«Σκούπα»

Παγκό­σμια ημέρα κατά των ναρ­κω­τι­κών σήμερα. Κατά τη γνώμη μου θα είχε κάποιο νόημα, αν απο­τε­λούσε αφορμή για περί­σκεψη και ανα­στο­χα­σμό, για κριτική των κακώς κει­μέ­νων, αλλά και για να δοθεί ελπίδα. Στο ντούκου όπως πάντα θα περάσει ή με την ανά­γνωση κάποιας έκθεσης ιδεών.

Ούτως ή άλλως το σύστημα προ­γραμ­μέ­νους τους έχει και τους τοξι­κο­ε­ξαρ­τη­μέ­νους.

Τα ναρ­κω­τικά εξα­κο­λου­θούν να που­λιού­νται με τη σέσουλα αλλά δυστυ­χώς δεν «πουλάνε» πια πουθενά αλλού. Όποιος θέλει τα βρίσκει εύκολα, στους δρόμους και τις πλα­τείες. Θερί­ζουν, λένε οι υπεύ­θυ­νοι , ρημά­ζουν κόσμο, συνε­χί­ζουν να χαλάνε οικο­γέ­νειες και ζωές.

΄Εχουν κυκλο­φο­ρή­σει άπειρες έρευνες οι οποίες απο­δει­κνύ­ουν προει­δο­ποιώ­ντας, ότι σε περιό­δους οικο­νο­μι­κών κρίσεων, φτώ­χειας, ανερ­γίας, έλλει­ψης προ­ο­πτι­κής για τους νέους ανθρώ­πους, η χρήση ψυχο­τρό­πων ουσιών εκτο­ξεύ­ε­ται στα ύψη. Και μάλιστα προ­σαρ­μό­ζο­νται και ανα­λό­γως στις οικο­νο­μι­κές συν­θή­κες με την κυκλο­φο­ρία φτηνών και ακόμη πιο θανα­τη­φό­ρων μιγ­μά­των.

Βλέπετε να ανα­φέ­ρε­ται πουθενά το θέμα; Στα ΜΜΕ που θα μπο­ρού­σαν να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σουν, να ενη­με­ρώ­σουν; Η είδηση παίζει μόνον όταν αφορά μοντέ­λες και φόνους πάθους με ανα­γνω­ρί­σιμα θύματα. Άντε κι όταν εντο­πι­στεί καμιά μεγάλη ποσό­τητα, αλλά και τότε πρέπει να είναι πολύ μεγάλη για να αξιωθεί της δημο­σιό­τη­τας. Εκκληση κάνει εδώ και καιρό το ΚΕΘΕΑ γιατί τελειώ­νει τέλος Ιουλίου η χρη­μα­το­δό­τηση του προ­γράμ­μα­τος και απει­λού­νται με λουκέτο μονάδες του. Καμία αντί­δραση από τους Έλληνες πολίτες για το μέλλον των ήδη παρα­γκω­νι­σμέ­νων χρηστών.

Η κοι­νω­νία απο­δει­κνύει καθη­με­ρινά ότι είναι ανε­κτική και συνη­θί­ζει.

Συνή­θισε να βλέπει πορείες δια­μαρ­τυ­ρίας με μπα­χα­λά­κη­δες και δακρυ­γόνα.

Συνή­θησε να βλέπει άστε­γους και συσ­σί­τια, συνή­θισε να ακούει για αυτο­κτο­νίες.

Συνή­θισε να βάζει στο περι­θώ­ριο χρήστες ουσιών. Και κυρίως συνή­θισε να μην αντιδρά σε όλα αυτά. Έχουμε στα­μα­τή­σει να σκε­φτό­μα­στε, βλέ­πουμε τα προ­βλή­ματα και δε μας αγγί­ζουν πλέον.΄Η έτσι θέλουμε να νομί­ζουμε. ΄Οτι δεν μας αγγί­ζουν …

Τόσο απλά, όπως συνη­θί­σαμε μια εικόνα που δε μας αντι­προ­σω­πεύει, αλλά είμαστε αρκετά βολε­μέ­νοι για να την αλλά­ξουμε. Γιατί η συνή­θεια είναι συνή­θεια και δύσκολα την πετάς απ’ το παρά­θυρο. Το πολύ πολύ την βάζεις κάτω απ’ το χαλί…

Στο ζήτημα της χρήσης ψυχο­τρό­πων ουσιών συνήθως ανα­ζη­τούμε ποιός φταίει. Επιρ­ρί­πτουμε ευθύνες ή απε­νο­χο­ποιούμε τους θεω­ρού­με­νους φταί­χτες και υιο­θε­τούμε πολι­τι­κές κατα­σταλ­τι­κές ή μείωσης της βλάβης ή θερα­πείας με ιατρικό προ­σα­να­το­λι­σμό.

Αν το ερώτημα γίνει όμως «τι φταίει» τότε μπο­ρούμε να έχουμε μια βαθύ­τερη κατα­νό­ηση του φαι­νο­μέ­νου από την οποία προ­κύ­πτουν η ανάληψη της ευθύνης, οι απα­ντή­σεις και οι λύσεις που μας αφορούν συνο­λικά ως κοι­νω­νία.

Αν στα­μα­τή­σουμε να βλέ­πουμε σε σχέση με την ανθρώ­πινη ζωή ότι ο άνθρω­πος υπάρχει ως πρόσωπο και όχι ως νούμερο , όχι σαν άτομο , εάν επα­νε­ξε­τά­σουμε τους στόχους τους σκοπούς και το νόημα της κοι­νω­νι­κής μας ζωής, τότε θα βρούμε άλλους δρόμους αντί για τον κοι­νω­νικό απο­κλει­σμό, απ την κατα­στολή και την απο­σπα­σμα­τική αντι­με­τώ­πιση με ευκαι­ρια­κές πολι­τι­κές.

Θυμάμαι στις τελευ­ταίες εκλογές υπο­σχό­ταν ο σημε­ρι­νός αρχηγός της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης «την εκδίωξη των χρηστών ναρ­κω­τι­κών από τις «πιάτσες» του κέντρου της Αθήνας» σε διάρ­κεια ομιλίας του για την μετα­νά­στευση και την προ­στα­σία των πολιτών από την εγκλη­μα­τι­κό­τητα. Δεν διευ­κρί­νισε τι εστί «εκδίωξη» των χρηστών ναρ­κω­τι­κών από τους χώρους στους οποίους συνα­θροί­ζο­νται.

Τη στιγμή, μάλιστα, κατά την οποία ακόμη και οι αρμό­διοι αξιω­μα­τι­κοί της Ελλη­νι­κής Αστυ­νο­μίας τονί­ζουν με θάρρος και τόλμη ότι οι περί­φη­μες επι­χει­ρή­σεις «σκούπα», δεν κατα­φέρ­νουν τίποτε περισ­σό­τερο από τη μετα­κί­νηση κάθε «πιάτσας» σε κάποιο άλλο σημείο.

Κάπως έτσι θα «εκδιω­χθούν» και από το παλιό νοσο­κο­μείο, αλλά το που θα πάνε είναι άγνωστο. Ας μου επι­τρα­πεί να πιστεύω ότι δεν υπάρχει κανένα σχέδιο, παρά μόνο την μετα­κί­νηση των χρηστών από ένα μέρος της πόλης σε ένα άλλο. Οι επι­χει­ρή­σεις «σκούπα» που ανα­κου­φι­στικά μετα­δί­δο­νται από τα ΜΜΕ Εάν υπήρχε θα μας το είχαν πει ή θα είχε πέσει στην αντί­ληψή ως πρόταση. Της όποιας πόλης, γιατί παντού πια υπάρχει διο­γκού­μενο πρό­βλημα. Τα φωτεινά παρα­δείγ­ματα των προηγ­μέ­νων κοι­νω­νικά ευρω­παϊ­κών πόλεων σχετικά με την φρο­ντίδα των χρηστών ναρ­κω­τι­κών δεν φαί­νε­ται να έχουν φθάσει, στους κατά καιρούς αρμό­διους, οι οποίοι πάντα μια «σκούπα» κρατούν για τους πιο αδύ­να­μους από τους συναν­θρώ­πους μας!