Συζητήθηκε χθες η αγωγή 46 συμβασιούχων της ΔΕΥΑΡ

Ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, συζη­τή­θηκε χθες η αγωγή 46 συμ­βα­σιού­χων της πρώην ΔΕΥΑ Ιαλυσού κατά της ΔΕΥΑ Ρόδου, με την οποία ζητεί­ται η μετα­τροπή των συμ­βά­σεών τους σε αορί­στου χρόνου.

Οι εργα­ζό­με­νοι εκθέ­τουν ότι εργά­ζο­ντο στην επι­χεί­ρηση μέχρι την 21η Φεβρουα­ρίου 2014 ημέρα κατά την οποία εκδό­θηκε απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου για τη λύση της εργα­σια­κής τους σχέσης.

Επι­ση­μαί­νουν ότι δυνάμει του άρθρου 283 του Ν.3852/2010, όλα τα δικαιώ­ματα και οι υπο­χρε­ώ­σεις του πραγ­μα­τι­κού τους εργο­δότη, ήτοι της ΔΕΥΑΙ μετα­φέρ­θη­καν ως καθο­λι­κού δια­δό­χου στην ΔΕΥΑΡ και η τελευ­ταία είναι υπο­χρε­ω­μένη να τους απα­σχο­λεί.

Ανα­φέ­ρο­νται σε 6 απο­φά­σεις του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου που δικαί­ω­σαν με την ειδική δια­δι­κα­σία των εργα­τι­κών δια­φο­ρών, ανά­λο­γες περι­πτώ­σεις.

Υπο­στη­ρί­ζουν ότι πληρούν όλες τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις, που θέτει απόφαση της Ολο­μέ­λειας του Αρείου Πάγου, καθότι προ­σλή­φθη­σαν στο Δήμο Ιαλυσού το έτος 1992 κι έπειτα, γεγονός που απο­δει­κνύει ότι έχουν πλέον κατα­στεί αορί­στου χρόνου εργα­ζό­με­νοι της ΔΕΥΑΡ ως καθο­λι­κού δια­δό­χου της ΔΕΥΑΙ, υπει­σερ­χό­με­νου σε όλα τα δικαιώ­ματα και τις υπο­χρε­ώ­σεις του.

Της ίδιας υπο­θέ­σεως είχε επι­λη­φθεί το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με τη δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέτρων, εξε­τά­ζο­ντας το αίτημα 48 συμ­βα­σιού­χων της πρώην ΔΕΥΑ Ιαλυσού κατά της ΔΕΥΑ Ρόδου, με την οποία ζητή­θηκε η έκδοση προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής για την απα­σχό­λησή τους από τη δημο­τική επι­χεί­ρηση.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι θα πρέπει να ικα­νο­ποι­η­θούν προ­σω­ρι­νώς 19 συμ­βα­σιού­χοι, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και δύο ΑΜΕΑ, οι οποίοι είχαν προ­σλη­φθεί πρώτοι και απα­σχο­λού­ντο επί μακρόν από τη ΔΕΥΑ Ιαλυσού.

Δεν έκρινε όμως το ίδιο για τους υπό­λοι­πους, οι οποίοι έχουν απο­λυ­θεί.

Σημειώ­νε­ται ότι για τους υπό­λοι­πους εργα­ζό­με­νους ο πρό­ε­δρος του δικα­στη­ρίου έκρινε ότι η λει­τουρ­γία της χρο­νι­κώς προ­τέ­ρας των δια­δο­χι­κών συμ­βά­σεων εργα­σίας ορι­σμέ­νου χρόνου, που συνήψαν με το φορέα που ήταν εκά­στοτε αρμό­διος για την ύδρευση και απο­χέ­τευση του τέως Δήμου Ιαλυσού, εκκινεί από χρονικό σημείο μετα­γε­νέ­στερο της 18ης Απρι­λίου 2001 και ως εκ τούτου δεν πιθα­νο­λο­γεί­ται ότι δύνα­νται νομίμως οι δια­δο­χι­κές συμ­βά­σεις ορι­σμέ­νου χρόνου εκάστου αυτών με τον προ­α­να­φερ­θέ­ντα φορέα να θεω­ρη­θούν πλέον, είτε κατ’ εφαρ­μογή του άρθρου 16 του Οργα­νι­σμού Εσω­τε­ρι­κής Υπη­ρε­σίας της (πάλαι ποτέ υφι­στα­μέ­νης) Δημο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης Ύδρευ­σης Απο­χέ­τευ­σης Ιαλυσού (Δ.Ε.Υ.Α.Ι.) είτε κατ’ ερμη­νεία των άρθρων 108-109 ν. 3852/2010 είτε κατ’ άλλο τρόπο, ως μία ενιαία σύμβαση αορί­στου χρόνου, ούτε έχει απο­δει­χθεί ότι πλη­ρού­νται στο πρόσωπο εκάστου εξ’ αυτών οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις που θέτουν οι δια­τά­ξεις των άρθρων 5 παρ. 1 και 11 π.δ. 164/2004.

Τους εργα­ζό­με­νους εκπρο­σώ­πη­σαν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Αικ. Κούρου και Ακης Δημη­τριά­δης.