Πέρασμα

Η λέξη Πάσχα εβραϊ­κής κατα­γω­γής (Πεσάχ) σημαί­νει «πέρασμα», «μετά­βαση», «περνάω απέ­να­ντι». Περνάω από μια κατά­σταση στην άλλη. Λίγες φορές όπως φέτος η αρχική σημασία της λέξης είναι τόσο συγκλο­νι­στικά ται­ρια­στή με την εποχή. Η ελλη­νική κοι­νω­νία βιώνει το πιο σκληρό πέρασμα στη νεότερη ιστορία της. Και είναι ακόμα πιο σκληρό το πέρασμα, γιατί κανείς δεν ξέρει τι θα βρούμε απέ­να­ντι. Οι μετα­βά­σεις είναι πάντα επώ­δυ­νες, αλλά και λυτρω­τι­κές. Γιατί η μόνη βεβαιό­τητα είναι ότι θα αλλά­ξουμε. Κι εκείνο που θα παλέ­ψουμε είναι για το καλύ­τερο. Κανείς από μας έπειτα από αυτή την κρίση δεν θα είναι πια ο ίδιος άνθρω­πος που ήταν πριν. Εάν το νιώθουν αυτό πραγ­μα­τικά οι περισ­σό­τε­ροι από μας, τότε το πέρασμα έχει πολλές πιθα­νό­τη­τες να γίνει δημιουρ­γικό. ΄Οσο δύσκολο κι αν είναι. Εξάλλου όπως λέει κι ο ποιητής «Δεν γίνεται Πάσχα χωρίς χωμα­τέ­νιο δρόμο. Γίνεται; Χωρὶς μαντίλι νὰ τὸ βγάλεις ἀπ’ τὴν τσέπη σου, νὰ σκου­πί­σεις τὰ παπού­τσια σου, νὰ μπεῖς στὴν ἐκκλη­σία… Πῶς νὰ πᾶς στὸ Πάσχα, στὴν Ἀνά­σταση ἀπ’ τὴν ἄσφαλτο; Γίνεται Πάσχα χωρὶς τὸ θάμνο του τὸν ἀνθι­σμένο; Χωρὶς ροδάμι;…»(Θ. Γκόνης).

Μόνο που στα περά­σματα καρ­τε­ρούν οι «λαθρέ­μπο­ροι». Αυτοί που σου υπό­σχο­νται εύκολα περά­σματα και χωρίς σκο­τού­ρες. Αυτοί που προ­τεί­νουν το μίσος για τον «αντί­παλο», ως μαγικό φάρμακο για τις αγωνίες και τους φόβους που γεννάει το άγνωστο αύριο. Όμως, εμείς ξέρουμε για το «φιλί της αγάπης» του εθίμου. Υπάρχει πιο ευφρό­συνη στιγμή μέσα σ’ όλο το χρόνο; Δεν νομίζω. Με ένα φιλί έγινε η προ­δο­σία με ένα φιλί κατα­λύ­ε­ται. Το φιλί δίνει ένα τέλος στην επιβολή της προ­δο­σίας και για να το επε­κτεί­νουμε, στο τέλος της κυριαρ­χίας του πόνου, του μίσους και του θανάτου.