ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

«Φόβος: Η ιστορία μιας πολιτικής ιδέας»

news room 2 λεπτά ανάγνωση
Φόβος

Συλ­λο­γικά και ατομικά όλοι κάτι φοβό­μα­στε: τη χρε­ο­κο­πία, την απόλυση, την κατάρ­ρευση του ευρώ, τους ιούς, τους χωρι­σμούς, μήπως πέσει ο ουρανός στα κεφάλια μας. Κι όμως, ο Αμε­ρι­κα­νός καθη­γη­τής Κόρεϊ Ρόμπιν με το βιβλίο του «Φόβος: Η ιστορία μιας πολι­τι­κής ιδέας» απο­κα­λύ­πτει ότι ο φόβος είναι το πιο απο­τε­λε­σμα­τικό εργα­λείο πολι­τι­κής χει­ρα­γώ­γη­σης.

Το δηλη­τή­ριο που παρα­λύει τη δράση και την αντί­σταση στην επέλαση οποιασ­δή­ποτε εξου­σίας.

Υπάρχει αντί­δοτο; Ναι, λέει ο καθη­γη­τής. Να ξεφο­βη­θούμε και να αντε­πι­τε­θούμε.

Ο τίτλος στο εξώ­φυλλο του βιβλίου μοιάζει να ανα­φέ­ρε­ται (και) στην κατά­σταση στην Ελλάδα.

Ο Αμε­ρι­κα­νός πολι­τι­κός επι­στή­μο­νας ,έγραψε το βιβλίο όταν μεσου­ρα­νούσε ο «πόλεμος κατά της τρο­μο­κρα­τίας» και τη διεθνή πολι­τική υπα­γό­ρευε ο φόβος των τρο­μο­κρα­τι­κών χτυ­πη­μά­των.

Σήμερα τη σκυτάλη στη φοβική ατζέντα παρα­λαμ­βά­νει ο οικο­νο­μι­κός φόβος, καθώς καλού­μα­στε να φτω­χύ­νουμε για να μην πτω­χεύ­σουμε. Η κάμερα της εξου­σίας αλλάζει γωνία λήψης, βοη­θού­μενη από τα ΜΜΕ.

Για τον ρόλο των ΜΜΕ στην πολι­τική του φόβου ( την είδαμε έντονα στην προ­ε­κλο­γική περίοδο )είναι το από­σπα­σμα :

«Θεωρώ ότι οι αλλαγές στο ρόλο των δημο­σιο­γρά­φων και της δημο­σιο­γρα­φίας γενι­κό­τερα στην πολι­τική του φόβου είναι μία από τις σημα­ντι­κό­τε­ρες εξε­λί­ξεις των τελευ­ταίων χρόνων. Οταν έγραψα το «Φόβο» η μπλο­γκό­σφαιρα ήταν ακόμα στο ξεκί­νημά της. Υπήρχε κριτική απέ­να­ντι στα ΜΜΕ, αλλά περιο­ρι­ζό­ταν σε κάποιες λίγες αρι­στε­ρές φωνές. Πλέον η κριτική απέ­να­ντι στα ΜΜΕ εκφρά­ζε­ται από περισ­σό­τε­ρες πηγές, με μεγα­λύ­τερη δρι­μύ­τητα, από αρθρο­γρά­φους που επι­τε­λούν έργο ζωτικής σημα­σίας. Μπορεί αυτές οι φωνές να μην επαρ­κούν για να ανα­χαι­τί­σουν τη χιο­νο­στι­βάδα πολι­τι­κού φόβου -πολλοί από αυτούς έγραφαν ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ χωρίς να κατα­φέ­ρουν να τον σταματήσουν-, προ­σφέ­ρουν όμως ένα πολύ­τιμο βήμα στα κοι­νω­νικά κινή­ματα και στους ακτι­βι­στές, για να εκφρά­σουν την κριτική τους και να αρθρώ­σουν εναλ­λα­κτι­κές προ­τά­σεις. Οι δημο­σιο­γρά­φοι εξα­κο­λου­θούν σε μεγάλο βαθμό να υπη­ρε­τούν το μηχα­νι­σμό του φόβου, έχουν όμως να αντι­με­τω­πί­σουν κάποιους πολύ σοβα­ρούς αντι­πά­λους – και ανα­φέ­ρο­μαι κυρίως στα ανε­ξάρ­τητα μέσα στο δια­δί­κτυο»

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.