Handelsblatt: Δεν πληρώσαμε ποτέ το κατοχικό δάνειο!

H γερ­μα­νι­κή εφη­με­ρί­δα Handelsblatt φι­λο­ξε­νεί τις από­ψεις Γερ­μα­νών ιστο­ρι­κών ανα­φο­ρι­κά με το θέμα των απο­ζη­μιώ­σε­ων κα­τα­λή­γο­ντας στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι η Ελ­λά­δα δεν έχει ποτέ πα­ραι­τη­θεί των αξιώ­σε­ών της κι ότι είναι και­ρός το θέμα να ρυθ­μι­στεί.

Το βα­σι­κό στοι­χείο που επι­κα­λεί­ται η εφη­με­ρί­δα είναι ένα έγ­γρα­φο του γερ­μα­νι­κού υπουρ­γεί­ου Εξω­τε­ρι­κών με τίτλο: «Οι­κο­νο­μι­κή Δια­χεί­ρι­ση της Ελ­λά­δας κατά την γερ­μα­νι­κή κα­το­χή» με κω­δι­κό R27320. Ανα­φέ­ρε­ται στο ανα­γκα­στι­κό δά­νειο, το οποίο η να­ζι­στι­κή Γερ­μα­νία πήρε από την ΤτΕ ΕΛΛ -1,48% προ­κει­μέ­νου να κα­λύ­ψει το «κό­στος της κα­το­χής». Σύμ­φω­να με τον Hagen Fleischer, ει­δι­κό εδώ και πολλά χρό­νια στα θέ­μα­τα των ελ­λη­νο­γερ­μα­νι­κών σχέ­σε­ων, αυτό «το γερ­μα­νι­κό χρέος δεν έχει απο­πλη­ρω­θεί».

Ο ιστο­ρι­κός Hans Günter Hockerts από το Μό­να­χο, ο οποί­ος έχει ασχο­λη­θεί εκτε­τα­μέ­να με το ζή­τη­μα των πο­λε­μι­κών απο­ζη­μιώ­σε­ων μετά το 1945, ανα­φέ­ρει ότι «οι πι­στώ­σεις πρέ­πει να απο­πλη­ρώ­νο­νται και η συμ­φω­νία του Λον­δί­νου το 1953 δεν ανα­φέρ­θη­κε σε αυτήν την κα­τη­γο­ρία αξιώ­σε­ων.» Έτσι, η αξί­ω­ση της Ελ­λά­δας σχε­τι­κά με το ανα­γκα­στι­κό δά­νειο έχει τις πιο με­γά­λες πι­θα­νό­τη­τες επι­τυ­χί­ας. Προ­τεί­νει γι’ αυτό το σκοπό την ίδρυ­ση ενός ελ­λη­νο­γερ­μα­νι­κού τα­μεί­ου, όπου αφε­νός δε θα ανα­γνω­ρί­ζο­νται πε­ραι­τέ­ρω αξιώ­σεις της Ελ­λά­δας, αφε­τέ­ρου όμως θα δεί­χνει ότι η Γερ­μα­νία ανα­γνω­ρί­ζει μια ηθική υπο­χρέ­ω­ση.

Άλ­λω­στε το θέμα του ανα­γκα­στι­κού δα­νεί­ου είναι μια ει­δι­κή πε­ρί­πτω­ση. Γνω­μά­τευ­ση της επι­στη­μο­νι­κής υπη­ρε­σί­ας της γερ­μα­νι­κής βου­λής εξέ­φρα­ζε αμ­φι­βο­λί­ες για το κατά πόσο το θέμα μπο­ρεί πραγ­μα­τι­κά να θε­ω­ρεί­ται λήξαν ως προς την οι­κο­νο­μι­κή πλευ­ρά.

Η κυ­βέρ­νη­ση Μέρ­κελ αντι­θέ­τως θε­ω­ρεί ότι το θέμα έχει τε­λειώ­σει με τη συν­θή­κη 2+4 (Ανα­το­λι­κή/Δυ­τι­κή Γερ­μα­νία, Σο­βιε­τι­κή Ένωση, ΗΠΑ, Αγ­γλία, Γαλ­λία), το 1990. Τότε όμως επρό­κει­το για μία Συμ­φω­νία, η οποία απλώς γνω­στο­ποι­ή­θη­κε στα υπό­λοι­πα έθνη και, σύμ­φω­να με ει­δι­κούς, δεν έχει ισχύ στο διε­θνές δί­καιο. Ο Andreas Fischer-Lescano, ει­δι­κός στο διε­θνές δί­καιο από τη Βρέμη, βρί­σκει την επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία της γερ­μα­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης νο­μι­κά απα­ρά­δε­κτη και την απόρ­ρι­ψη των ελ­λη­νι­κών αι­τη­μά­των από πλευ­ράς γερ­μα­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης «ντρο­πια­στι­κή». «Με μια αμεί­λι­κτη σκλη­ρό­τη­τα κά­νου­με μια από­λυ­τη πο­λι­τι­κή τε­τε­λε­σμέ­νων, προ­κει­μέ­νου να μη δη­μιουρ­γη­θούν δε­δι­κα­σμέ­να», δη­λώ­νει στην εφη­με­ρί­δα.

Η Hsndelsblatt ανα­φέ­ρε­ται τέλος στην εκ­πο­μπή ZDF-Magazin του κα­να­λιού της γερ­μα­νι­κής τη­λε­ό­ρα­σης ZDF, η οποία προ­έ­βα­λε πρό­σφα­τα ένα έγ­γρα­φο που απο­δει­κνύ­ει ότι η Αθήνα δεν ανα­κά­λυ­ψε το ζή­τη­μα των απο­ζη­μιώ­σε­ων στην αρχή της κρί­σης, όπως θα ήθελε να πι­στεύ­ου­με η κ. Μέρ­κελ. Σε μία ρη­μα­τι­κή δια­κοί­νω­ση του 1995 προς το γερ­μα­νι­κό υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών, υπάρ­χει η έκ­φρα­ση: «Η Ελ­λά­δα δεν έχει πα­ραι­τη­θεί από τις αξιώ­σεις της για απο­ζη­μιώ­σεις και επα­νορ­θώ­σεις για τις βλά­βες που υπέ­στη κατά το Β΄ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο».

Η εφη­με­ρί­δα κα­τα­λή­γει: Ο και­ρός έχει πλέον έρθει για να ερ­γα­στού­με προς μία λύση που θα απο­δέ­χο­νται και οι δύο πλευ­ρές. Οι αξιώ­σεις κατά της άλλης κα­το­χι­κής δύ­να­μης, της Ιτα­λί­ας, ρυθ­μί­στη­καν ήδη από το 1947. Οι αξιώ­σεις κατά της Γερ­μα­νί­ας είναι ακόμη ανοι­χτό θέμα.