Χωρίς ψυχολογική υποστήριξη οι λιμενικοί που υπηρετούν στο Αιγαίο

Καθη­με­ρινά τα στελέχη του Λιμε­νι­κού που υπη­ρε­τούν στα νησιά του βορείου Αιγαίου και στα Δωδε­κά­νησα δίνουν μάχη με το χρόνο προ­κει­μέ­νου να σώσουν πρό­σφυ­γες που κιν­δυ­νεύ­ουν. Σε αρκετές περι­πτώ­σεις το κατα­φέρ­νουν. Σε κάποιες άλλες όχι.

Και όταν επι­στρέ­φουν πίσω στις ελά­χι­στες ώρες ξεκού­ρα­σης θα πρέπει να δώσουν έναν άλλο «αγώνα». Συνήθως μέσα τους. Συνήθως μόνοι τους για να μην επι­βα­ρύ­νουν τους οικεί­ους τους και χωρίς καμία ψυχο­λο­γική υπο­στή­ριξη. Να κατα­πο­λε­μή­σουν τις άσχημες σκέψεις, τους «εφιάλ­τες» που τους προ­κά­λεσε μια ακόμη επι­χεί­ρηση έρευνας – διά­σω­σης που δεν είχε αίσιο τέλος. Ειδικά όταν ανάμεσα στα θύματα είναι παιδιά και βρέφη.

Και αυτό θα πρέπει να το αντι­με­τω­πί­σουν πριν αντι­κρύ­σουν ή μιλή­σουν στο τηλέ­φωνο με τους δικούς τους ανθρώ­πους. Όπως λένε ο πιο συχνός τρόπος αντι­με­τώ­πι­σης τέτοιων κατα­στά­σεων είναι να μην συζη­τούν για αυτά τα γεγο­νότα. Μια τακτική που συνήθως ακο­λου­θούν εθε­λο­ντές δια­σώ­στες, δύτες ακόμα και ιδιώτες που εμπλέ­κο­νται σε δια­σώ­σεις προ­σφύ­γων.

Και σημειώ­νουν ότι το ψυχικό «φορτίο» που κου­βα­λούν είναι μεγάλο και ολοένα και πιο βαρύ μέρα με τη μέρα. Αλλά επειδή δεν υπάρχει χρόνος για ψυχο­λο­γική ξεκού­ραση επι­στρέ­φουν κάθε φορά στην υπη­ρε­σία τους για να δώσουν νέες μάχες. Νιώθουν άγχος για να φτάσουν και να σώσουν έγκαιρα πρό­σφυ­γες που κιν­δυ­νεύ­ουν και τα επόμενα δυνατά συναι­σθή­ματα εναλ­λάσ­σο­νται ανάλογα με το απο­τέ­λε­σμα της επι­χεί­ρη­σης. Χαρά και ανα­κού­φιση εάν όλα έχουν πάει καλά. Πόνος και απο­γο­ή­τευση εάν υπάρ­χουν θύματα.

Ψυχο­λό­γοι ανα­φε­ρό­με­νοι στο θέμα σημειώ­νουν ότι: «Οι αυξα­νό­με­νες προ­σφυ­γι­κές και μετα­να­στευ­τι­κές ροές με τις συνα­κό­λου­θες απώ­λειες ανθρώ­πι­νων ζωών, πέραν της σωμα­τι­κής κόπωσης του στε­λε­χια­κού δυνα­μι­κού, υπο­βάλ­λουν τα κατα­πο­νη­μένα στελέχη σε συχνό επι­χει­ρη­σιακό στρες» και χαρα­κτη­ρί­ζουν ως μεί­ζο­νος σημα­σίας «τη ψυχο­λο­γική στήριξη των λιμε­νι­κών που υπη­ρε­τούν στη «πρώτη γραμμή» έτσι ώστε να αντι­με­τω­πί­σουν απο­τε­λε­σμα­τικά όχι μόνο τη στρεσ­σο­γόνο εμπει­ρία, αλλά και τις συνέ­πειές της στις καθη­με­ρι­νές, επαγ­γελ­μα­τι­κές και επι­χει­ρη­σια­κές τους δρα­στη­ριό­τη­τες.»

Από την πλευρά του ο πρό­ε­δρος της Πανελ­λή­νιας Ένωσης Αξιω­μα­τι­κών Λιμε­νι­κού Σώματος (ΠΕΑΛΣ ) κ. Δημή­τρης Σαι­τά­κης είχε θέσει και παλαιό­τερα το θέμα της ψυχο­λο­γι­κής υπο­στή­ρι­ξης των συνα­δέλ­φων του και προ­τί­θε­ται να το θέσει και στον υπουργό Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής κ. Θοδωρή Δρίτσα.

Μιλώ­ντας στο «Βήμα» τόνισε ότι: «Τα στελέχη αυτά, σχεδόν καθη­με­ρινά κατά την εκτέ­λεση των καθη­κό­ντων τους, έρχο­νται αντι­μέ­τωπα με εικόνες που τα συγκλο­νί­ζουν και που είναι συχνά απο­τρό­παιες. Καλού­νται να αντι­με­τω­πί­σουν και να δια­χει­ρι­στούν την από­γνωση και το σπα­ραγμό ενη­λί­κων και παιδιών που ανα­ζη­τούν μια καλύ­τερη ζωή. Δεν είναι δε λίγες οι απο­τρό­παιες σκηνές, οι οποίες ”τραυ­μα­τί­ζουν” τον ψυχικό τους κόσμο, γεννούν ανα­πά­ντητα ερω­τή­ματα και επη­ρε­ά­ζουν τη συμπε­ρι­φορά τους και διάθεση μέσα στο εργα­σιακό, οικο­γε­νειακό και εν γένει κοι­νω­νικό περι­βάλ­λον που ζούνε».

Και πρό­σθεσε: «Σε αυτά τα στελέχη η υπη­ρε­σία έχει ευθύνη και χρέος να σταθεί δίπλα τους, να τα υπο­στη­ρί­ξει, να τα προ­σφέ­ρει ανα­κού­φιση, να συμπα­ρα­στα­θεί στην αγωνία τους, στο φόβο και στα μπερ­δε­μένα συναι­σθή­ματά τους. Η παροχή τακτι­κής ψυχο­λο­γι­κής υπο­στή­ρι­ξης στα άτομα αυτά από κατάλ­ληλο προ­σω­πικό, είναι πολύ σημα­ντική και κρί­νε­ται απα­ραί­τητη.»

Ερώτηση στη Βουλή

Εν τω μεταξύ Ερώτηση με θέμα «Ψυχο­λο­γική υπο­στή­ριξη δια­σω­θέ­ντων από ναυάγια, πολιτών και προ­σω­πι­κού Λιμε­νι­κού Σώματος που εμπλέ­κε­ται σε επι­χει­ρή­σεις περι­συλ­λο­γής θυμάτων ναυα­γίων» κατέ­θεσε στη Βουλή στις 2 Νοεμ­βρίου ο βου­λευ­τής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Γιώργος Δημαράς.

Όπως λέει «το προ­σω­πικό του Λιμε­νι­κού αλλά και ομάδες αλλη­λέγ­γυων εθε­λο­ντών πολιτών έχουν ξεπε­ρά­σει κατά πολύ τις δυνά­μεις τους παλεύ­ο­ντας να προ­σφέ­ρουν ανα­κού­φιση και να ανα­πλη­ρώ­σουν τις αδυ­να­μίες κράτους και των τοπικών αρχών».

Και συμπλη­ρώ­νει μεταξύ άλλων: «Πολίτες, απλοί ψαράδες των νησιών μας, εθε­λο­ντές, έλληνες και ξένοι, αλλά και λιμε­νι­κοί προ­χω­ρούν καθη­με­ρινά σε δια­σώ­σεις προ­σφύ­γων στη θάλασσα και πολλοί από αυτούς βρί­σκο­νται στη δυσά­ρε­στη θέση της περι­συλ­λο­γής των σορών των θυμάτων των ναυα­γίων. Όλοι κατα­λα­βαί­νουμε την ψυχο­λο­γική πίεση και τη δυσκο­λία αντι­με­τώ­πι­σης τέτοιων κατα­στά­σεων από ανθρώ­πους που δεν είναι προ­ε­τοι­μα­σμέ­νοι για κάτι τέτοιο».

Το ΒΗΜΑ