Β. Υψηλάντης: «Χρειαζόμαστε ένα θετικό σοκ στην Οικονομία»

Την αντί­θεσή τους με δια­τά­ξεις του πολυ­νο­μο­σχε­δίου με τα προ­α­παι­τού­μενα που τους αφορούν, εξέ­φρα­σαν οι φορείς  στην κοινή συνε­δρί­αση των Διαρκών Επι­τρο­πών Οικο­νο­μι­κών και Κοι­νω­νι­κών Υπο­θέ­σεων Παρα­γω­γής και Εμπο­ρίου. Ποια είναι η άποψή σας;

Είναι προ­φα­νές ότι τα νέα μέτρα που ειση­γεί­ται η κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν υπη­ρε­τούν τον κυρί­αρχο στόχο για πραγ­μα­τική ανάταξη της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας. Αντι­θέ­τως, ενι­σχύ­ουν την υφε­σιακή της πορεία και κατα­δει­κνύ­ουν – ως φιλο­σο­φία και ως πολι­τική πρα­κτική – του­λά­χι­στον δύο στοι­χεία: Αφενός ότι παγι­δεύ­ουν το λαό σε μια αντί­ληψη «σου­η­δι­κού συν­δρό­μου» και αφε­τέ­ρου ότι το πραγ­μα­τικό ενδια­φέ­ρον αυτή της «πρώτης φοράς Αρι­στε­ράς» είναι η νομή της εξου­σίας χωρίς ηθικό, ιδε­ο­λο­γικό ή και οικο­νο­μικό φραγμό. Παρα­φρά­ζο­ντας την παλιά αξίωση των αγροτών «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά» ο ΣΥΡΙΖΑ τείνει να ανα­δεί­ξει ως μόνιμη φιλο­σο­φία την αντί­ληψη «όλα τα μέτρα, όλες τις καρέ­κλες». Δεν υπάρχει αμφι­βο­λία πως η πλήρης παρά­δοση της κυβέρ­νη­σης στις αξιώ­σεις του «κουαρ­τέ­του» αντα­να­κλά την αδυ­να­μία σχε­δια­σμού εναλ­λα­κτι­κών πολι­τι­κών, την απο­τυ­χία μιας πολύ­μη­νης δήθεν δια­πραγ­μά­τευ­σης, την έλλειψη ορά­μα­τος για την Ελλάδα του μέλ­λο­ντός μας. Οι παρα­γω­γι­κοί φορείς απο­ζη­τούν τη στα­θε­ρο­ποί­ηση της οικο­νο­μίας. Θέλουν εγγυ­ή­σεις για ένα υγιές και αντα­γω­νι­στικό επι­χει­ρη­μα­τικό περι­βάλ­λον. Επι­θυ­μούν μια σταθερή και δίκαιη φορο­λό­γηση. Χρειά­ζο­νται κίνητρα επι­χει­ρη­μα­τι­κής ανά­πτυ­ξης… Έναντι όλων αυτών (και πολλών ακόμη) η κυβέρ­νηση προ­τεί­νει ιδε­ο­λο­γι­κές ασπι­ρί­νες για την ανα­σύ­νταξη της Οικο­νο­μίας και βαριά χάπια για την ταμειακή σωτηρία μιας εύθραυ­στης αγοράς.

Προ­σω­πικά, εκτιμώ πως οι θυσίες του λαού και οι κόποι όλων μας ήδη έχουν χαθεί. Με φορο­κα­ται­γίδα, πάνω σ’αυτήν που ήδη υπέστη η χώρα μας,  εντεί­νε­ται μόνον η πραγ­μα­τική φτω­χο­ποί­ησή μας. Προ­σκολ­λη­μέ­νοι σε ιδε­ο­λη­ψίες απέ­τυ­χαν με ταχύ­τητα να περά­σουν σε συμ­φω­νία συμ­φέ­ρουσα  με αλη­θι­νές διαρ­θρω­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις. Γύρισαν στο 2012 με ορί­ζο­ντιες περι­κο­πές και βαρύ­τατη φορο­λο­γία. Οι ΣΥΡΙΖΟΑΝΕΛ απέ­τυ­χαν από το καλη­μέρα. Και το τίμημα δυστυ­χώς είναι μεγάλο!

Με τα μέτρα που έχουν δρο­μο­λο­γη­θεί υπάρ­χουν ελπίδες να ανα­κάμ­ψει η ελλη­νική οικο­νο­μία;

Σωστά επι­μέ­νετε. Η οικο­νο­μία μας, όμως, χρειά­ζε­ται πλέον κάτι περισ­σό­τερο από μια οικο­νο­μο­τε­χνική δια­δι­κα­σία ανά­καμ­ψης. Χρειά­ζε­ται ένα βήμα μεγα­λύ­τερο και από τη φαντα­σία του πλέον δημιουρ­γι­κού οικο­νο­μο­λό­γου. Οι Έλληνες έχουν μαρα­ζώ­σει ψυχο­λο­γικά. Ακόμη και απο­δε­δειγ­μένα δημιουρ­γι­κοί συμπο­λί­τες μας έχουν χάσει την πίστη τους στον αγώνα κατά της κρίσης. Εκείνο, που τώρα χρεια­ζό­μα­στε περισ­σό­τερο από κάθε άλλη φορά, είναι ένα θετικό σοκ. Μια μεγάλη είδηση ανα­πτυ­ξια­κού χαρα­κτήρα. Μια σειρά επεν­δύ­σεων σε όλους τους τομείς, με συμ­φω­νίες τέτοιες που να πολ­λα­πλα­σιά­ζουν τις θέσεις εργα­σίας, να εγγυώ­νται βάθος χρόνου, να δια­σφα­λί­ζουν προ­ο­πτική σαφούς κερ­δο­φο­ρίας για τους επεν­δυ­τές, να κινη­το­ποιούν τον αντα­γω­νι­σμό στην αγορά.Το ξεπού­λημα, έστω και υπό τον μανδύα της αξιο­ποί­η­σης, δεν οδηγεί πουθενά. Τα χρήματα θα χαθούν στη μαύρη τρύπα του χρέους και οι «επεν­δυ­τές» αν δεν παγι­δευ­τούν στον γρα­φειο­κρα­τικό κυκεώνα ή στις παλι­νω­δίες της κυβέρ­νη­σης θα κερ­δί­σουν μόνον από τη διαφορά της υπε­ρα­ξίας που δημιουρ­γεί­ται αυτό­ματα μεταξύ υπο­τι­μη­μέ­νης πώλησης και πραγ­μα­τι­κής τιμής. Ζοφερό παρά­δειγμα (και εύχομαι να δια­ψευ­σθώ) θα είναι η ενδε­χό­μενη δρα­στη­ριο­ποίση των λεγό­με­νων distress funds στη χώρα μας. «Επενδυτές-κοράκια» θα αγο­ρά­ζουν «κόκκινα δάνεια» επι­χει­ρή­σεων στο 1/5 της τιμής τους και θα μπορούν να μετα­πω­λούν τις επι­χει­ρή­σεις με άλλο τίμημα, ακόμη και στους σημε­ρι­νούς ιδιο­κτή­τες τους.

Αυτό το σχήμα, μάλλον, δεν προ­κα­λεί ανά­πτυξη. Είναι ένα ακόμη κόλπο απαλ­λα­γής του τρα­πε­ζι­κού συστή­μα­τος από τις ευθύνες του. Ελπίδες ανά­καμ­ψης μπορούν να υπάρ­ξουν με άλλη νοο­τρο­πία, με άλλη φιλο­σο­φία, με άλλη ηθική αντί­ληψη. Η καρα­μέλα της αξιο­πρέ­πειας δεν αρκεί. Οι δου­λειές και τα κέρδη είναι απο­τε­λέ­σματα της τόλμης και του ρίσκου. Όχι, έργο των φοροει­σπρα­κτό­ρων.

Πιστεύ­ετε πως η κυβέρ­νηση θα κατα­φέ­ρει να ολο­κλη­ρώ­σει τη θητεία της ή  θα διε­νερ­γη­θούν πάλι εκλογές;

Εκτιμώ, απε­ρί­φρα­στα, πως ακόμη και οι ψηφο­φό­ροι του ΣΥΡΙΖΑ γνώ­ρι­ζαν την ώρα της κάλπης πως και αυτές οι εκλογές, της 20ης Σεπτεμ­βρίου, δεν απέ­δι­δαν απο­τέ­λε­σμα  πολι­τι­κής στα­θε­ρό­τη­τας. Δεν μιλώ για τον κυβερ­νη­τικό συνα­σπι­σμό. Αυτός είναι η επιτομή της παρα­δο­ξό­τη­τας. Και της παρα­δο­ξο­λο­γίας.

Αν αυτή η «αρι­στερή» κυβέρ­νηση δεν πέσει εκ των έσω μετά από μερι­κούς μήνες, εξαι­τίας μιας ιδιαί­τερα αντι­λαϊ­κής πολι­τι­κής που συναι­νεί να εφαρ­μό­σει, τότε… ή δεν θα πρό­κει­ται για «αρι­στερή» κυβέρ­νηση ή θα έχει επι­συμ­βεί ιστο­ρική μετάλ­λαξη στην ορο­λο­γία των πολι­τι­κών ιδε­ο­λο­γιών.

Και, φυσικά, θα ανα­ζη­τεί­ται ένας νέος όρος χαρα­κτη­ρι­σμού της. Διότι, αυτές οι πολι­τι­κές δεν είναι ούτε φιλε­λεύ­θε­ρες, ούτε δεξιές. Είναι πολι­τι­κές επι­βί­ω­σης του συστή­μα­τος εις βάρος της επι­βί­ω­σης του λαού. Ας τις χαρα­κτη­ρί­σει ο καθένας όπως νομίζει, χωρίς όμως να παρα­βλέ­πει τα οδυνηρά ιστο­ρικά παρα­δείγ­ματα.

Έχουν δρο­μο­λο­γη­θεί οι δια­δι­κα­σίες για την εκλογή προ­έ­δρου στη ΝΔ.  Οι εκλογές θα ενώσουν ή θα διχά­σουν το κόμμα;

Η ΝΔ είναι σε δια­δι­κα­σία ανά­δει­ξης του 8ου αιρετού προ­έ­δρου της. Είναι κόμμα συνε­κτικό με ραχο­κο­κα­λιά της ένα αδια­φι­λο­νί­κητα ισχυρό κομμάτι της κοι­νω­νίας. Δεν απει­λεί­ται ούτε από διάλυση, ούτε από μετάλ­λαξη. Αντι­με­τω­πί­ζει την πρό­κληση της νέας πορείας, και είμαι βέβαιος ότι θα την κερ­δί­σει προς όφελος της κοι­νω­νίας των πολιτών και όχι προς χάριν των μηχα­νι­σμών που –όπως σε όλα τα κόμματα ή και σωματεία- εξυ­φαί­νο­νται σε παρα­κά­με­ρες ιδιο­τε­λών συμ­φε­ρό­ντων. Το στίγμα της επό­με­νης μέρας θα το δώσουν οι ψηφο­φό­ροι. Είναι η πλατιά μάζα των υπο­στη­ρι­κτών του κόμ­μα­τος ή και των πολι­τικά ενεργών πολιτών που θα ανα­δεί­ξει τον primus inter paris. Τον πρώτο δηλαδή μεταξύ ίσων. Αυτή είναι η γοητεία της δημο­κρα­τίας και η ευθύνη της συλ­λο­γι­κό­τη­τας: η φωνή του λαού.

Ποιο πρέπει να είναι το προφίλ του αρχηγού του κόμ­μα­τος και ποιον από τους υπο­ψη­φί­ους θα υπο­στη­ρί­ξετε;

Η Νέα Δημο­κρα­τία, είτε ως κυβέρ­νηση είτε ως αντι­πο­λί­τευση δεν ζήλωσε ποτέ το life style στην πολι­τική. Δεν ανα­ζή­τησε ποτέ προφίλ με χαρα­κτη­ρι­στικά σού­περ­μαν ή με ικα­νό­τη­τες δημο­κό­που. Ο αρχηγός αυτού του ιστο­ρι­κού και μεγάλου κόμ­μα­τος, με διε­θνείς σχέσεις και ανα­φο­ρές, οφείλει να είναι αντά­ξιος των περι­στά­σεων και της απο­στο­λής του. Είναι λάθος να πιστεύει κανείς ότι ανα­ζη­τεί­ται ο αντι-Τσίπρας. Προ­σα­να­το­λι­σμός των νεο­δη­μο­κρα­τών είναι η ανά­δειξη ενός μαχη­τι­κού ηγέτη με την προσ­δο­κία να εμπνεύ­σει το κόσμο της ΝΔ σε έναν πολι­τι­σμένο κοι­νω­νικό αγώνα για την ανα­σύ­νταξη της χώρας μας.

Ένας ηγέτης με συνεπή λόγο, με σύγ­χρονη αντί­ληψη αλλά και εμπει­ρία δια­κυ­βέρ­νη­σης, που απο­σκο­πεί στην ενότητα της παρά­τα­ξης και στην ανα­νέ­ωση της ρητο­ρι­κής αλλά και πολλών στε­λε­χών πρώτης γραμμής, θα είναι ο άνθρω­πος που θα πάρει στα χέρια τη σκυτάλη της πρό­κλη­σης να ενι­σχύ­σουμε τη φωνή της Ελλάδας, να ξανα­χτί­σουμε τον τόπο μας, να ξανα­δούμε τον ήλιο με χαμό­γελο. Σε αυτό το «προφίλ», όπως λέτε, αντα­πο­κρί­νο­νται όλοι οι συνυ­πο­ψή­φιοι. Για τα ιδιαί­τερα ποιο­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά τους, όμως, αλλά και για την εκτί­μηση των ιδιαί­τε­ρων ικα­νο­τή­των τους για μια πορεία σκληρής, καθη­μερ­νι­νής μάχης στην Ελλάδα και στην Ευρώπη η κυρί­αρχη άποψη είναι αυτή που θα καθο­ρί­σει τον νέο αρχηγό. Και αυτή η άποψη θα κατα­γρα­φεί στην εκλο­γική δια­δι­κα­σία της 22ας Νοεμ­βρίου. Επι­τρέψτε μου να συμπλη­ρώσω ως προ­τροπή… τη συμ­με­τοχή όλων. Ακόμη και εκείνων που το τελευ­ταίο διά­στημα δεν ψήφισαν στις εθνικές εκλογές. Είναι σημα­ντικό να εκφρα­στούν και να πάψουν να έχουν παθη­τική στάση στα πολι­τικά δρώμενα. Έχουν φωνή και αυτή η φωνή θέλουμε να ακού­γε­ται.

Πολλές χώρες της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης έχουν ήδη δεσμευ­τεί να προ­σφέ­ρουν εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ για την αντι­με­τώ­πιση της προ­σφυ­γι­κής κρίσης, όμως μέχρι στιγμής δεν έχουν απο­δε­σμευ­τεί τα ποσά αυτά, ανα­φέ­ρει η γερ­μα­νική εφη­με­ρίδα Die Welt. Πώς μπορεί να αντι­με­τω­πι­στεί το πρό­βλημα;

Δυστυ­χώς, η ΕΕ δεν έχει κατα­λή­ξει σε μια ενιαία πολι­τική για το μετα­να­στευ­τικό και το άσυλο. Στο προ­χθε­σινό Ευρω­παϊκό Συμ­βού­λιο έγινε μια προ­σπά­θεια συζή­τη­σης όλων των θεμάτων. Αλλά η κατά­ληξη δεν ανέ­δειξε παρά δια­χει­ρι­στι­κές προ­τά­σεις για την ανά­σχεση των μετα­να­στευ­τι­κών ροών. Κανένα πρα­κτικό απο­τέ­λε­σμα ως απά­ντηση σε ερω­τή­ματα  για τους ανθρώ­πους που δεν θα μετε­γκα­τα­στα­θούν ως αιτού­ντες άσυλο σε άλλες ευρω­παϊ­κές χώρες». Καμιά απά­ντηση στο ερώτημα «τι θα γίνει με τους εκα­τομ­μύ­ρια ανθρώ­πους που βρί­σκο­νται σε καταυ­λι­σμούς τρίτων χωρών» ή «τι θα γίνει με όσους παρα­μεί­νουν στην Ελλάδα;»

Ο κ. Τσίπρας είπε, μετά το Συμ­βού­λιο ότι εκτός ότι εκτός από την οικο­νο­μική ενί­σχυση θα πρέπει να υπάρξει και «δημο­σιο­νο­μική χαλά­ρωση» και για να αντι­με­τω­πι­στούν τα προ­βλή­ματα. Αυτή ή έκκληση, για τη δημο­σιο­νο­μική χαλά­ρωση υπο­κρύ­πτει κατά τη γνώμη μου και πολι­τική σκο­πι­μό­τητα. Στη δική μας περί­πτωση «δημο­σιο­νο­μική χαλά­ρωση» για την αντι­με­τώ­πιση της μετα­να­στευ­τι­κής κρίσης σημαί­νει επι­βά­ρυνση της Οικο­νο­μίας με δαπάνες που θα γλι­τώ­νει η ΕΕ αλλά με δάνεια που θα πλη­ρώ­νει η Ελλάδα. Το κέρδος, όμως, για τον κ. Τσίπρα είναι ότι θα ξεγλι­στρά από τυχόν νέα μέτρα, φορ­τώ­νο­ντας έναν ακόμη λογα­ρια­σμό στη χώρα. Η Ελλάδα ως κράτος – μέλος της ΕΕ οφείλει να επι­μεί­νει στην από κοινού δια­χεί­ριση του μετα­να­στευ­τι­κού σε όλες του τις πτυχές και σε όλες του τις δια­στά­σεις. Μόνον έτσι θα αντι­με­τω­πι­στεί με σοβα­ρό­τητα το πολύ κρίσιμο και ανθρω­πι­στικά ευαί­σθητο αυτό ζήτημα.