Μια παλιά θλιβερή ιστορία

Όσα σήμερα συμ­βαί­νουν και μας προ­κα­λούν έκπληξη, θυμηδία, απορία, θυμό, εκνευ­ρι­σμό δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα βήματα μιας πορείας και μιας εξέ­λι­ξης που ξεκί­νησε εδώ και παρά πολλά χρόνια.

Αμβλύ­νε­ται η κρίση αν τυχόν και την περιο­ρί­ζεις στο σήμερα και στα επι­φαι­νό­μενα και αρνιέ­σαι με πείσμα να δεις το χτες και εθε­λο­τυ­φλείς να ανα­γνω­ρί­σεις το προ­δια­γρα­φό­μενο απο­τέ­λε­σμα.

Η ευρύ­τερη περιοχή μας βρί­σκε­ται σε ανα­τα­ραχή για την οποία δυστυ­χώς διά­φο­ροι και για διά­φο­ρους λόγους προ­βάλ­λουν σαν αιτίες και αφορμές κάτι δια­φο­ρε­τικό για την κάθε χώρα, χωρίς ηθε­λη­μένα να κάνουν μια ενδο­σκό­πηση και να δώσουν αλη­θο­φα­νής του­λά­χι­στον ενδεί­ξεις των αιτιών και των αιτια­τών.

Αυτή η τάση και προ­σπά­θεια δεν είναι απο­τέ­λε­σμα πλάνης αλλά συνει­δητή προ­σπά­θεια για την συγκά­λυψη των πραγ­μα­τι­κών αιτιών και του επι­θυ­μη­τού στόχου.

Δεν υπάρχει καμία συνω­μο­σία και δεν υπάρ­χουν σκο­τεινά κέντρα που απερ­γά­ζο­νται δεινά για τους πολίτες, ισχύει και τίθεται σε εφαρ­μογή η δια­χρο­νική αρχή ότι «ο ισχυρός, ο ηγε­μό­νας θέτει πάντα σαν στόχο την δια­τή­ρηση της ισχύος του, της δύναμης του και την δια­τή­ρηση της εξου­σίας του ή με εξαν­δρα­πο­δι­σμό ή με κατοχή».

Κοινή είναι η παρα­δοχή ότι η πολι­τική υπο­τά­χθηκε στο χρήμα και ότι οι όποιες πολι­τι­κές απο­φά­σεις υπα­γο­ρεύ­ο­νται από τα συμ­φέ­ρο­ντα του Χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού Κεφα­λαίου, πράγμα που σημαί­νει ότι ο ισχυρός, ο ηγε­μό­νας είναι το χρήμα και η δια­τή­ρηση της ανε­ξέ­λεγ­κτης εξου­σίας του είναι ο κύριος αντι­κει­με­νι­κός στόχος.

Εμπόδιο στην ενί­σχυση και δια­τή­ρηση αυτής της εξου­σίας είναι ή ήταν οι θεσμοί κάθε είδους και κάθε επι­πέ­δου και κυρίως τα ανε­ξάρ­τητα Εθνικά Κράτη και οι ελεύ­θε­ροι και ενη­με­ρω­μέ­νοι πολίτες.

Επι­δί­ωξη και στόχος των όσων συμ­βαί­νουν εδώ και είκοσι πέντε χρόνια δεν είναι άλλοι, πρώτον, από την απα­ξί­ωση των θεσμών, την απο­δυ­νά­μωση κάθε συλ­λο­γι­κής αντί­δρα­σης, την εξα­το­μί­κευση και την ενδυ­νά­μωση της αίσθη­σης ότι κάθε προ­σπά­θεια και κάθε αντί­δραση είναι ατε­λέ­σφο­ρος και χωρίς νόημα.

Ολο­κλη­ρώ­νε­ται η προ­σπά­θεια και υλο­ποιεί­ται ο στόχος με την οικο­νο­μική υπο­δού­λωση των πολιτών στο Τρα­πε­ζικό Σύστημα, πολίτης οικο­νο­μικά εξαρ­τη­μέ­νος είναι πολίτης άβουλος και υπο­χεί­ριο.

Όλες οι πρό­σφα­τες απο­φά­σεις όλων των Κυβερ­νή­σεων κινή­θη­καν μέσα σε αυτό το πλαίσιο, την ισχυ­ρο­ποί­ηση των Τρα­πε­ζών, το ανε­ξέ­λεγ­κτο της λει­τουρ­γίας τους, την υπο­δού­λωση των πολιτών.

Νωπές είναι οι μνήμες της τακτι­κής των Τρα­πε­ζών για την απλό­χερη χορή­γηση δανείων, πιστω­τι­κών καρτών, δανείων για το Χρη­μα­τι­στή­ριο, εορ­το­δά­νειων και κάθε άλλου είδους εξυ­πη­ρε­τή­σεων, χωρίς τις απα­ραί­τη­τες δια­σφα­λί­σεις, όλα δεν ήταν απο­τέ­λε­σμα της φιλο­λαϊ­κής διά­θε­σης τους αλλά το μέσον επι­τυ­χίας των στόχων τους.

Σίγουρα κανείς δεν ανά­γκασε κανέναν να ακο­λου­θή­σει τις προ­τρο­πές τους αλλά όλη εκείνη την περίοδο υπήρχε ακόμα ένα υπό­λοιπο αξιο­πι­στίας της πολι­τι­κής.

Όλα αυτά έφεραν την απα­ξί­ωση της πολι­τι­κής, των θεσμών και τέλος την απα­ξί­ωση της ίδιας της Κρα­τι­κής υπό­στα­σης, ενδει­κτική είναι η φράση «έχουμε κράτος μπουρ…λο».

Ενι­σχυ­τικό αυτής της άποψης είναι οι Υπε­ρε­θνι­κές απο­φά­σεις για την επι­βαλ­λό­μενη άνωθεν ασκη­μένη ή την δέουσα να ασκηθεί οικο­νο­μική πολι­τική, απο­τε­λεί αδιέ­ξοδη ομφα­λο­σκό­πηση η τάση να θεω­ρούμε ότι μόνοι μας είμαστε απόλυτα υπεύ­θυ­νοι για τη σημε­ρινή μας κατά­ντια.

Στις ίδιες Υπε­ρε­θνι­κές επι­τα­γές υπα­κού­ουν και Κράτη θεω­ρη­τικά ισχυ­ρό­τερα και τα οποία δεν έχουν την δυνα­τό­τητα άσκησης Εθνικής πολι­τι­κής και κινού­νται μέσα στα προ­κα­θο­ρι­σμένα πλαίσια με μόνη διαφορά ότι οι επι­πτώ­σεις δεν είναι τόσο βίαιες όσο στη χώρα μας.

Συμπλη­ρώ­νε­ται το παζλ των στο­χευ­μέ­νων κινή­σεων με την σχε­δια­σμένη και προ­γραμ­μα­τι­σμένη κοι­νω­νική και πολι­τική ανα­τα­ραχή στις χώρες της ευρύ­τε­ρης περιο­χής.

Πρώτο, δυστυ­χώς για εμάς, επι­τυ­χη­μένο δείγμα αυτών των στο­χευ­μέ­νων κινή­σεων ήταν ο δια­με­λι­σμός και η μερική Εθνο­κά­θαρση της πρώην Γιου­γκο­σλα­βίας με την δημιουρ­γία Κρα­τι­δίων απόλυτα εξαρ­τη­μέ­νων και αδύ­να­μων.

Το ίδιο σενάριο θέλησαν να υλο­ποι­ή­σουν και στα κράτη της Μέσης Ανα­το­λής με το έωλο και ψευδές επι­χεί­ρημα της απε­λευ­θέ­ρω­σης των πολιτών από τα τυραν­νικά καθε­στώτα και την εγκα­θί­δρυση Δημο­κρα­τι­κών πολι­τευ­μά­των, ήδη κάποιοι ψευ­δί­ζουν απο­λο­γού­με­νοι ότι όσα τότε ισχυ­ρι­ζό­ντου­σαν δεν είχαν καμία σχέση με την αλήθεια.

Κανένα ενδια­φέ­ρον δεν δεί­χνουν για τα όσα εκεί συμ­βαί­νουν, αφήνουν τα πράγ­ματα να εξε­λίσ­σο­νται και τις επι­πτώ­σεις τους να μηδε­νί­ζουν την οποία προ­ο­πτική εξεύ­ρε­σης κάποιας λύσης σε αυτό που οι ίδιοι δημιούρ­γη­σαν.

Τα οικο­νο­μι­κώς ισχυρά Κράτη της περιο­χής κατά την άποψη τους ήταν δύσκολα ελεγ­χό­μενα και απρό­βλε­πτα όποτε η συνέ­χιση της ύπαρξης τους έθετε σε κίνδυνο τα μακρο­πρό­θε­σμα οικο­νο­μικά τους συμ­φέ­ρο­ντα.

Το μετα­να­στευ­τικό κύμα και οι τρο­μο­κρα­τι­κές ενέρ­γειες κατά τους σχε­δια­στές του σενα­ρίου είναι «παρά­πλευ­ρες απώ­λειες» και ακριβώς για αυτό το λόγο οι αντι­δρά­σεις τους είναι λεκτι­κές και ατε­λέ­σφο­ρες.

Στόχος τους η διάλυση των υφι­στά­με­νων Εθνικών Κρατών, η δημιουρ­γία Κρα­τι­δίων ελεγ­χό­με­νων με τον ταυ­τό­χρονο έλεγχο των πλου­το­πα­ρα­γω­γι­κών τους πηγών.

Οι παρά­πλευ­ρες απώ­λειες αγγί­ζουν την χώρα μας και κάποιες άλλες χώρες στην ΕΥΡΩΠΗ με τη μορφή του μετα­να­στευ­τι­κού κύματος και η δια­φαι­νό­μενη έλλειψη σχε­δια­σμού αντι­με­τώ­πι­σης του φαι­νο­μέ­νου απο­δυ­να­μώ­νει την ίδια την Κρατική υπό­σταση και εγκυ­μο­νεί κιν­δύ­νους ανε­ξέ­λεγ­κτων δράσεων και σε ατομικό και σε Κρατικό επίπεδο.

Οι δια­φο­ρές πολι­τι­κών ανάμεσα στα Κράτη της Ε.Ε. είναι δεδο­μέ­νες, μέχρι σήμερα φρα­στι­κές, από την στιγμή όμως της έναρξης υλο­ποί­η­σης τους το τι θα προ­κύ­ψει είναι απρό­βλε­πτο.

Δυστυ­χώς στην θεώρηση και την άποψη της εκχώ­ρη­σης μέρους της Εθνικής κυριαρ­χίας και δικαιω­μά­των σε Υπε­ρε­θνι­κούς θεσμούς ξεκι­νώ­ντας από δια­φο­ρε­τι­κές αφε­τη­ρίες ταυ­τί­ζο­νται στο στόχο οι Νεο­φι­λε­λεύ­θε­ροι Καπι­τα­λι­στές με τους Αρι­στε­ρούς Διε­θνι­στές με απο­τέ­λε­σμα την σύγχυση και την έλλειψη της άλλης πρό­τα­σης.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ