Ψυχρολουσία για ενοικιαστές

Η καθυ­στέ­ρηση κατα­βο­λής των ενοι­κίων σημαί­νει έξωση, χωρίς να ενδια­φέ­ρει το εάν η αδυ­να­μία πλη­ρω­μής οφεί­λε­ται σε οικο­νο­μική δυσχέ­ρεια του ενοι­κια­στή, ακόμα και για λόγους υγείας…

Εάν ο ιδιο­κτή­της αρνεί­ται να περι­μέ­νει άλλο τα οφει­λό­μενα και έχουν ξεπε­ρα­στεί οι σχε­τι­κές νόμιμες προ­θε­σμίες, τότε μπορεί να καταγ­γεί­λει τη μισθω­τική σύμβαση που λύεται ορι­στικά μέσα σε έναν μήνα από την καταγ­γε­λία.

Μόνη σωτηρία για τον ενοι­κια­στή -σύμφωνα με τον Αρειο Πάγο- είναι να πλη­ρώ­σει τα οφει­λό­μενα ενοίκια μέσα στην προ­θε­σμία του ενός μηνός από την καταγ­γε­λία, γιατί αν αργήσει να το κάνει έστω και για λίγες ημέρες (ή εβδο­μά­δες), η μίσθωση θεω­ρεί­ται «τελειω­μένη» και ο ενοι­κια­στής πρέπει να απο­δώ­σει το ακίνητο. Σε περί­πτωση, δε, που ο ιδιο­κτή­της αλλάξει γνώμη και συμ­φω­νή­σει στην παρα­μονή του, θα πρέπει να γίνει νέο μισθω­τή­ριο.

Σύμφωνα με τον ΑΠ, στις μισθω­τι­κές δια­φο­ρές (που είναι ιδιω­τι­κές) δεν μπορεί να εφαρ­μο­στεί η συνταγ­μα­τική αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας όσον αφορά τους λόγους καθυ­στέ­ρη­σης για την κατα­βολή των οφει­λό­με­νων ενοι­κίων. Η λήξη της μίσθω­σης προ­ϋ­πο­θέ­τει υπαίτια καθυ­στέ­ρηση της πλη­ρω­μής των ενοι­κίων (κατά τη συμ­φω­νη­μένη ημέρα) και ενα­πό­κει­ται στον ενοι­κια­στή να απο­δεί­ξει ότι η καθυ­στέ­ρηση αυτή οφεί­λε­ται σε γεγονός για το οποίο ο ίδιος δεν φέρει ευθύνη.

Δυσμε­νής νομο­λο­γία

Ωστόσο, σύμφωνα με τη δυσμενή για τους ενοι­κια­στές νομο­λο­γία σε μια δύσκολη περίοδο, δεν μπορεί να απο­τε­λέ­σει «εύλογη αιτία» για τη μη κατα­βολή ενοι­κίων η οικο­νο­μική δυσχέ­ρεια του ενοι­κια­στή σε οποια­δή­ποτε αιτία και αν οφεί­λε­ται. Επο­μέ­νως η οικο­νο­μική δυσχέ­ρεια (είτε οφεί­λε­ται στην τρέ­χουσα οικο­νο­μική κρίση είτε σε λόγους υγείας κ.λπ.) δεν μπορεί να εμπο­δί­σει την έξωση, ούτε να απαλ­λά­ξει τον ενοι­κια­στή από τις συνέ­πειες της υπε­ρη­με­ρίας.

Ετσι εάν ο ιδιο­κτή­της δεν αντέχει να περι­μέ­νει άλλο, μπορεί να προ­χω­ρή­σει σε έξωση και να την υλο­ποι­ή­σει, έστω και αν ο ενοι­κια­στής τού έφερε τα οφει­λό­μενα λίγο μετά τη σχετική μηνιαία προ­θε­σμία. Η καθυ­στε­ρη­μένη αυτή πληρωμή -κατά τον ΑΠ- επι­φέ­ρει μόνο «από­σβεση της οφειλής», αλλά δεν μπορεί να ανα­βιώ­σει τη μίσθωση (για να γίνει κάτι τέτοιο χρειά­ζε­ται νέα μισθω­τική σύμβαση) και συνεπώς εξα­κο­λου­θεί να υφί­στα­ται η υπο­χρέ­ωση από­δο­σης του ακι­νή­του.

Στη συγκε­κρι­μένη υπόθεση, που αφορά ενοι­κί­αση εστιατορίου-σνακ μπαρ στη Βόρεια Ελλάδα, ύστερα από μία 10ετή φυσιο­λο­γική μισθω­τική σχέση, ο κατα­στη­μα­τάρ­χης άρχισε να καθυ­στε­ρεί την πληρωμή των ενοι­κίων, με απο­τέ­λε­σμα το 2008 να χρωστά περίπου 7.500 ευρώ για 8 μισθώ­ματα. Η κατά­σταση συνε­χί­στηκε μέχρι το τέλος του έτους, οπότε ο δήμος στον οποίο ανήκει το ακίνητο προ­χώ­ρησε σε καταγ­γε­λία της σύμ­βα­σης.

Ο ενοι­κια­στής εστιά­το­ρας δεν κατέ­βαλε τα οφει­λό­μενα ενοίκια μέσα στη νόμιμη προ­θε­σμία του ενός μηνός, αλλά πλήρωσε ένα μέρος του 30 μέρες αργό­τερα και άλλο ένα τμήμα τους (μαζί με τις προ­σαυ­ξή­σεις) ύστερα από 5 μήνες. Ο δήμος προ­σέ­φυγε στα δικα­στή­ρια ζητώ­ντας αρχικά την εξό­φληση (που έγινε αργό­τερα) αλλά και την απόδοση του ακι­νή­του.

Ο ενοι­κια­στής υπο­στή­ριξε ότι αφού κατέ­βαλε τα οφει­λό­μενα ενοίκια σε μικρό χρονικό διά­στημα από την καταγ­γε­λία της σύμ­βα­σης (1 έως 5 μήνες) η συνέ­χιση της αγωγής για έξωσή του (με απόδοση του ακι­νή­του) απο­τε­λεί παρα­βί­αση της συνταγ­μα­τι­κής αρχής της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, αφού οδηγεί σε κατα­στρο­φικά για τον ίδιο απο­τε­λέ­σματα, ενώ θα μπο­ρού­σαν να υπάρ­ξουν επιει­κέ­στερα μέτρα. Υπο­στή­ριξε ακόμα ότι δεν έχει ευθύνη για την καθυ­στέ­ρηση πλη­ρω­μής, γιατί υπο­βλή­θηκε σε απρό­βλε­πτα έξοδα για να αντι­με­τω­πί­σει προ­βλή­ματα υγείας συγ­γε­νι­κού του προ­σώ­που, με συνέ­πεια να βρεθεί σε οικο­νο­μική δυσχέ­ρεια.

Ομως ο ΑΠ, ανά­βο­ντας «πράσινο φως» για την έξωση, δέχθηκε ότι δεν μπορούν να ερευ­νη­θούν από το δικα­στή­ριο λόγοι παρα­βί­α­σης της συνταγ­μα­τι­κής αρχής της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, ενώ δεν προ­βλή­θη­καν στο Εφετείο επι­πλέον λόγοι για παρα­βί­αση άλλων συνταγ­μα­τι­κών δικαιω­μά­των. Ετσι η καθυ­στε­ρη­μένη πληρωμή επέφερε μεν εξό­φληση, ο εστιά­το­ρας παρέ­μεινε μέχρι την αμε­τά­κλητη δικα­στική απόφαση (κατα­βάλ­λο­ντας ενοίκια ως απο­ζη­μί­ωση χρήσης), αλλά η έξωση τελικά επήλθε.

Εθνος