Τα σαράντα έξι στόματα

Έτσι, για να βλέ­που­με τη σε­μνο­τα­πει­νό­τη­τα όσων μέρα-νύχτα άοκνα συμ­μά­ζευαν την έρμη και ρη­μά­δα ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία. Του Θάνου Τάκη: « Ούτε ένας ούτε δύο ούτε τρεις. Πε­ρισ­σό­τε­ρο στο χί­λιοι δε­κα­τρείς φέρ­νει το νού­με­ρο του νού­με­ρου του σε­μνο­τα­πει­νού­τσι­κου Σκρέ­κα, από σπό­ντα υπουρ­γού από την 31η Οκτω­βρί­ου του 2014, δη­λα­δή ενός υπουρ­γού των 55 ημε­ρών, του­τέ­στιν λίγες πε­ρισ­σό­τε­ρες από τους συ­νερ­γά­τες του. Διότι ο τέως υπουρ­γός τό­σους υπαλ­λή­λους-συ­νερ­γά­τες-συμ­βού­λους χρεια­ζό­ταν, τι να κά­νου­με! Σα­ρά­ντα έξι στό­μα­τα είχε να τα­ΐ­σει! Δε­κα­ο­κτώ (18) με­τα­κλη­τούς υπαλ­λή­λους, ει­κο­σι­δύο (22) ει­δι­κούς συμ­βού­λους (τόνοι συμ­βου­λών ξε­φορ­τώ­νο­νταν κα­θη­με­ρι­νώς στο γρα­φείο του γι’ αυτό και η ανά­πτυ­ξη στη χώρα πάει σφαι­ρά­τα από τότε) πέντε (5) generic απο­σπα­σμέ­νους και μία καλή κυρία δη­μο­σιο­γρά­φο. Τώρα αυτοί φύγαν και πάνε σε καλό τους.

Πε­ριέρ­γως, η χώρα δεν κα­τέρ­ρευ­σε, και ανά­πτυ­ξη ούτε εί­χα­με ούτε έχου­με ακόμη. Οι δε 22 σύμ­βου­λοι, γε­νι­κώς και αο­ρί­στως, είναι ανέκ­δο­το. Επι­τέ­λους, ας βρουν στε­λέ­χη στην δη­μο­σιο­ϋ­παλ­λη­λία! Επι­τέ­λους! Υπάρ­χουν αξιο­λο­γό­τα­τα άτομα, με εξαι­ρε­τι­κές σπου­δές, και υπο­θέ­τω το γνώ­ρι­ζαν εφό­σον οι ίδιοι τους είχαν προ­σλά­βει ή θα μπο­ρού­σαν να το ανα­κα­λύ­ψουν. Αλλά δεν επι­θυ­μού­σαν αυτό. Ελ­πί­ζω φυ­σι­κά, ο επό­με­νος μι­νί­στρος να μην πλη­σιά­σει τέ­τοια νού­με­ρα. Ούτε αριθ­μη­τι­κά ούτε πο­λι­τι­κά…»