Γυναίκες καμικάζι… Μια νέα πραγματικότητα

Πυρο­δο­τώ­ντας τη ζώνη με τα εκρη­κτικά που φορούσε, επι­λέ­γο­ντας έτσι να μη συλ­λη­φθεί ζωντανή, η γυναίκα που σκο­τώ­θηκε στο Σεν Ντενί, στα βόρεια προ­ά­στια του Παρι­σιού, άνοιξε μια νέα εποχή για τη Γαλλία εντασ­σό­μενη στη λεγεώνα των γυναικών-καμικάζι –όχι όλες τους μου­σουλ­μά­νες– που θυσί­α­σαν τη ζωή τους για τον αγώνα τους ή την πίστη τους.

Τα ξημε­ρώ­ματα, ενώ οι αστυ­νο­μι­κοί των ειδικών δυνά­μεων γκρέ­μι­ζαν την πόρτα του δια­με­ρί­σμα­τος όπου βρι­σκό­ταν, μαζί με τέσ­σε­ρις άνδρες, η νεαρή γυναίκα προ­τί­μησε να ανα­τι­να­χθεί. “Η κατή­χηση (που τους γίνεται) και η στρα­το­λό­γηση είναι τέτοιες που προ­τί­μησε να πεθάνει παρά να συλ­λη­φθεί”, εξήγησε η ερευ­νή­τρια Φατιμά Λανέ, η συγ­γρα­φέας της έκθεσης “Γυναί­κες καμι­κάζι, ο γυναι­κείος τζιχάντ” που δημο­σιεύ­τηκε από το Γαλλικό Κέντρο Έρευνας για την Πλη­ρο­φό­ρηση (CF2R).

Με αυτόν τον τρόπο “συμ­βάλ­λει στον αγώνα”, συνέ­χισε η Λανέ. “Και το φύλο της δεν έχει σημασία. Όμως το γεγονός ότι ήταν γυναίκα θα πολ­λα­πλα­σιά­σει ασφαλώς τον αντί­κτυπο της πράξης της στην κοι­νω­νία”, πρό­σθεσε. Μολο­νότι εκα­το­ντά­δες γυναί­κες έχουν κατα­φύ­γει τα δύο τελευ­ταία χρόνια στη “Γη του τζιχάντ”, τη Συρία ή το Ιράκ, ελά­χι­στες είναι εκείνες που επι­λέ­γουν την οδό του “μάρτυρα”. Μεταξύ αυτών, η νεαρή Βελγίδα Μιριέλ Ντεγκόκ, που προ­ση­λυ­τί­στηκε στο Ισλάμ και ανα­τι­νά­χθηκε τον Νοέμ­βριο του 2005 στο Ιράκ, ενώ περ­νούσε δίπλα της ένα κομβόι Αμε­ρι­κα­νών στρα­τιω­τών.

Η καμι­κάζι του Σεν Ντενί ωστόσο, σε αντί­θεση με τους άνδρες που ανα­τι­νά­χθη­καν το βράδυ της περα­σμέ­νης Παρα­σκευής στους δρόμους του Παρι­σιού ή κοντά στο γήπεδο Σταντ ντε Φρανς, δεν πήρε μαζί της στον θάνατο αθώους περα­στι­κούς πολίτες.

“Η συμ­με­τοχή των γυναι­κών σε αιμα­το­χυ­σίες και σε πράξεις που προ­κα­λούν συντρι­πτική οδύνη, ανέ­κα­θεν προ­κα­λούσε ένα μίγμα κατά­πλη­ξης, απέ­χθειας και ενδια­φέ­ρο­ντος. Πώς να συλ­λά­βει ο νους την επι­θυ­μία αυτών των γυναι­κών που φιλο­δο­ξούν να πεθά­νουν και ταυ­τό­χρονα να σκο­τώ­σουν;” ανα­φέ­ρει στην έκθεσή της η Λανέ. “Η μου­σουλ­μα­νική θρη­σκεία κατα­δι­κά­ζει θεω­ρη­τικά την αυτο­κτο­νία και για τους μου­σουλ­μά­νους είναι ακόμη πιο κατα­δι­κα­στέο ότι πολι­τι­σμικά δεν τους απο­δί­δε­ται αυτός ο ρόλος. Αυτό όμως το παρέ­καμ­πταν τακτικά, κυρίως οι Λιβα­νέ­ζοι, οι Παλαι­στί­νιοι, η Αλ Κάιντα και οι Τσε­τσέ­νοι”, συνέ­χισε.

Το 1985 μια 18χρονη Λιβα­νέζα, η Σάνα Μάιντλι, οδήγησε ένα παγι­δευ­μένο αυτο­κί­νητο σε μια αυτο­κι­νη­το­πο­μπή Ισραη­λι­νών, σκο­τώ­νο­ντας δύο στρα­τιώ­τες. Ήταν η πρώτη μιας μακράς λίστας γυναικών-μαρτύρων στη χώρα της αλλά επίσης στο Ισραήλ, την Τουρκία, την Ινδία, το Πακι­στάν, το Ουζ­μπε­κι­στάν, την Τσε­τσε­νία και το Ιράκ. Μέχρι το 2006 “περισ­σό­τε­ρες από 220 γυναίκες-καμικάζι θυσιά­στη­καν, αριθμός που απο­τε­λεί περίπου το 15% του συνόλου των βομ­βι­στών αυτο­κτο­νίας”, συμπλή­ρωσε η Φατιμά Λανέ.

Μεταξύ αυτών ήταν η Ιρακινή Σατζί­ντα αλ Ρασάουι που τον Νοέμ­βριο του 2005 επι­χεί­ρησε να ανα­τι­να­χθεί ανάμεσα στους καλε­σμέ­νους ενός γάμου σε ένα πολυ­τε­λές ξενο­δο­χείο του Αμάν, στην Ιορ­δα­νία. Οι ηγέτες της Αλ Κάιντα, που την θεω­ρού­σαν ηρωίδα, ζητού­σαν την απε­λευ­θέ­ρωσή της. Μετά τον θάνατο του Ιορ­δα­νού πιλότου Μάαζ αλ Κασά­σμπεχ, τον οποίο έκαψαν ζωντανό μέσα σε ένα κλουβί οι τζι­χα­ντι­στές του Ισλα­μι­κού Κράτους, η Ρασάουι εκτε­λέ­στηκε τον περα­σμένο Φεβρουά­ριο.

Τα τελευ­ταία χρόνια γυναί­κες καμι­κάζι χρη­σι­μο­ποιεί συχνό­τερα η νιγη­ριανή οργά­νωση Μπόκο Χαράμ. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να στέλνει σε πολυ­σύ­χνα­στες λαϊκές αγορές ανήλικα κορί­τσια, το μικρό­τερο από τα οποία ήταν 7 ετών. Σ’ αυτές τις περι­πτώ­σεις οι “αρχηγοί” συνήθως πυρο­δο­τούν τα εκρη­κτικά που φέρουν επάνω τους τα κορί­τσια από από­σταση, μέσω κινητών τηλε­φώ­νων.

“Στο Μαϊ­ντου­γκούρι (μια από τις μεγα­λύ­τε­ρες πόλεις της βόρειας Νιγη­ρίας) οι επι­θέ­σεις αυτο­κτο­νίας είναι καθη­με­ρινό φαι­νό­μενο”, εξήγησε ο Μαρκ Αντουάν Περούζ ντε Μονκλό, ερευ­νη­τής στο Ινστι­τούτο Ερευνών για την Ανά­πτυξη (IRD). Πρό­κει­ται κυρίως για γυναί­κες ή παιδιά, κορι­τσά­κια, που εκδι­κού­νται τον θάνατο του συζύγου ή του πατέρα τους ο οποίος σκο­τώ­θηκε σε συγκρού­σεις με τις ένοπλες δυνά­μεις της Νιγη­ρίας”, συνέ­χισε.

Η εκδί­κηση, ο θάνατος ενός γονιού, είναι συχνά το κίνητρο και των γυναικών-καμικάζι της Τσε­τσε­νίας. Οι “μαύρες χήρες”, όπως απο­κα­λού­νται, έχουν σκο­τώ­σει δεκάδες ανθρώ­πους μέχρι σήμερα.

Στους άνδρες καμι­κάζι οι ιμά­μη­δες των τζι­χα­ντι­στι­κών οργα­νώ­σεων υπό­σχο­νται τον παρά­δεισο μαζί με τις ηδονές που τον συνο­δεύ­ουν, κυρίως τις περί­φη­μες “72 παρ­θέ­νες” που θα τους συντρο­φεύ­ουν. Τις γυναί­κες όμως δεν τις περι­μέ­νει καμία από­λαυση ούτε στον άλλο κόσμο: το μόνο που μπορούν να τους υπο­σχε­θούν είναι ότι μετά θάνατον θα ξανα­συ­να­ντή­σουν ένα αγα­πη­μένο τους πρόσωπο, για παρά­δειγμα τον νεκρό σύζυγό τους, διευ­κρί­νισε η Λανέ.

ΑΠΕ-ΜΠΕ