγ­γιση του προ­βλή­μα­τος. Αλλά, αυτή η προ­σέγ­γιση χρειά­ζε­ται πολι­τική βούληση, συνει­δη­το­ποί­ηση της δια­κυ­βερ­νη­τι­κής ευθύνης, ανα­κα­τεύ­θυνση πόρων και σίγουρα ικανούς δια­πραγ­μα­τευ­τές για να ασκή­σουν απο­τε­λε­σμα­τική εξω­τε­ρική πολι­τική και προς Ανα­το­λάς και προς Δυσμάς. Παρα­τηρώ και μαθαίνω ότι και σε αυτόν τον τομέα υστε­ρούμε.