Ο Α. Τσίπρας “απολογείται” στη Νεολαία του και την καλεί σε αντεπίθεση

Έναν Αλέξη Τσίπρα από το περα­σμένο καλο­καίρι, θύμισε η ομιλία του πρω­θυ­πουρ­γού στην 2η πανελ­λα­δική συν­διά­σκεψη Νέων του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως τότε, πριν από τη διά­σπαση, που οι δια­φο­ρε­τι­κές στο­χεύ­σεις και ισορ­ρο­πίες στο κόμμα ήταν εμφα­νείς και ο κ. Τσίπρας επι­χει­ρούσε να πείσει το όλον κομ­μα­τικό του ακρο­α­τή­ριο ότι η συν­θη­κο­λό­γηση που προ­ε­τοί­μαζε με τους εταί­ρους ήταν στρα­τη­γική επιλογή για να μην περάσει ο ΣΥΡΙΖΑ στο χρο­νο­ντού­λαπο της ιστο­ρίας.

Μιλώ­ντας το από­γευμα στη Νεολαία του κόμ­μα­τός του, στον απόηχο των δονή­σεων που προ­κα­λούν στην κυβέρ­νηση οι διαρ­ροές από την ψήφιση του πολυ­νο­μο­σχε­δίου, ο πρω­θυ­πουρ­γός κάλεσε τους Νέους σε συστρά­τευση, απο­λο­γού­με­νος -μερικώς- για τις μέχρι σήμερα υπα­να­χω­ρή­σεις του, για τις οποίες πάντως ταυ­το­χρό­νως εμφα­νί­στηκε απο­λύ­τως πεπει­σμέ­νος ότι είναι και ανα­πό­φευ­κτες και προς τη σωστή (πολι­τική) κατεύ­θυνση.

Στο πλαίσιο αυτό, εκτό­ξευσε φαρ­μα­κερά βέλη προς τα Αρι­στερά του, ΚΚΕ και ΛΑΕ, μιλώ­ντας για “κενές θεω­ρη­τι­κο­λο­γίες” και αυτά­ρε­σκη και αυτάρκη “σέχτα”. Τούτου δοθέ­ντος, απηύ­θυνε πρό­σκληση στο ακρο­α­τή­ριο για …αντε­πί­θεση ώστε να απο­κτή­σει ο ΣΥΡΙΖΑ εισδοχή στα Κινή­ματα και τα Σωμα­τεία ( από όπου προς το παρόν εμφα­νί­ζει ισχνές δυνά­μεις).

Στα­χυο­λο­γώ­ντας την ομιλία του , ανέφερε μεταξύ άλλων:

*Αυτός όμως ο αγώνας για την συγκρό­τηση του αντί­πα­λου δέους γνω­ρί­ζουμε καλά, δεν είναι αγώνας της μιας στιγμής. Δεν είναι μια απλή έφοδος στο κάστρο του αντι­πά­λου. Είναι ένας αγώνας μακρο­χρό­νιος που χρειά­ζε­ται πολι­τι­κές συμ­μα­χίες, ανάδυση και ενί­σχυση των κοι­νω­νι­κών κινη­μά­των, συγκρό­τηση κοι­νω­νι­κών δικτυώ­σεων και στρα­τη­γικό σχε­δια­σμό.

*Χρειά­ζε­ται όμως και επιμονή, υπομονή αλλά και πρό­σκαι­ρους συμ­βι­βα­σμούς για να μην γίνει η αρι­στερά ένας διάτ­το­ντας αστέρας.

Γιατί σύντρο­φοι και συντρό­φισ­σες σε αυτόν τον αγώνα δεν θέλουμε να πέσουμε ηρωικά. Θέλουμε να νική­σουμε.

*Στόχος μας είναι να δια­τη­ρή­σουμε στρα­τη­γι­κές θέσεις, να πυρο­δο­τή­σουμε εξε­λί­ξεις, να δημιουρ­γή­σουμε συμ­μα­χίες ώστε να επι­τύ­χουμε χει­ρο­πια­στή βελ­τί­ωση στην καθη­με­ρι­νό­τητα των εργα­ζό­με­νων τάξεων και της νεο­λαίας.

*Η Αρι­στερά σήμερα πρέπει να απα­ντή­σει: Θα δια­μορ­φώ­σει πολι­τικό σχέδιο και συμ­μα­χίες για να αντε­πε­ξέλ­θει στις προ­κλή­σεις ή θα απο­μο­νω­θεί επι­στρέ­φο­ντας στην παρα­δο­σιακή αντι­πο­λι­τευ­τική της θέση και στην ακα­δη­μαϊκή κριτική;

Εμείς έχουμε δώσει την απά­ντηση μας και έχουμε δια­μορ­φώ­σει το πολι­τικό μας σχέδιο. Απέ­να­ντι στις κενές θεω­ρη­τι­κο­λο­γίες του εγχώ­ριου αρι­στε­ρι­σμού, εσείς έχετε την απο­στολή να οικο­δο­μή­σετε μια οργά­νωση νεο­λαίας αρι­στερή και ριζο­σπα­στική αλλά και γειω­μένη με τις πραγ­μα­τι­κές αγωνίες και προσ­δο­κίες της μεγάλης πλειο­ψη­φίας των νέων ανθρώ­πων.

Η ελλη­νική αρι­στερά δεν χρειά­ζε­ται σήμερα άλλη μια αυτά­ρε­σκη και αυτάρκη σέχτα.

* Η κατά­κτηση της κυβερ­νη­τι­κής εξου­σίας από την Αρι­στερά, δεν συνε­πά­γε­ται και την κατά­κτηση της κρα­τι­κής εξου­σίας. Γιατί το κράτος έχει τις δικές του αυτο­νο­μη­μέ­νες δομές και στη­ρί­ζε­ται σε διοι­κη­τικά δίκτυα που έχουν δικές τους προ­τε­ραιό­τη­τες, δικούς τους σχε­δια­σμούς και εξυ­πη­ρε­τούν δικά τους συμ­φέ­ρο­ντα. Η μάχη λοιπόν με αυτά τα αυτο­νο­μη­μένα δίκτυα εξου­σίας στο Πανε­πι­στή­μιο, στα Μέσα Μαζικής Ενη­μέ­ρω­σης, στα Συν­δι­κάτα, στην Τοπική Αυτο­διοί­κηση, στη Δικαιο­σύνη είναι μια μάχη απο­λύ­τως πολι­τική

*Ξέρω καλά ότι βρί­σκε­στε σε ασφυ­κτική πίεση.

Ξέρω καλά ότι έχετε άμεση ανάγκη από νίκες ξεκά­θα­ρες.

Δεν σας υπό­σχο­μαι ότι ο αγώνας θα είναι εύκολος.

Δεν σας λέω ότι η περί­ο­δος των δυσκο­λιών και των πολι­τι­κών εκβια­σμών έχει παρέλ­θει.

Αυτό που μπορώ να σας υπο­σχεθώ, όμως, είναι ότι τόσο η κυβέρ­νηση όσο και το κόμμα θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας ώστε η άνοιξη του ελλη­νι­κού λαού να μην είναι πρόωρη και μικρή.

*Αυτό για το οποίο μπορώ να σας δια­βε­βαιώσω είναι ότι παρά τους ανα­γκαί­ους πολι­τι­κούς συμ­βι­βα­σμούς, παρά τις ανα­γκαίες υπο­χω­ρή­σεις μπροστά σε δυνά­μεις υπέρ­τε­ρες, ο στρα­τη­γι­κός μας στόχος όχι μόνο δεν αλλάζει αλλά ενι­σχύ­ε­ται.

Δε μένουμε στην εξουσία για τη δια­χεί­ριση.

Μένουμε στην εξουσία για να παλέ­ψουμε να φέρουμε πιο κοντά το στρα­τη­γικό μας στόχο, το κοι­νω­νικό μετα­σχη­μα­τι­σμό.