Το όνομα της Άννας Πολλάτου στο Αεροδρόμιο Κεφαλονιάς

Πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε το πρωί της Κυ­ρια­κής στην Κε­φα­λο­νιά η τε­λε­τή ονο­μα­το­δο­σί­ας του αε­ρο­δρο­μί­ου σε Κρα­τι­κός Αε­ρο­λι­μέ­νας Κε­φαλ­λη­νί­ας «Άννα Πολ­λά­του», σε έν­δει­ξη σε­βα­σμού στη μνήμη της Ολυ­μπιο­νί­κη Άννας Πολ­λά­του, η οποία έφυγε από τη ζωή ξαφ­νι­κά, πέ­ρυ­σι τέ­τοια μέρα, σε τρο­χαίο.

Το παρών έδωσε και ο υφυ­πουρ­γός Πο­λι­τι­σμού, Παι­δεί­ας και Θρη­σκευ­μά­των Σταύ­ρος Κο­ντο­νής, απευ­θύ­νο­ντας τον ακό­λου­θο χαι­ρε­τι­σμό:

«Κυ­ρί­ες και κύ­ριοι,

Σας δη­λώ­νω με πλήρη συ­νεί­δη­ση ότι στη ση­με­ρι­νή τε­λε­τή εμ­φο­ρού­μαι από έντο­να συ­ναι­σθή­μα­τα, οδύ­νης και λύπης. Η συ­νει­δη­το­ποί­η­ση της τρα­γι­κής απώ­λειας της Άννας Πολ­λά­του μου δη­μιουρ­γεί την αί­σθη­ση μιας ανοι­χτής πλη­γής, τη διαρ­κή διε­ρώ­τη­ση για το αδι­καιο­λό­γη­το και δυ­σα­να­πλή­ρω­το της απου­σί­ας.

Από την άλλη, όμως αν και δεν με­τριά­ζε­ται η θλίψη, ούτε κα­τα­λα­γιά­ζει το αί­σθη­μα της βα­σα­νι­στι­κής απώ­λειας, η εί­δη­ση ότι οι πο­λί­τες της Κε­φα­λο­νιάς, μέσω της Δη­μο­τι­κής τους Αρχής απο­φά­σι­σαν να με­το­νο­μά­σουν το αε­ρο­δρό­μιο προς τιμή της εκλι­πού­σης, δη­μιουρ­γεί μια πα­ρα­κα­τα­θή­κη ελ­πί­δας για την χώρα μας, ανοί­γει ένα πα­ρά­θυ­ρο αι­σιο­δο­ξί­ας.

Είμαι πε­πει­σμέ­νος ότι η από­φα­ση δεν είναι μια τυ­πι­κή, γρα­φειο­κρα­τι­κή από­τι­ση τιμής, μια υπο­χρέ­ω­ση στο πλαί­σιο ενός άγρα­φου πρω­το­κόλ­λου, κα­θο­δη­γού­με­νη από μια ψυχρή υπεν­θύ­μι­ση στο ημε­ρο­λό­γιο για το ετή­σιο μνη­μό­συ­νο της Άννας.

Αντί­θε­τα, υπα­γο­ρεύ­ε­ται από την πα­ρα­κα­τα­θή­κη των αξιών και των ιδα­νι­κών που πρέ­σβευε στη σύ­ντο­μη, δυ­στυ­χώς, ζωή της. Η επι­μο­νή, η αφο­σί­ω­ση, η πίστη, η συ­νερ­γα­σία, η αλ­λη­λεγ­γύη ήταν τα αθλη­τι­κά της εφό­δια που συ­νε­πι­κου­ρού­με­να από έναν προ­ση­νή, ζεστό και ευαί­σθη­το χα­ρα­κτή­ρα συ­νε­τέ­λε­σαν ώστε η Άννα να γίνει γνω­στή σε όλον τον κόσμο.

Φρονώ ότι η συ­μπύ­κνω­ση των πα­ρα­πά­νω ιδιο­τή­των δεν θα μπο­ρού­σε να οδη­γή­σει σε άλλο απο­τέ­λε­σμα από την επι­τυ­χία και την κα­θο­λι­κή απο­δο­χή: γιατί τα αλη­θι­νά πα­ρα­δείγ­μα­τα δεν γνω­ρί­ζουν από πε­ριο­ρι­σμούς επο­χής, χώρας, φυλής, ηλι­κί­ας και φύλου. Απλώς, με την πα­ρου­σία τους λει­τουρ­γούν ως φάροι ελ­πί­δας, δη­μιουρ­γούν πα­ντο­τι­νά πρό­τυ­πα, επε­κτεί­νουν τα όρια του εφι­κτού και του αν­θρώ­πι­νου.

Κλεί­νο­ντας, θέλω να απευ­θυν­θώ στους οι­κεί­ους της που δεν πε­ριο­ρί­ζο­νται μόνο σε αυ­τούς που είχαν σχέση αί­μα­τος ή αγ­χι­στεί­ας με την Άννα. Η ση­με­ρι­νή τε­λε­τή, όσο κι αν το βάρος της θλί­ψης είναι ασή­κω­το, δεί­χνει ότι η υστε­ρο­φη­μία της, η απή­χη­ση της ίδιας και των αξιών της, η εκτί­μη­ση, η πα­ρα­δο­χή και η αγάπη της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας μπο­ρούν να λει­τουρ­γή­σουν ως παυ­σί­λυ­πα για τον αδό­κη­το χαμό της Άννας».