Telegraph: Σοβαρό γεωπολιτικό πρόβλημα για την Ευρώπη θα είναι ένα Grexit

Δεν υπάρ­χει καμία αξιό­πι­στη θε­σμι­κή δι­καιο­λο­γία για την εξώ­θη­ση της Ελ­λά­δας εκτός ευ­ρω­ζώ­νης μέσω δια­κο­πής της ρευ­στό­τη­τας για τις ελ­λη­νι­κές τρά­πε­ζες, εκτι­μά ο ανα­λυ­τής της Telegraph, Ambros Evans-Prichard, σε εκτε­νές άρθρο του για την ελ­λη­νι­κή κρίση.

«Η διαρ­κής κρι­τι­κή στην Ελ­λά­δα είναι πολύ ενο­χλη­τι­κή, δε­δο­μέ­νου του τρό­που που η τρόι­κα έκλει­σε το μάτι σε ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις που πα­ρα­βί­α­ζαν τους κα­νό­νες της ίδιας της Ε.Ε. και στην ουσία έκα­ναν πλου­σιό­τε­ρη την πο­λι­τι­κά δι­κτυω­μέ­νη ελίτ», γρά­φει ο Prichard.

Ο αρ­θρο­γρά­φος πα­ραλ­λη­λί­ζει τη ση­με­ρι­νή συ­μπε­ρι­φο­ρά της Ε.Ε. με την αντί­δρα­ση των ΗΠΑ σε αρι­στε­ρές κυ­βερ­νή­σεις της Λα­τι­νι­κής Αμε­ρι­κής τη δε­κα­ε­τία του 50, οι οποί­ες έδει­χναν ότι οι ΗΠΑ δεν σκό­πευαν να αφή­σουν δη­μο­κρα­τι­κά εκλεγ­μέ­νους αρι­στε­ρούς να κυ­βερ­νούν τόσο κοντά τους. Μία εξώ­θη­ση της Ελ­λά­δας σε Grexit θα εδραί­ω­νε την υπο­ψία ότι τα όρ­γα­να της Ε.Ε. δεν είναι τί­πο­τα άλλο από φο­ρείς επι­βο­λής της βού­λη­σης των πι­στω­τών. Και θα απο­κά­λυ­πτε ότι το βα­σι­κό πι­στεύω της Ε.Ε. για ει­ρή­νη και αλ­λη­λεγ­γύη είναι τε­λι­κά απλώς ανοη­σία.

Στη συ­νέ­χεια ο Prichard πα­ρα­θέ­τει τον επι­κε­φα­λής οι­κο­νο­μι­κό ανα­λυ­τή της Citigroup, ο οποί­ος δή­λω­σε ότι:

«Στην πε­ρί­πτω­ση που η Ελ­λά­δα επι­στρέ­ψει στη δραχ­μή, θα ζήσει ένα οι­κο­νο­μι­κό σε­νά­ριο τρό­μου, ωστό­σο το σε­νά­ριο αυτό δε θα είναι ευ­χά­ρι­στη υπό­θε­ση ούτε για την Ευ­ρώ­πη… Οι νο­μι­σμα­τι­κές ενώ­σεις είναι φτιαγ­μέ­νες για να είναι αδιά­σπα­στες και μη-ανα­κλη­τές. Αν το ευρώ δια­σπα­στεί, αν ανα­κλη­θεί, τότε θα τεθεί το ερώ­τη­μα, ποια χώρα είναι η επό­με­νη. Πολ­λοί προ­σπα­θούν να με­τα­τρέ­ψουν την Ελ­λά­δα σε ιδιαί­τε­ρα εκ­κε­ντρι­κό μέλος της Ευ­ρω­ζώ­νης, κα­τη­γο­ρώ­ντας τους ότι δεν κά­νουν το ένα ή το άλλο πράγ­μα, αλλά είναι πολ­λές χώρες που μοι­ρά­ζο­νται τις ίδιες αδυ­να­μί­ες. Αν νο­μί­ζε­τε ότι η Ελ­λά­δα είναι κλει­στή οι­κο­νο­μία… πού να δείτε την Πορ­το­γα­λία. Κι αν νο­μί­ζε­τε ότι η κοι­νω­νι­κή συ­ναί­νε­ση είναι μικρή στην Ελ­λά­δα και ότι εκεί δεν υπάρ­χει εμπι­στο­σύ­νη με­τα­ξύ πο­λι­τών και κυ­βέρ­νη­σης… κα­λω­σήρ­θα­τε στη νότια Ευ­ρώ­πη».

O Jean-Claude Juncker, πρό­ε­δρος της ΕΚΤ, γνω­ρί­ζει καλά ότι ένα Grexit θα απο­τε­λού­σε μία ανε­πα­νόρ­θω­τη απώ­λεια του κύ­ρους όλης της Ε.Ε. πα­γκο­σμί­ως. Αντί­θε­τα, όταν ο Warren Buffett ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η Ευ­ρώ­πη θα ισχυ­ρο­ποι­η­θεί από μία ευ­ερ­γε­τι­κή εκ­δί­ω­ξη του πιο αδύ­να­μού της κρί­κου, απλώς επι­βε­βαιώ­νει μια δική του αρχή, ότι δη­λα­δή δεν πρέ­πει να ανα­κα­τε­βό­μα­στε με πράγ­μα­τα που δεν κα­τα­λα­βαί­νου­με.

Όπως συ­νε­χί­ζει το δη­μο­σί­ευ­μα, εάν η Ελ­λά­δα εξο­στρα­κι­ζό­ταν από την νο­μι­σμα­τι­κή ένωση κάτω από αυτές τις πε­ρι­στά­σεις, δύ­σκο­λα θα έμενε στο ΝΑΤΟ. Θα έμπαι­νε σε ρω­σι­κή τρο­χιά, εκεί που βρί­σκε­ται και ο Βί­κτορ Ορ­μπάν της Ου­γκα­ρί­ας. Και η νο­τιο­α­να­το­λι­κή πτέ­ρυ­γα της ευ­ρω­παϊ­κής ασφα­λεί­ας θα κα­τέρ­ρεε. Ο κ. Τσί­πρας – σωστά ή λαν­θα­σμέ­να – θε­ω­ρεί ότι οι δυ­νά­μεις της Ευ­ρώ­πης δεν θα αφή­σουν να συμ­βεί κάτι τέ­τοιο, και ση­κώ­νει το γάντι στην Ε.Ε. «Επι­ζη­τού­με έναν έντι­μο συμ­βι­βα­σμό, αλλά μην πε­ρι­μέ­νε­τε από εμάς άνευ όρων πα­ρά­δο­ση», είπε αυτή τη βδο­μά­δα στη βουλή. Την ίδια στιγ­μή που Έλ­λη­νες αξιω­μα­τού­χοι επι­σκέ­πτο­νται τη Ρωσία, ο Γιάν­νης Δρα­γα­σά­κης, υπο­σχέ­θη­κε να ανοί­ξει το λι­μά­νι του Πει­ραιά στην κι­νε­ζι­κή Cosco.

Θα μπο­ρού­σε κα­νείς να αγα­να­κτή­σει με τους εκ­βια­σμούς του κ. Τσί­πρα ως πα­ρα­βί­α­ση των κα­νό­νων της Ε.Ε. Όμως δεν πρέ­πει να πα­ρα­βλέ­πει κα­νείς τι έχει συμ­βεί στην Ελ­λά­δα τα τε­λευ­ταία τέσ­σε­ρα χρό­νια και γιατί οι Έλ­λη­νες πο­λί­τες είναι τόσο θυ­μω­μέ­νοι.

Διαρ­ρο­ές από τα πρα­κτι­κά του 2010 από το ΔΝΤ επι­βε­βαιώ­νουν αυτό που πάντα έλεγε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Η Ελ­λά­δα ήταν ήδη χρε­ω­κο­πη­μέ­νη τότε, και χρεια­ζό­ταν ελά­φρυν­ση του χρέ­ους, όχι νέα δά­νεια. Αυτό όμως αγνο­ή­θη­κε προ­κει­μέ­νου να σωθεί το Ευρώ και το ευ­ρω­παϊ­κό τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα, σε χρο­νι­κό ση­μείο που η νο­μι­σμα­τι­κή ένωση δεν είχε καμία άμυνα ένα­ντι μιας με­τά­δο­σης του προ­βλή­μα­τος. Οι πο­λι­τι­κές που ακο­λου­θή­θη­καν αύ­ξη­σαν το χρέος αντί να το μειώ­σουν.

Οι Έλ­λη­νες τα γνω­ρί­ζουν αυτά κι έχουν ζήσει δρα­μα­τι­κή πτώση του ει­σο­δή­μα­τός, χει­ρό­τε­ρη στην ιστο­ρία των σύγ­χρο­νων κρα­τών, χει­ρό­τε­ρη και από την ύφεση της δε­κα­ε­τί­ας του ’30. Αν αρ­χί­σει κα­νείς να βλέ­πει τα γε­γο­νό­τα από την ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά – κι όχι μέσα από τα «γυα­λιά» των βο­ρειο­ευ­ρω­παϊ­κών ΜΜΕ και τους δη­μο­σιο­γρά­φους των Βρυ­ξελ­λών – το ελ­λη­νι­κό δράμα απο­κτά άλλη διά­στα­ση.

euro2day.gr