Ανεκόπη διαταγή πληρωμής τράπεζας

Aίσθηση προ­κά­λεσε απόφαση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με την οποία ανα­κό­πτε­ται διαταγή πλη­ρω­μής τρά­πε­ζας κατά μιας εται­ρείας και των εταίρων της για σημα­ντική οφειλή από αλλη­λό­χρεο λογα­ρια­σμό γιατί έγινε χρήση εγγρά­φων που δεν είχαν επι­κυ­ρω­θεί από αρμό­διους υπαλ­λή­λους.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης σύμφωνα με την απόφαση έχει ως εξής:

Η Εμπο­ρική Τράπεζα χορή­γησε το έτος 2001 δυνάμει έγγρα­φης σύμ­βα­σης πίστω­σης δια ανοι­χτού αλλη­λό­χρεου λογα­ρια­σμού, που καταρ­τί­στηκε στη Ρόδο, σε ομόρ­ρυθμη εταιρία πίστωση ποσού 73.367,57 ευρώ, στην οποία υπέ­γρα­ψαν ως εγγυ­η­τές, ευθυ­νό­με­νοι ως πρω­το­φει­λέ­τες, 5 άτομα.

Περαι­τέρω το 2006 υπήρξε σύμβαση αυξη­τική της αρχικής στο ποσό των 338.000 ευρώ.

Λόγω του ό,τι η ως άνω εται­ρεία δεν εκπλή­ρωνε τις υπο­χρε­ώ­σεις της προς την πιστούχο, η τελευ­ταία προέβη στο ορι­στικό κλεί­σιμο του λογα­ρια­σμού και στην καταγ­γε­λία της συμ­βά­σεως, δυνάμει της από 12-02-2010 εξώ­δι­κης -δήλωσης καταγ­γε­λίας.

Το συνο­λικά οφει­λό­μενο ποσό από τους ανα­κό­πτο­ντες κατά το χρόνο της καταγ­γε­λίας ανερ­χό­ταν σε 73.367,57 ευρώ για τον έκτο και σε 270.833,10 για τους υπό­λοι­πους, ευθυ­νό­με­νων αλλη­λεγ­γύως και εις ολό­κλη­ρον, το οποίο κλή­θη­καν να κατα­βά­λουν.

Ενώ οι ανα­κό­πτο­ντες δεν εξε­πλή­ρω­σαν τις συμ­βα­τι­κές τους υπο­χρε­ώ­σεις, εξεδόθη το 2010 διαταγή πλη­ρω­μής.

Οι ανα­κό­πτο­ντες δια­τεί­νο­νται ότι η σύμβαση του αλλη­λό­χρεου λογα­ρια­σμού και η αυξη­τική πράξη αυτής προ­σκο­μί­στη­καν σε επι­κυ­ρω­μένα αντί­γραφα, τα οποία όμως έχουν επι­κυ­ρω­θεί από υπαλ­λή­λους της τρά­πε­ζας, οι οποίοι δεν είναι αρμό­διοι να επι­κυ­ρώ­νουν έγγραφα, το πρό­σθετο σύμφωνο δε φέρει καμία απο­λύ­τως επι­κύ­ρωση, και ως εκ τούτου τα σχετικά έγγραφα δεν είχαν καμία απο­λύ­τως απο­δει­κτική δύναμη και κακώς ελή­φθη­σαν υπόψη.

Όπως δε προ­κύ­πτει από την αίτηση της τρά­πε­ζας για έκδοση δια­τα­γής πλη­ρω­μής, στο Δικαστή του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου δεν προ­σκο­μί­στη­καν τα πρω­τό­τυπα έγγραφα των ως άνω συμ­βά­σεων (κύριας και αυξη­τι­κής) και του πρό­σθε­του πρω­το­κόλ­λου αυτής, αλλά αντί­γραφα αυτών επι­κυ­ρω­μένα.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι τα αντί­γραφα εγγρά­φων έχουν απο­δει­κτική δύναμη ίση με το πρω­τό­τυπο, εφόσον η ακρί­βεια τους βεβαιώ­νε­ται από αρμόδια αρχή ή δικη­γόρο και δεν μπορεί να προσ­δώ­σει την απο­δει­κτική αυτή δύναμη η βεβαί­ωση της ακρί­βειας του αντι­γρά­φου από τον αρμόδιο υπάλ­ληλο της πιστώ­τριας τρά­πε­ζας. Αλλωστε η απλή φωτο­τυ­πία εγγρά­φου, χωρίς καμία απο­λύ­τως επι­κύ­ρωση δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη ως έγκυρο απο­δει­κτικό μέσο. Επο­μέ­νως τα ως άνω έγγραφα δεν μπο­ρού­σαν να ληφθούν υπόψη ως απο­δει­κτικά στοι­χεία και για το λόγο αυτό η εκδο­θείσα, δυνάμει αυτών, διαταγή πλη­ρω­μής ακυ­ρώ­θηκε.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε η δικη­γό­ρος κ. Ελένη Κορδέλα.