ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Περιμένοντας την Ανάσταση

news room 3 λεπτά ανάγνωση
Εκκλησια

(…) Φοβάμαι, λοιπόν, ότι ακόμα κι αυτό που λέμε «η Μεγάλη Εβδο­μάδα» κιν­δυ­νεύει να είναι μια γενι­κό­τητα. Τί θα πει Μεγάλη Εβδο­μάδα; Για πάρα πολλούς θα πει κάτι για δια­κο­πές, κάτι για παι­δι­κές ανα­μνή­σεις, έτσι….ρομα­ντι­κές, κάποιο φολ­κλο­ρικό στοι­χείο,…τη Μ. Παρα­σκευή οι λυπη­τε­ρές καμπά­νες, τη νύχτα της Ανά­στα­σης από έθιμο το κερί στο χέρι και μετά ένα καλό φαγητό, η παρα­δο­σιακή μαγει­ρί­τσα

(…) Η Μεγάλη Εβδο­μάδα είναι και ένα πείσμα. Είναι το πείσμα της ζωής ν’ αντι­στέ­κε­ται.

Ν’ αντι­στέ­κε­ται σε τί;

Ν’ αντι­στέ­κε­ται ,κατ ‘αρχήν, στο χλευα­σμό. Έχει περισ­σέ­ψει ο χλευα­σμός για τη ζωή.

Σήμερα, φοριέ­ται, περνάει πάρα πολύ να είσαι άθεος, ας πούμε. Σχεδόν η λέξη προ­ο­δευ­τι­κός έχει ταυ­τι­στεί με το άθεος. Προ­ο­δευ­τι­κός. Σκο­πεύει στον κοι­νω­νικό μετα­σχη­μα­τι­σμό…

Αυτό είναι το πρώτο. Το πρώτο δεν είναι ο κοι­νω­νι­κός μετα­σχη­μα­τι­σμός. Το πρώτο ,νομίζω πως ,πραγ­μα­τικά, είναι αυτή η φοβερή κλε­ψύ­δρα του χρόνου.

Κι αυτή τη στγμή που μιλάμε, την κάθε στιγμή, κάποιες χιλιά­δες άνθρω­ποι πεθαί­νουν. Τελειώ­νουν τη βιωτή τους. Κι εκα­τομ­μύ­ρια χρόνια συμ­βαί­νει το ίδιο.

Αυτή η κλε­ψύ­δρα τρέχει συνεχώς ,κι η δική μου προ­σω­πική ύπαρξη, αυτό το κορμί με το οποίο χαί­ρο­μαι τη ζωή και τον κόσμο, η ψυχή με την οποία έχω τις ευαι­σθη­σίες να προ­σλαμ­βάνω τη ζωή και τον κόσμο, θα χαθεί μέσα σ άυτήν την κλε­ψύ­δρα σαν μια στιγμή, μέσα στα πολυά­ριθμα άτομα που κατα­πί­νει συνεχώς η κλε­ψύ­δρα.

Λοιπόν, με το θάρρος του μελ­λο­θά­να­του, χλευάζω κι εγώ, καγχάζω μάλλον, μπροστά στην απο­λυ­το­ποί­ηση των γενι­κο­τή­των. Η Μεγάλη Εβδο­μάδα με ξανα­φέρ­νει να θυμηθώ, ότι υπάρχει κάτι πιο πραγ­μα­τικό απ’ όλες τις γενι­κό­τη­τες. Πιο πραγ­μα­τικό αλλά και γι’ αυτό πάρα πολύ άπιαστο. Τα πιο πραγ­μα­τικά πράγ­ματα είναι άπιαστα. Ο εαυτός μου. Αυτό που λέμε υπο­κεί­μενο.

Λένε οι σημε­ρι­νοί σοφοί…άνθρω­ποι που δαπά­νη­σαν ολό­κληρο το βίο στην έρευνα τέτοιων προ­βλη­μά­των….”Το υπο­κεί­μενο ανα­δύ­ε­ται στον τόπο του Άλλου”. Μια δια­νο­ου­με­νί­στικη κου­βέ­ντα; Όχι. Δεν υπάρχει υπο­κεί­μενο έξω απ’ την σχέση. Δεν υπάρχει υπο­κεί­μενο δίχως αναφορά. Το βρέφος έρχεται στην ύπαρξη, κι είναι ολό­κληρο μια αναφορά, μια δίψα σχέσης….για γάλα, για συγκε­κρι­μένα πράγ­ματα, δεν μπορεί να ζήσει αλλιώς. Αλλ’ αυτή η σχέση πάει αλλού. Δεν μπορεί να κορε­στεί μόνον με τροφή. Το βρέφος θέλει τη χει­ρο­νο­μία, το χάδι, το λόγο…έτσι μόνον θα μπει το βρέφος στον κόσμο της γλώσσας και των συμ­βό­λων. Στον ανθρώ­πινο κόσμο. Στον κόσμο των σχέσεων.

Αυτή η σχέση, λοιπόν, είναι που συνιστά την ίδια την ύπαρξή μας, το υπο­κεί­μενο, την υπό­σταση. εν είναι γενι­κό­τη­τες ή ετι­κέτ­τες.

Έτσι, λοιπόν, αυτή τη Μ. Εβδο­μάδα, όλα μας σπρώ­χνουν, όλα..αυτή η παρά­δοση που σώζεται κι αντι­στέ­κε­ται ως ζωή, μέρα με τη μέρα στη Μεγάλη Εβδο­μάδα, μας καλεί να δούμε το συγκε­κρι­μένο γεγονός της σχέσης ως γεγονός Ζωής. Ο Θεός δεν είναι ιδε­ο­λό­γημα.

Βέβαια, ξέρω ότι ο χλευα­σμός γι’ αυτό το χώρο της Ζωής έχει περισ­σέ­ψει σήμερα, γιατί είναι μια αντί­δραση, σε μια τάση ή κατεύ­θυνση πολλών ανθρώ­πων που αυτή την προ­στα­τευ­τική ομπρέλα την βρί­σκουν κάτω από την γενι­κό­τητα Θεός, θρη­σκεία, δόγμα, τυπική προ­σαρ­μογή, δηλαδή πάλι έξω απ’ τη δια­κιν­δύ­νευση της ζωής, απ’ την αμε­σό­τητα της σχέσης, απ’ το ρίσκο που έχει κάθε ερωτική σχέση. Γίνεται κι ο Θεός ένα είδος ποδό­σφαιρο, πολι­τικό κόμμα, συν­δι­κα­λι­σμός, ομπρέλα προ­στα­τευ­τική για το αδύνατο άτομο.

Στη Μεγάλη Εβδο­μάδα, μέρα με τη μέρα, έχουμε να συνα­ντή­σουμε ένα Πρόσωπο.

Και το να φτάσεις να συνα­ντή­σεις ένα πρόσωπο είναι μια πάλη, ένας αγώνας διη­νε­κής.

Λέει ένας από τους σοφούς της Χρι­στια­νι­κής παρά­δο­σης, ο Αγ. Γρη­γό­ριος Νύσσης :”Τούτο έστιν αληθώς το ευρείν τον Θεόν, το αεί αυτόν ζητείν, το ουδέ­ποτε της επι­θυ­μίας κόρον ευρείν”.

Αυτό είναι να βρείς τον Θεό. Το να Τον ζητάς αδιά­κοπα.

Γιατί δεν είναι δυνατόν να βρεις ένα πρόσωπο και να το κατέ­χεις. Τότε δεν είναι σχέση πια. Είναι ο θάνατος της εγω­κε­ντρι­κής αυτάρ­κειας. Των ψευ­δαι­σθή­σεων της αυτάρ­κειας. Το να βρεις τον Θεό, το να βρεις ένα πραγ­μα­τικό πρόσωπο απέ­να­ντί σου, σε μια σχέση ερωτική είναι να το ζητάς συνεχώς… να το κερ­δί­ζεις καθη­με­ρινά…( Χρήστος Γιαν­να­ράς)

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.