Υπόθεση τοκογλυφίας ξανά στο Εφετείο Δωδ/σου μετά από αναίρεση

Στην προ­σε­χή συ­νε­δρί­α­ση του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, θα ανα­βιώ­σει, μετά από αναί­ρε­ση, η υπό­θε­ση με κα­τη­γο­ρού­με­νο για το­κο­γλυ­φία έναν κά­τοι­κο της Ρόδου.

Στον κα­τη­γο­ρού­με­νο είχε επι­βλη­θεί ποινή φυ­λά­κι­σης 12 μηνών και χρη­μα­τι­κή ποινή 1.000 ευρώ με 3ετή ανα­στο­λή, μετά από µήνυση γνω­στού επι­χει­ρηµατία του νη­σιού.

Το Τρι­με­λές Εφε­τείο Ρόδου, δέ­χθη­κε, ότι από τη συ­ζή­τη­ση της υπό­θε­σης απο­δεί­χθη­καν ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος στη Ρόδο στις 4.6.2007 κατά την πα­ρο­χή ή την πα­ρά­τα­ση προ­θε­σμί­ας πλη­ρω­μής, συ­νο­μο­λό­γη­σε ή πήρε για τον εαυτό του πε­ριου­σια­κά ωφε­λή­μα­τα που υπερ­βαί­νουν το κατά νόμο θε­μι­τό πο­σο­στό τόκου και ει­δι­κό­τε­ρα:

Ο μη­νυ­τής συ­νή­ψε με τον κα­τη­γο­ρού­με­νο δά­νειο ύψους 30.000 ευρώ για έξι μήνες με ετή­σιο τόκο 9.75% δί­νο­ντάς του τρα­πε­ζι­κή επι­τα­γή της Συ­νε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας της εται­ρεί­ας του, εις δια­τα­γή του ιδίου, με λευκή ημε­ρο­μη­νία πλη­ρω­μής την οποία οπι­σθο­γρά­φη­σε ο μη­νυ­τής.

Επί πλέον ενέ­γρα­ψε προ­ση­μεί­ω­ση υπο­θή­κης υπέρ του αντι­δί­κου ποσού 35.000 ευρώ, επί ενός ακι­νή­του – οι­κί­ας ιδιο­κτη­σί­ας του κατά ποσό στο 1/2 εξ αδιαι­ρέ­του.

Ενώ ο μη­νυ­τής κα­τέ­βαλ­λε τμη­μα­τι­κά στον κα­τη­γο­ρού­με­νο το δά­νειο, αυτός απαί­τη­σε από αυτόν περί τις αρχές 2008, ένεκα κα­θυ­στέ­ρη­σης στην ολο­σχε­ρή εξό­φλη­σή του, να κάνει νέα προ­φο­ρι­κή συμ­φω­νία και να εξο­φλή­σει το δά­νειο σε δέκα μήνες, κα­τα­βάλ­λο­ντας 1.250 ευρώ μη­νιαί­ως, αξιώ­νο­ντας πα­ρά­νο­μα και καθ’ υπέρ­βα­ση του κατά νόμο θε­μι­τού πο­σο­στού τόκου, 10% μη­νιαί­ως και γι αυτό εκ­δό­θη­κε σε αντι­κα­τά­στα­ση της ανω­τέ­ρω επι­τα­γής νέα με­τα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νη ποσού 30.000 ευρώ, της Εμπο­ρι­κής Τρά­πε­ζας πλη­ρω­τέα στις 31.1.2009.

Την δεύ­τε­ρη επι­τα­γή εξέ­δω­σε άλλη εται­ρεία που εδρεύ­ει στη Ρόδο σε δια­τα­γή του μη­νυ­τή, η οποία οπι­σθο­γρα­φή­θη­κε στον κα­τη­γο­ρού­με­νο μετά από απαί­τη­σή του.

Εξαι­τί­ας δε με­ρι­κής αδυ­να­μί­ας κα­τα­βο­λής των υπερ­βο­λι­κών μη­νιαί­ων τόκων από τον Ιού­νιο 2008 έσπευ­σε να σφρα­γί­σει την επι­τα­γή όχι στην ημε­ρο­μη­νία πλη­ρω­μής, αλλά έξι μήνες νω­ρί­τε­ρα, στις 30.7.2008.

Εξέ­δω­σε δε δια­τα­γή πλη­ρω­μής εις βάρος του μη­νυ­τή, επι­διώ­κο­ντας να ει­σπρά­ξει τό­κους 100% για δέκα μήνες, καθ’ υπέρ­βα­ση του κατά νόμο θε­μι­τού πο­σο­στού τόκου, αφού ο τόκος δι­καιο­πρα­ξί­ας το έτος 2008 ήταν 10% ετη­σί­ως και από τον Ιού­λιο του 2008 10,25% ετη­σί­ως.

Ο Αρειος Πάγος έκρι­νε ότι με τις άνω όμως πα­ρα­δο­χές, υπάρ­χει ασά­φεια στο αι­τιο­λο­γι­κό της από­φα­σης του δι­κα­στη­ρί­ου. Πε­ραι­τέ­ρω, όπως έκρι­νε ο Αρειος Πάγος, η προ­σβαλ­λο­μέ­νη από­φα­ση δεν έχει την απαι­τού­με­νη ει­δι­κή και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νη αι­τιο­λο­γία και ως προς τα απο­δει­κτι­κά μέσα τα οποία ελή­φθη­σαν υπόψη από το Δι­κα­στή­ριο.

Ο Αρειος Πάγος έκρι­νε ότι το Δι­κα­στή­ριο της ου­σί­ας προ­έ­βη σε επι­λε­κτι­κή αξιο­λό­γη­ση των απο­δει­κτι­κών στοι­χεί­ων χωρίς να δι­καιο­λο­γεί τη μη λήψη υπόψη των άνω εγ­γρά­φων. Αναί­ρε­σε έτσι την από­φα­ση του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου και πα­ρέ­πεμ­ψε την υπό­θε­ση για νέα συ­ζή­τη­ση στο ίδιο δι­κα­στή­ριο συ­ντι­θέ­με­νο από άλ­λους δι­κα­στές.