Η Εκκλησία στις ψηφιακές λεωφόρους

Ψηφιακό άναμμα κεριού με πάτημα ενός πλή­κτρου και δια­δι­κτυακή εξο­μο­λό­γηση, σαν ηλε­κτρο­νικό «τσατ ρουμ» για δύο; Κι όμως, το ζήτημα της παρου­σίας της Εκκλη­σίας στις ψηφια­κές λεω­φό­ρους επι­κοι­νω­νίας είναι πολύ σοβαρό και δεν έχει σχέση με παρό­μοιες ιδιω­τι­κές ιστο­σε­λί­δες, που εμφα­νί­ζο­νται στη σκο­τεινή πλευρά του Δια­δι­κτύου. Το σίγουρο είναι πως η ελλη­νορ­θό­δοξη Εκκλη­σία και η πολυ­σχι­δής δρα­στη­ριό­τητα που ανα­πτύσ­σει, βρί­σκο­νται «εντός» στο άυλο ψηφιακό σύμπαν του Ιντερ­νετ. Μάλιστα, η ανά­πτυξη της ψηφια­κής δια­δι­κτυα­κής παρέμ­βα­σης ενοριών οδήγησε τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλη­σίας της Ελλάδος να εκδώσει, αρχές του 2015, εγκύ­κλιο σχετική με τη «Λει­τουρ­γία ιστο­σε­λί­δων εκ μέρους εκκλη­σια­στι­κών φορέων και εκ μέρους κλη­ρι­κών και μοναχών». Η εγκύ­κλιος κατα­δει­κνύει την ευρεία διάδοση του Ιντερ­νετ εντός της Εκκλη­σίας και σε καμία περί­πτωση δεν ανα­δει­κνύει μια λογική απα­γο­ρευ­τική και τεχνο­φο­βική, αλλά παρεμ­βα­τική, προ­σπα­θώ­ντας να θέσει ένα πλαίσιο χρήσης του Ιντερ­νετ από ενορίες και πιστούς. Κάτι τέτοιο κρίθηκε ανα­γκαίο, καθώς είχαν εμφα­νι­στεί ιδιω­τι­κές ιστο­σε­λί­δες «με απο­μι­μή­σεις της ανθρώ­πι­νης ευλά­βειας, που υπε­ρέ­βη­σαν τα όρια και της γελοιό­τη­τας», στις οποίες για παρά­δειγμα ο χρήστης μπο­ρούσε να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει online άναμμα κεριού!

Αν και δεν ήταν μυστικό, η εγκύ­κλιος επι­βε­βαιώ­νει την παρου­σία κλη­ρι­κών ακόμα και μοναχών με προ­σω­πι­κές σελίδες σε δια­δι­κτυακά μέσα κοι­νω­νι­κής δικτυώ­σεως, όπως για παρά­δειγμα το facebook. Η ΔΙΣ δεν στρέ­φε­ται ενα­ντίον της χρήσης αυτής, υπε­ρα­σπι­ζό­μενη «την ελευ­θε­ρία επι­λο­γής και λόγου του ανθρώ­που». Γίνεται όμως προ­σπά­θεια να μπει κι εδώ ένα πλαίσιο: «οι μοναχοί δεν επι­τρέ­πε­ται να εκφρά­ζο­νται διά τρόπου ο οποίος τους οδηγεί στην αλλο­τρί­ωση της ασκη­τι­κής τους υπο­σχέ­σεως και σε ανά­μειξή τους σε εγκό­σμιες μέρι­μνες».

Δίπλα στη θεσμική παρου­σία της Εκκλη­σίας στο Δια­δί­κτυο ανα­πτύσ­σε­ται και ένα νεφέ­λωμα ιδιω­τι­κών ιστο­σε­λί­δων με εμπο­ρικό περιε­χό­μενο. Ανάμεσά τους ξεχω­ρί­ζουν όσες έχουν στην ψηφιακή τους βιτρίνα μονα­στη­ριακά προ­ϊ­ό­ντα, δηλαδή είδη που έχουν δημιουρ­γη­θεί με το μεράκι των μοναχών. Δεν μιλάμε μόνο για είδη αγιο­γρα­φίας, θρη­σκευ­τι­κές εικόνες ή σταυ­ρούς, για κομπο­σχοί­νια, αλλά και για είδη δια­τρο­φής, από ελαιό­λαδο και μερέντα νηστή­σιμη, μέχρι ζυμα­ρικά, κρασί και κρέμα καρυ­διού με κάστανο. Σε παρό­μοιες ιστο­σε­λί­δες, ο ενδια­φε­ρό­με­νος κατα­να­λω­τής μπορεί επίσης να βρει ανα­μνη­στικά είδη, από κούπες και μπλού­ζες μέχρι θήκες αντί­δω­ρου και αντί­γραφα σταυρών του Αγίου Ορους. Υπάρ­χουν ιστο­σε­λί­δες που συν­δέ­ο­νται επίσημα με ιερές μονές (όπως εκείνη που συγκε­ντρώ­νει προ­ϊ­ό­ντα από το σύνολο του Αγίου Ορους), αλλά και πολ­λα­πλά­σιες που προ­σπα­θούν να αντα­πο­κρι­θούν επι­χει­ρη­μα­τικά στα ευρύ­τερα ενδια­φέ­ρο­ντα των πιστών.

Καθη­με­ρινή