DW: Λιτότητα; Ασ’ το γι’ αργότερα!

Για πρώτη φορά στα χρονικά της ΕΕ το Παρίσι επι­κα­λεί­ται τη ρήτρα αμοι­βαίας στρα­τιω­τι­κής συν­δρο­μής που καθιέ­ρωσε η Συνθήκη της Λισ­σα­βώ­νας.

Η σχετική διάταξη θεω­ρεί­ται «πρό­σκληση στα όπλα». Αλλά όπως εκτιμά η εφη­με­ρίδα του Μονάχου, μπορεί να απο­δει­χθεί και το αντί­θετο, δηλαδή μία έκκληση να σιγή­σουν μερικά «όπλα», όπως τα μέσα επι­βο­λής που δια­θέ­τει η Ευρω­παϊκή Επι­τροπή σε περί­πτωση παρα­βί­α­σης του συμ­φώ­νου στα­θε­ρό­τη­τας.

Ήδη ο πρό­ε­δρος της Γαλλίας Φραν­σουά Ολάντ δηλώνει ανοιχτά ότι ένα «σύμφωνο ασφά­λειας» είναι αυτή τη στιγμή πολύ πιο σημα­ντικό από το Σύμφωνο Στα­θε­ρό­τη­τας.

Σύμφωνα με την Süddeutsche Zeitung ο Ολάντ κρούει ανοι­χτές θύρες στην Κομι­σιόν, κάτι που απο­δει­κνύ­ε­ται από την άμεση αντί­δραση του επι­τρό­που Νομι­σμα­τι­κών Υπο­θέ­σεων Πιέρ Μοσκο­βισί, ο οποίος ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά ότι «το σύμφωνο δεν είναι ούτε άκαμπτο, ούτε ανόητο».

Ήδη το γαλλικό σχέδιο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού για το 2016 θεω­ρεί­ται ξεπε­ρα­σμένο, καθώς δεν περι­λαμ­βά­νει τη δια­φαι­νό­μενη αλμα­τώδη αύξηση των κρα­τι­κών δαπανών για την ασφά­λεια. Τι γίνεται όμως με τους αντιρ­ρη­σίες, οι οποίοι επι­ση­μαί­νουν ότι η Γαλλία έχει εξα­σφα­λί­σει για το έλλειμμά της ιδιαί­τερα επιεική αντι­με­τώ­πιση από την Κομι­σιόν τα τελευ­ταία τρία χρόνια, ότι έχει πάρει σχετική παρά­ταση μέχρι το τέλος του 2017 και ότι, σε τελική ανάλυση, η οικο­νο­μική αδυ­να­μία μάλλον δυσχε­ραί­νει παρά διευ­κο­λύ­νει τον αγώνα κατά της τρο­μο­κρα­τίας;

Επι­φυ­λά­ξεις από τη Γερ­μα­νία

Όλα αυτά μπορεί να ειπω­θούν και πράγ­ματι στη Γερ­μα­νία είναι μεγάλος ο πει­ρα­σμός να ειπω­θούν, παρα­τη­ρεί η Süddeutsche Zeitung- για να διευ­κρι­νί­σει ότι ακόμη και στην παρούσα συγκυ­ρία οι παραι­νέ­σεις για εξά­λειψη των ανι­σορ­ρο­πιών στην ευρω­ζώνη και για βελ­τί­ωση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας μπορεί να μη χάνουν την ορθό­τητα και την αξία τους, αλλά θεω­ρού­νται πλέον ανε­πί­και­ρες.

«Ο Ολάντ βρί­σκε­ται υπό πίεση τόσο από την ισλα­μι­στική τρο­μο­κρα­τία, όσο και από τη λαϊ­κι­στική δεξιά αντι­πο­λί­τευση. Η κατα­νό­ηση (των εταίρων) είναι το ελά­χι­στο που μπορεί να περι­μέ­νει. Πόσο μάλλον όταν το σύμφωνο στα­θε­ρό­τη­τας όντως προ­βλέ­πει εξαι­ρέ­σεις σε «εξαι­ρε­τι­κές περι­στά­σεις».

Το ζήτημα είναι ότι μέχρι στιγμής δεν υπάρχει δεσμευ­τι­κός ορισμός της «εξαι­ρε­τι­κής περί­στα­σης». Κατά καιρούς έχουν προ­τα­θεί λιγό­τερο ή περισ­σό­τερο προ­σω­ρι­νές παρεκ­κλί­σεις από το Σύμφωνο Στα­θε­ρό­τη­τας για τις αμυ­ντι­κές δαπάνες, τη δια­χεί­ριση της προ­σφυ­γι­κής κρίσης, την αντι­με­τώ­πιση φυσικών κατα­στρο­φών, τη χρη­μα­το­δό­τηση μεγάλων ανα­πτυ­ξια­κών έργων και άλλες απο­φά­σεις ή επι­λο­γές πολι­τι­κού χαρα­κτήρα.

Σε κάθε περί­πτωση, η Κομι­σιόν θα πρέπει να δια­σφα­λί­σει, ως «θεμα­το­φύ­λα­κας των συν­θη­κών» ότι οι όποιες εξαι­ρέ­σεις αφορούν πραγ­μα­τικά και απο­κλει­στικά τις δαπάνες για τη δημόσια ασφά­λεια. Επι­πλέον, θα πρέπει να μερι­μνή­σει για έναν δεσμευ­τικό νομικό ορισμό των «εξαι­ρε­τι­κών περι­στά­σεων».

Όπως επι­ση­μαί­νει η Süddeutsche Zeitung, «ο κίν­δυ­νος της τρο­μο­κρα­τίας θα παρα­μεί­νει για πολύ ακόμη, αλλά δεν θα μπορεί επ΄ άπειρον να δικαιο­λο­γεί εκπτώ­σεις από το Σύμφωνο Στα­θε­ρό­τη­τας».

Πηγή dw.com