Όταν το Μαξίμου «λογοκρίνει» τον Πρωθυπουργό

Ερω­τη­μα­τικά προ­κα­λεί η αναφορά του Πρω­θυ­πουρ­γού Αλέξη Τσίπρα στην ανάγκη για «συνεν­νό­ηση και συνερ­γα­σία» με τρίτα κράτη, όπως πχ η Τουρκία, στις δια­βου­λεύ­σεις Ελλάδος – Αιγύ­πτου – Κύπρου για την οριο­θέ­τηση των θαλασ­σίων ζωνών στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο στο πλαίσιο της συνέ­ντευ­ξης Τύπου μαζί με τους Προ­έ­δρους της Κύπρου και της Αιγύ­πτου, Νίκο Ανα­στα­σιάδη και Αμπντέλ Φατάχ αλ – Σίσι αντί­στοιχα, μετά την υπο­γραφή της Δια­κή­ρυ­ξης της Λευ­κω­σίας..

Τα ερω­τη­μα­τικά αυτά δεν εγεί­ρο­νται φυσικά από το γεγονός αυτό καθε­αυτό της πιθανής ανα­γκαιό­τη­τας να μην αγνοη­θούν οι ανη­συ­χίες και οι επι­φυ­λά­ξεις της Άγκυρας από μία μελ­λο­ντική συμ­φω­νία Αθήνας – Λευ­κω­σίας – Καϊρου για τις θαλάσ­σιες ζώνες που θα την απέ­κλειε στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο. Εγεί­ρο­νται όμως από το γεγονός ότι η εν λόγω απο­στροφή του κ. Τσίπρα έχει απα­λει­φθεί από το επίσημο κείμενο των δηλώ­σεών του, όπως αυτό αργό­τερα δια­νε­μή­θηκε από το Μέγαρο Μαξίμου.

Πιο συγκε­κρι­μένα, ο κ. Τσίπρας ανέφερε, όπως προ­κύ­πτει από το βίντεο των δηλώ­σεων που μετέ­δωσε η ΝΕΡΙΤ: «Να υπο­γραμ­μίσω το πόσο σημα­ντικό είναι ότι η τριμερή μας συνερ­γα­σία βασί­ζε­ται στο Διεθνές Δίκαιο, στο Δίκαιο της Θάλασ­σας και εξ’ αυτού του λόγου συμ­φω­νή­σαμε να προ­χω­ρή­σουμε περαι­τέρω με τις δια­βου­λεύ­σεις για την οριο­θέ­τηση των θαλασ­σίων ζωνών μας, όπου αυτό κριθεί απα­ραί­τητο και βεβαίως όπου αυτό δεν απαιτεί και τη συνεν­νό­ηση και συνερ­γα­σία τρίτων χωρών».

Ως δια μαγείας όμως, λίγο αργό­τερα, στο κείμενο του Γρα­φείου Τύπου του Πρω­θυ­πουρ­γού οι δηλώ­σεις του κ. Τσίπρα έχουν «αυτο­λο­γο­κρι­θεί»: «Υπο­γραμ­μί­σαμε πόσο σημα­ντικό είναι η συνερ­γα­σία αυτή να βασί­ζε­ται στο διεθνές δίκαιο, στο δίκαιο της θάλασ­σας και συμ­φω­νή­σαμε να προ­χω­ρή­σουμε περαι­τέρω με τις δια­βου­λεύ­σεις για οριο­θέ­τηση των θαλασ­σίων ζωνών, όπου αυτό είναι απα­ραί­τητο».

Η δήλωση του κ. Τσίπρα γεννά σοβαρά ερω­τη­μα­τικά από τη στιγμή που η επίσημη θέση της Αθήνας είναι ότι η οριο­θέ­τηση θαλασ­σίων ζωνών και ΑΟΖ στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο, που επη­ρε­ά­ζε­ται σοβαρά από την ύπαρξη του νησιω­τι­κού συμπλέγ­μα­τος του Καστε­λο­ρί­ζου, δεν μπορεί να υπά­γε­ται στις απειλές και στους εκφο­βι­σμούς της Άγκυρας, που ουσια­στικά «φωτο­γρα­φί­ζε­ται» με την προ­α­να­φερ­θείσα δήλωση.

Οι τουρ­κι­κές θέσεις, που έχουν λει­τουρ­γή­σει απο­τρε­πτικά ακόμη και προς το Κάιρο για ουσια­στι­κές συνο­μι­λίες επί οριο­θέ­τη­σης, είναι παγίως γνωστές. Αυτό έχει ως απο­τέ­λε­σμα η Αίγυ­πτος να μην είναι θετική σε μία πλήρη οριο­θέ­τηση με την Αθήνα η οποία θα απο­δί­δει πλήρη επήρεια στο Καστε­λό­ριζο, διότι δεν θέλει να δυσα­ρε­στή­σει την Τουρκία παρά τις κακές τους σχέσεις. Η Άγκυρα έχει επίσης προ­χω­ρή­σει σε σαφείς κινή­σεις στα Ηνωμένα Έθνη, κατα­θέ­το­ντας συγκε­κρι­μέ­νες συντε­ταγ­μέ­νες και αμφι­σβη­τώ­ντας ευθέως τα δικαιώ­ματα της Ελλάδος και της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας.

Από αυτή την άποψη, δημό­σιες δηλώ­σεις όπως αυτές προ­κα­λούν σίγουρα πρό­βλημα στη δια­πραγ­μα­τευ­τική τακτική της ελλη­νι­κής πλευράς – εκτός αν έχουν αλλάξει βασικές θέσεις της Αθήνας στο ζήτημα αυτό.

Το ΒΗΜΑ