Λαφαζάνης: Να απομονώσουμε την πέμπτη φάλαγγα

«Η Ελλάδα, δια­χρο­νικά, σε όλες τις δύσκο­λες ώρες που πέρασε βρήκε τη δύναμη να σταθεί όρθια και να αντε­πε­ξέλ­θει στις θύελλες», υπο­στη­ρί­ζει ο υπουρ­γός Παρα­γω­γι­κής Ανα­συ­γκρό­τη­σης σε άρθρο του στο περιο­δικό Crash.

«Η σημε­ρινή κρίσιμη ιστο­ρική καμπή που διανύει ο λαός μας δεν είναι χωρίς προη­γού­μενο. Έχουμε περάσει στην ιστορία μας εξίσου κακές, ίσως και πολύ χει­ρό­τε­ρες περιό­δους. Περιό­δους κατά τις οποίες μάλιστα, η απο­μό­νωση της χώρας έμοιαζε κατα­θλι­πτική και ανυ­πέρ­βλητη. Τα βγάλαμε, όμως, πέρα. Και τα βγάλαμε πέρα, χάρη κυρίως στην αυτο­θυ­σία, το απα­ρά­μιλλο φρόνημα, το αγω­νι­στικό πνεύμα και την απο­φα­σι­στι­κό­τητα ενός λαού, ο οποίος έβαζε πάνω από όλα την επι­βί­ωση, την αξιο­πρέ­πειά του και τη δικαιο­σύνη.

Αυτή είναι η μεγάλη ιστο­ρική πρό­κληση, την οποία αντι­με­τω­πί­ζουμε σήμερα», σημειώ­νει.

Στο άρθρο του ο Πανα­γιώ­της Λαφα­ζά­νης ανα­φέ­ρει:

«Σήμερα η διάσωση της χώρας μας συν­δέ­ε­ται στενά με την απόρ­ριψη της υπο­τα­γής, με τη θέλησή μας να αντέ­ξουμε σε δυσκο­λίες και με την απόφασή μας να συν­δέ­σουμε τα μεγάλα «όχι» με την ατα­λά­ντευτη προ­σπά­θεια για μια νέα προ­ο­δευ­τική πορεία ανα­συ­γκρό­τη­σης, ανόρ­θω­σης και προ­ο­πτικά ανα­γέν­νη­σης του τόπου μας.

Μακάρι να προ­κύ­ψει μια συμ­φω­νία που θα αντι­προ­σω­πεύει έναν «έντιμο συμ­βι­βα­σμό», αν και ο όρος αυτός είναι αδό­κι­μος, ρευστός και χωράει τα πάντα και τίποτα.

Ωστόσο, οι λεγό­με­νοι εταίροι και το ΔΝΤ δεν ζητάνε από την κυβέρ­νησή μας μια συμ­φω­νία που θα σέβεται στοι­χειω­δώς την επι­βί­ωση του ελλη­νι­κού λαού και την πρό­σφατη ριζο­σπα­στική λαϊκή ετυ­μη­γο­ρία. Τα πιο σκληρά και αδί­στα­κτα κατε­στη­μένα κέντρα σε Βερο­λίνο, Βρυ­ξέλ­λες και ΔΝΤ αυτό που θέλουν από τη χώρα μας είναι «γη και ύδωρ». Ζητάνε υποταγή και παρά­δοση. Ζητάνε νέα μέτρα μείωσης συντά­ξεων και μισθών, ξεπού­λημα της χώρας, νέους φόρους και νέες απορ­ρυθ­μί­σεις.

Η κυβέρ­νησή μας δεν πρό­κει­ται να υπο­τα­χθεί ούτε να παρα­δο­θεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρό­κει­ται να συνυ­πο­γρά­ψει ποτέ νέα μέτρα σε βάρος των λαϊκών στρω­μά­των. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα δεχθεί συμ­φω­νία που θα είναι ασύμ­βατη με τις ριζο­σπα­στι­κές του δεσμεύ­σεις.

Αν Βερο­λίνο, Βρυ­ξέλ­λες και ΔΝΤ πιστεύ­ουν ότι είτε θα σύρουν τη χώρα και την κυβέρ­νησή μας στην υποταγή, είτε θα μας σπρώ­ξουν στην κατάρ­ρευση κάνουν διπλό λάθος.

Δεν θα συμβεί ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Αν «εταίροι» και ΔΝΤ πιστεύ­ουν ότι θα μας εκβιά­σουν με όπλο την άρνηση χρη­μα­το­δό­τη­σης και ότι θα τρο­μο­κρα­τούν εσαεί τον ελλη­νικό λαό με τον «μπα­μπούλα» της πτώ­χευ­σης και του εθνικού νομί­σμα­τος πλα­νώ­νται πλάνη οικτρά.

Η Ελλάδα δια­θέ­τει πολλούς εναλ­λα­κτι­κούς δρόμους και μπορεί να έχει προ­ο­πτική χωρίς τη χρη­μα­το­δό­τηση από ΕΕ και ΔΝΤ και χωρίς τη ρευ­στό­τητα που δίνει με το στα­γο­νό­με­τρο η ΕΚΤ προς τις τρά­πε­ζες.

Η Ελλάδα μπορεί να αντι­με­τω­πί­σει το μαρ­τύ­ριο της στα­γό­νας που μας υπο­βάλ­λουν ΕΕ και ΔΝΤ και το οποίο πνίγει την οικο­νο­μία και οδηγεί στην ασφυξία τα νοι­κο­κυ­ριά. Αν η Ελλάδα μπορεί και έχει εναλ­λα­κτι­κές λύσεις, δεν ισχύει κάτι ανάλογο για την ΕΕ αλλά και το ΔΝΤ με τις ληστρι­κές πολι­τι­κές τους.

Τα προ­βλή­ματα που θα αντι­με­τω­πί­σει μια ΕΕ, η οποία παρα­παίει, από μια εναλ­λα­κτική προ­ο­δευ­τική Ελλάδα θα είναι πελώρια και μπορεί να απο­δει­χθούν μη αντι­με­τω­πί­σιμα και ανυ­πέρ­βλητα. Οι κάλτσες ξηλώ­νο­νται ακόμα και από έναν πόντο.

Η Ελλάδα και μαζί της η Κύπρος, συνι­στούν τη Νοτιο­α­να­το­λική πλευρά της Ευρώπης, στο σύνορο τριών ηπείρων. Το πολι­τικό και γεω­στρα­τη­γικό βάρος της χώρας μας είναι κρίσιμο, αν όχι κεφα­λαιώ­δες. Η οικο­νο­μική μας διά­σταση, επίσης, καθόλου αμε­λη­τέα σε ποιο­τι­κές δυνα­τό­τη­τες.

Είναι δύσκολο να νοηθεί η Ευρω­παϊκή Ένωση, έστω και κατ’ επίφαση, χωρίς την Ελλάδα. Το γεω­πο­λι­τικό κενό θα είναι τραγικό. Όπως είναι εκτός τόπου και χρόνου να σκέ­φτο­νται κάποιοι ότι οι οικο­νο­μι­κές επι­πτώ­σεις ενός ελλη­νι­κού χρε­ο­στα­σίου ή ακόμα περισ­σό­τερο ενός Grexit, θα είναι πολι­τικά και οικο­νο­μικά αμε­λη­τέες για το μέλλον της ΕΕ.

Η Ελλάδα θα μπο­ρέ­σει να αντέξει και σιγά-σιγά να ανορ­θω­θεί, από μία ρήξη με την ΕΕ που θα επι­βά­λουν οι κυρί­αρ­χοι κύκλοι της. Η ΕΕ, όμως, είναι πιθανόν, όσο κι αν αυτό μοιάζει παρά­δοξο, να υποστεί βαρύ­τατο ή και θανά­σιμο τραύμα σε μια τέτοια περί­πτωση.

Η Ευρώπη έχει κάθε συμ­φέ­ρον να στη­ρί­ξει πραγ­μα­τικά την Ελλάδα και όχι να μείνει προ­σκολ­λη­μένη σε άτεγ­κτες θρη­σκευ­τι­κού τύπου νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρες ορθο­δο­ξίες και νεο­α­ποι­κια­κούς ηγε­μο­νι­σμούς. Άλλωστε, η σκληρή νεο­φι­λε­λεύ­θερη πορεία που τυφλά ακο­λου­θούν η ευρω­ζώνη και η ΕΕ έχει προ­κα­λέ­σει μια βαθιά οικο­νο­μική παρά­λυση και παρακμή στον ευρω­ε­νω­σιακό χώρο.

Από την άλλη, η επι­κυ­ριαρ­χία της Γερ­μα­νίας στην Ένωση έχει προσ­δώ­σει στην τελευ­ταία την όψη μιας άτεγ­κτης Γερ­μα­νική Ευρώπης, η οποία βλέπει δίπλα στη γερ­μα­νική νομι­σμα­τική και οικο­νο­μική επι­κυ­ριαρ­χία, να κατι­σχύει η αμε­ρι­κά­νικη πολι­τι­κο­στρα­τιω­τική ομπρέλα.

Σε κάθε περί­πτωση, πάντως, η Ελλάδα οφείλει, έτσι κι αλλιώς, να παίξει πρω­το­πο­ριακό ρόλο με την πορεία της και τη συμβολή της για μια προ­ο­δευ­τική ανα­τροπή στην Ευρώπη. Η νεο­φι­λε­λεύ­θερη μονε­τα­ρι­στική γερ­μα­νική Ευρώπη και μια ευρω­ζώνη με δογ­μα­τική αρχι­τε­κτο­νική, κατα­σκευα­σμένη για το «λόμπι» του Βορρά, δεν έχουν κανένα μέλλον. Αυτή η Ευρώπη θα πνί­γε­ται στην οικο­νο­μική στα­σι­μό­τητα, τις μεγε­θυ­νό­με­νες αντι­θέ­σεις και αντι­πα­ρα­θέ­σεις, ενώ θα πολ­λα­πλα­σιά­ζει τους κοι­νω­νι­κούς δια­χω­ρι­σμούς και τη φτώχεια.

Η προ­ο­δευ­τική ανα­τροπή στην Ελλάδα μπορεί να είναι το πρώτο βήμα και μιας μεγάλης ανα­τρο­πής στην Ευρώπη. Ανα­τροπή στη χώρα μας δεν σημαί­νει μόνο μια νέα προ­ο­δευ­τική πορεία με σοσια­λι­στι­κούς ορί­ζο­ντες αλλά και απαλ­λαγή της πατρί­δας μας από τα δεσμά της υπο­τέ­λειας και της εξάρ­τη­σης, με την εφαρ­μογή μιας νέας γνήσιας ανε­ξάρ­τη­της και πολυ­διά­στα­της εξω­τε­ρι­κής και οικο­νο­μι­κής πολι­τι­κής.

Σε αυτήν τη λογική εντάσ­σε­ται και η θέση της κυβέρ­νη­σής μας να ενθαρ­ρύ­νει την κατα­σκευή ενός αγωγού στο ελλη­νικό έδαφος, που θα ξεκινά από τα ελλη­νο­τουρ­κικά σύνορα και θα φτάνει στα σύνορα με τη FYROM και ο οποίος θα μετα­φέ­ρει ρώσικο φυσικό αέριο με υπο­θα­λάσ­σιο αγωγό μέσω της Μαύρης Θάλασ­σας.

Ένα τέτοιο μεγάλο κατα­σκευα­στικό έργο, εφ’ όσον υλο­ποιείτο, θα είχε εξαι­ρε­τικά σημα­ντικά ενερ­γειακά και δημο­σιο­νο­μικά οφέλη για τη χώρα, ενώ θα άνοιγε ένα ποιο­τικά νέο κεφά­λαιο στην ανά­πτυξη των ελλη­νο­ρω­σι­κών σχέσεων, που θα μπο­ρούσε να προσ­δώ­σει άλλη μορφή στην περιοχή μας και την Ευρώπη.

Η Ελλάδα με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, τόσο με τον ΤΑΡ με αζέρικο αέριο όσο και με το νέο αγωγό με ρώσικο αέριο αλλά και με σειρά άλλων προ­σπα­θειών και πρω­το­βου­λιών, θέλει να κατα­στεί πλου­ρα­λι­στι­κός ενερ­γεια­κός κόμβος συνερ­γα­σίας, ειρήνης και στα­θε­ρό­τη­τας στην περιοχή και την Ευρώπη. Για μια Ευρώπη χωρίς νέα ψυχρο­πο­λε­μικά τείχη, χωρίς λογικές απο­μό­νω­σης χωρών, χωρίς ηγε­μο­νι­κές επι­κυ­ριαρ­χίες, χωρίς νεο­α­ποι­κια­κές συμπε­ρι­φο­ρές, στην οποία θα κυριαρ­χούν νέες αξίες ισό­τι­μης συνερ­γα­σίας και συνα­νά­πτυ­ξης των λαών και χωρών μεταξύ τους και με τις γει­το­νι­κές περιο­χές.

Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να ανοίξει πολυ­διά­στα­τους ορί­ζο­ντες οικο­νο­μι­κών και πολι­τι­κών σχέσεων που θα δια­μορ­φώ­νουν νέα ερεί­σματα όχι μόνο στη Ρωσία αλλά και στην Κίνα, τη Βρα­ζι­λία, τη Λατι­νική Αμερική, την Ινδία, τον Αραβικό κόσμο, τη ζώνη της Αφρικής και ασφαλώς στο χώρο της Μεσο­γεια­κής λεκάνης.

Η Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ θα πάψει να είναι αμε­ρι­κα­νο­α­τλα­ντικό οικό­πεδο, γερ­μα­νικό φέουδο ή δορυ­φό­ρος του αμερικανο-ισραηλινού Μεσα­να­το­λι­κού άξονα και δεν θα είναι χώρα που θα προ­σφέ­ρε­ται για πώληση, ιδιω­τι­κο­ποιώ­ντας τους στρα­τη­γι­κούς τομείς της οικο­νο­μίας της, τις στρα­τη­γι­κές επι­χει­ρή­σεις της, τις στρα­τη­γι­κές υπο­δο­μές και τα στρα­τη­γικά της δίκτυα.

Στο πλαίσιο της νέας εξω­τε­ρι­κής και οικο­νο­μι­κής της πολι­τι­κής η Ελλάδα απορ­ρί­πτει τη διχο­το­μική και υποτελή συνεκ­με­τάλ­λευση του Αιγαίου είτε με τις ΗΠΑ είτε με την Τουρκία είτε και με τους δύο από κοινού, ενώ επι­διώ­κει την αξιο­ποί­ηση του ορυκτού της πλούτου και ενδε­χό­με­νων κοι­τα­σμά­των υδρο­γο­ναν­θρά­κων με βάση το διεθνές δίκαιο και το εθνικό της συμ­φέ­ρον.

Ακριβώς με βάση το διεθνές δίκαιο και ειδι­κό­τερα το δίκαιο της θάλασ­σας, θέλουμε να διευ­θε­τη­θούν τα προ­βλή­ματα στο Αιγαίο, έτσι ώστε το τελευ­ταίο να κατα­στεί θάλασσα ειρήνης, γέφυρα φιλίας και συνερ­γα­σίας για το καλό των χωρών και των λαών που βρέ­χο­νται από αυτήν την πανέ­μορφη θάλασσα.

Η Ελλάδα τούτη τη δύσκολη ώρα, μια από τις δυσκο­λό­τε­ρες στην ιστορία της, αντι­με­τω­πί­ζει μια ιστο­ρική πρό­κληση: να μετα­τρέ­ψει την κρίση και την τρα­γω­δία σε ευκαι­ρία και δυνα­τό­τητα.

Μπο­ρούμε να κερ­δί­σουμε αυτό το στοί­χημα αν απο­μο­νώ­σουμε την «πέμπτη φάλαγγα» που ήταν πάντα η κατάρα αυτού του τόπου. Την «πέμπτη φάλαγγα» των ξένων κατε­στη­μέ­νων κέντρων, των ολι­γαρ­χών, των κυρί­αρ­χων μίντια και της εγχώ­ριας πολι­τι­κής υπαλ­λη­λίας τους. Μπο­ρούμε να πετύ­χουμε, αν επι­δεί­ξουμε ως λαός ενότητα, αγω­νι­στικό πνεύμα και πείσμα, θέληση για μεγάλες κινη­το­ποι­ή­σεις, αντοχή και δύναμη σε προ­σω­ρι­νές αντι­ξο­ό­τη­τες, σκε­πτό­με­νοι το προ­ο­δευ­τικό ανορ­θω­τικό μέλλον που πρέπει να οικο­δο­μή­σουμε για τις γενιές που έρχο­νται.

euro2day.gr