Στα όριά τους η ομάδα εθελοντών-διασωστών Κω-Είχαν ειδοποιήσει για το αυξανόμενο κύμα

Από τον χειμώνα η ομάδα των εθελοντών-διασωστών της Κω είχε ειδο­ποι­ή­σει τις αρχές για το αυξα­νό­μενο κύμα προ­σφύ­γων στα παράλια του νησιού, όταν έκανε τακτι­κές περι­πο­λίες, χωρίς ωστόσο να βρει αντα­πό­κριση. Τώρα και οι ίδιοι οι εθε­λο­ντές έχουν φτάσει στα όριά τους, καθώς το πρό­βλημα είναι εκτός ελέγχου.

«Ηρθε μέρα που χρειά­στηκε να ανέ­βουμε το βουνό για να βγούμε στην από­κρη­μνη παραλία όπου είχε ξεμεί­νει μια οικο­γέ­νεια Σύρων με παρα­πλη­γικό παιδί. Ημασταν έξι άτομα και έπρεπε να περά­σουμε βράχια μέσα στο νερό και να ανέ­βουμε όλο το βουνό με το παιδί σε φορείο με καθε­τήρα. Τα κατα­φέ­ραμε, και μια ώρα αργό­τερα μας κάλεσαν σε κατά­σβεση πυρ­κα­γιάς στα Θερμά. Περά­σαμε άλλες δέκα ώρες να βοηθάμε την πυρο­σβε­στική», λέει ο εθε­λο­ντής Αντώνης Τουρ­λού­μης. Αυτό που εξα­ντλεί τους εθε­λο­ντές, όμως, είναι η ανορ­γα­νω­σιά και η αίσθηση της ήττας.

«Μια γυναίκα υπέρ­βαρη, 66 ετών, βρέθηκε νεκρή στην ακτή. Εφτασαν με τη βάρκα από τα τουρ­κικά παράλια και δεν άντεχε να περ­πα­τή­σει το βουνό. Την άφησαν εκεί και πήγαν να ζητή­σουν βοήθεια. Οταν κατα­φέ­ραμε να φτά­σουμε με το φορείο και τις πρώτες βοή­θειες, είχε πεθάνει από θερ­μο­πλη­ξία και αφυ­δά­τωση», σημειώ­νει και μας εξηγεί πως δεν μπορούν πια να σχε­διά­σουν τη δράση τους, αφού από ώρα σε ώρα μπορεί να κληθούν να συν­δρά­μουν οπου­δή­ποτε.

«Ηταν ένα αγοράκι εννιά χρονών. Δεν είχε παπού­τσια και του είχαν βάλει κάτι γυναι­κείες γόβες. Πήγα στην αποθήκη, όπου συγκε­ντρώ­νουμε υλικά που φτάνουν από όλη την Ελλάδα, και βρήκα παπου­τσά­κια. Τα έκρυψα καλά μέσα στο μπουφάν μου και του τα πήγα. Αν με είχαν δει στον δρόμο, θα μου τα είχαν πάρει σίγουρα», λέει ο ίδιος. Παρά το γεγονός ότι συνω­θού­νται πλέον ΜΚΟ στο νησί, η απουσία σχεδίου αντι­με­τώ­πι­σης είναι εμφανής και συγ­χύ­ζει τους κατοί­κους, που βλέπουν την πόλη τους να μαρα­ζώ­νει.

«Κάνουν ουρές μπροστά στη μονα­δική δια­θέ­σιμη βρύση για να πλύνουν, να κάνουν μπάνιο. Δεν μπορείς να πλη­σιά­σεις από την μπόχα σε αυτή την περιοχή, όπως και στον αρχαιο­λο­γικό χώρο. Κι όταν έρχεται το καράβι να τους πάρει, σκο­τώ­νο­νται ποιος θα πρω­το­μπεί», ανα­φέ­ρει ο κ. Νεοκλής Τουρ­λού­μης, πατέρας του Αντώνη.

Ομως υπάρ­χουν και τα απρό­βλε­πτα. Οπως λένε οι κάτοι­κοι, όταν δεν μπορεί ο δήμος ή οι ΜΚΟ να ανα­λά­βουν τη σίτισή τους, ανα­λαμ­βά­νουν τα ξενο­δο­χεία. «Τα all inclusive δεν σερ­βί­ρουν δεύτερη ημέρα το ίδιο φαγητό στους του­ρί­στες. Τόνοι από νοστι­μό­τατα εδέ­σματα, όπως αλλα­ντικά, τυριά, γαρίδες κ.ά. πετιού­νταν στα σκου­πί­δια. Τώρα τα μαζεύ­ουν οι εθε­λο­ντές και τα πηγαί­νουν στους μετα­νά­στες», αφη­γεί­ται ο κ. Νεοκλής.

Οι δεκα­πέ­ντε ενεργοί εθε­λο­ντές της Κω κρατούν το βαν τους εξο­πλι­σμένο και παρα­μέ­νουν σε ετοι­μό­τητα παρά την κούραση. «Δυσκο­λευό­μα­στε να πεί­σουμε και­νούρ­γιους να μπουν στην ομάδα μας, γιατί είναι δύσκολο να έχεις μια φυσιο­λο­γική ζωή και να βοηθάς», λέει ο Αντώνης Τουρ­λού­μης. Ομως «οι πρό­σφυ­γες περνούν ώς και οκτώ ώρες στο φου­σκωτό χωρίς νερό και μετά πρέπει να ανέβουν ένα βουνό μέχρι να βρουν τα πρώτα σπίτια. Οι πιο αδύ­να­μοι κιν­δυ­νεύ­ουν από αφυ­δά­τωση και θερ­μο­πλη­ξία, και τότε πρέπει να μπο­ρούμε να τους σώσουμε», εξηγεί.

Καθη­με­ρινή