Πτυχιούχοι, δόκιμοι στο σέρβις

«Τελειώνω φέτος τη σχολή Βιο­μη­χα­νι­κής Διοί­κη­σης στο Πανε­πι­στή­μιο Πειραιά. Επέλεξα αυτό το τμήμα γιατί μου άρεσε το αντι­κεί­μενό του και είχε επαγ­γελ­μα­τι­κές προ­ο­πτι­κές. Ομως, ανα­γκα­ζό­μα­στε να κάνουμε δου­λειές που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που σπου­δά­ζουμε. Εγώ και πολλοί συμ­φοι­τη­τές μου δου­λεύ­ουμε στο σέρβις», λέει στην «Κ» η 23χρονη Ραφαέλα Γρη­γο­ριά­δου.

Φτά­νο­ντας κοντά στο πτυχίο η Ραφαέλα, προ­σπά­θησε να βρει μια δουλειά στο αντι­κεί­μενό της. Οταν άρχισε να χτυπάει πόρτες, της ζητού­σαν είτε να έχει εμπει­ρία, πράγμα αδύ­να­τον αφού μόλις είχε βγει από τη σχολή, ή να μείνει στην επι­χεί­ρηση κάνο­ντας πρα­κτική. Το πρό­βλημα στη δεύτερη περί­πτωση είναι ότι το πανε­πι­στή­μιό της δεν χρη­μα­το­δο­τεί την πρα­κτική, και ως εκ τούτου αυτό θα σήμαινε εργασία χωρίς μισθό. Ετσι για να βγάλει τα προς το ζην άρχισε να ψάχνει για δουλειά ως σερ­βι­τόρα. Ακόμα και σε αυτήν τη δουλειά όμως συνά­ντησε την εκμε­τάλ­λευση, αφού πολλοί επι­χει­ρη­μα­τίες της ζητού­σαν να δου­λέ­ψει για λίγες ημέρες με το πρό­σχημα του δοκι­μα­στι­κού, χωρίς ωστόσο να της πουν πόσο καιρό θα μείνει. «Πας για δοκι­μα­στικό, σε κρατούν μία με δύο εβδο­μά­δες χωρίς να σε πλη­ρώ­νουν και στο τέλος, μπορεί να σου πουν ότι δεν τους κάνεις. Δηλαδή το κάνεις όλο αυτό τζάμπα και βγάζεις τη δουλειά τους».

Πίσω από τον μπουφέ μιας καφε­τέ­ριας στην οδό Σκουφά δου­λεύει ο 26χρονος Γιώργος Ποζα­κί­δης. Τελεί­ωσε Λογι­στική στη Θεσ­σα­λο­νίκη, αλλά ετοι­μά­ζει καφέδες κι αυτό γιατί όταν έψαξε για δουλειά στο αντι­κεί­μενό του, του πρό­τει­ναν μισθό για οχτάωρο 300 ευρώ τον μήνα χωρίς ένσημα, ανα­γκά­ζο­ντάς τον να εγκα­τα­λεί­ψει το όνειρο για μια «κανο­νική δουλειά», αφού τα χρήματα αυτά δεν του έφταναν ούτε για το ενοίκιό του. «Με βλέπω για πολλά χρόνια εδώ», λέει μιλώ­ντας για το επαγ­γελ­μα­τικό του μέλλον. Από την πλευρά της, η Ιωάννα Για­σκου­λίδη, τελειό­φοι­τος στο τμήμα Διεθνών και Ευρω­παϊ­κών Σπουδών του Πανε­πι­στη­μίου Πειραιά, μιλάει άριστα τέσ­σε­ρις γλώσσες, αλλά για να κερ­δί­σει λίγα χρήματα και να ανα­κου­φί­σει τους γονείς της που έχουν ζορι­στεί από την οικο­νο­μική κρίση, κόβει εισι­τή­ρια σε λεω­φο­ρεία. «Τελειώνω τη σχολή μου και οδεύ­ο­ντας προς την ανεργία ανησυχώ για το μέλλον μου. Ας είναι καλά η μαμά και ο μπαμπάς», σχο­λιά­ζει.

Κατα­στη­μα­τάρ­χες στο Θησείο, όπως ο 44χρονος Γρη­γό­ρης Παπα­στα­μα­τίου, λένε ότι καθη­με­ρινά περνούν από τα μαγαζιά τους δεκάδες νέοι, οι οποίοι δηλώ­νουν πρό­θυ­μοι να κάνουν οποια­δή­ποτε δουλειά χρεια­στεί, αρκεί να πάρουν ένα μερο­κά­ματο. «Στην πλειο­ψη­φία τους έχουν τελειώ­σει πανε­πι­στή­μιο ή ΤΕΙ αλλά δου­λεύ­ουν ακόμη και σε λάντζα».

Η μεγάλη ανεργία έχει οδη­γή­σει στην αύξηση της μερικής απα­σχό­λη­σης, με απο­τέ­λε­σμα το 70% των ανέργων ανα­γκα­στικά να την επι­λέ­γουν, νέοι στην πλειο­ψη­φία τους. Το 51% των μερικώς απα­σχο­λου­μέ­νων ζουν κάτω από το όριο της φτώ­χειας, ενώ οι νέοι κάτω των 25 έχουν τη μεγα­λύ­τερη μείωση αγο­ρα­στι­κής δύναμης λόγου του κατώ­τα­του μισθού. Στις ηλικίες 15-24 φτάνει το 53,2%, ενώ στους νέους 25-34 ετών φτάνει 32,9%, σύμφωνα με τα πρό­σφατα στοι­χεία Ιουνίου της Eurostat. Η αρμόδια επί­τρο­πος για την απα­σχό­ληση, Μαρ­γκρέτε Βεστά­χερ, προ­α­νήγ­γειλε ότι μετά το καλο­καίρι θα προ­τεί­νει μέτρα για την απο­τε­λε­σμα­τική υπο­στή­ριξη των μακρο­χρό­νια ανέργων και κυρίως για τους νέους. Πολλοί ερευ­νη­τές όμως εκτι­μούν πως το πρό­γραμμα της Κομι­σιόν για τη μείωση της ανερ­γίας των νέων θα απο­τύ­χει, διότι απαιτεί ιδιαί­τερα απο­τε­λε­σμα­τική δημόσια διοί­κηση, κάτι που δεν υπάρχει σε πολλές χώρες του ευρω­παϊ­κού Νότου, όπως η Ελλάδα.

Καθη­με­ρινή