Θα καλαφατίσουμε ένα μεγάλο καράβι…

Αι­σθά­νε­σαι πως βρί­σκε­σαι σε ένα κα­ρά­βι που πη­γαί­νει αντί­θε­τα στον άνεμο.

Οι κα­πε­τά­νιοι υπο­στη­ρί­ζουν πως φταί­ει η θά­λασ­σα, πως φταί­νε οι μη­χα­νές, πως φταί­ει ο κακός και­ρός.

Αντι­λαμ­βά­νε­σαι πως είναι επι­λο­γή. Επι­λέ­γουν να βα­φτί­ζουν φυ­σιο­λο­γι­κό το αφύ­σι­κο.

Οι επι­βά­τες τσα­κώ­νο­νται. Αρ­χί­ζει τρι­κυ­μία και οι λίγοι γί­νο­νται πε­ρισ­σό­τε­ροι. Δια­μαρ­τύ­ρο­νται και ζη­τούν να αλ­λά­ξει η πλεύ­ση.

Οι κα­πε­τά­νιοι απα­ντούν πως κάτι τέ­τοιο δε γί­νε­ται.

Οι μέρες περ­νούν και η θά­λασ­σα αρ­χί­ζει να ηρε­μεί.

Το πλοίο όμως συ­νε­χί­ζει να πλέει σε αντί­θε­τη κα­τεύ­θυν­ση.

«Πάει και αυτό πέ­ρα­σε», ψι­θυ­ρί­ζουν με­τα­ξύ τους οι κα­πε­τά­νιοι.

Μόνο λίγοι συ­νε­χί­ζουν να φω­νά­ζουν πως θα ‘ρθει κι άλλη τρι­κυ­μία.

Η μάχη δε στα­μα­τά, επα­να­λαμ­βά­νε­ται, συ­νε­χί­ζε­ται. Μ

ια μέρα, ένα παιδί ρω­τά­ει αυ­τούς τους «οπι­σθο­δρο­μι­κούς» λί­γους, «τις μειο­ψη­φί­ες τάγ­μα­τα ξυ­πό­λη­τα» : «Γιατί προ­σπα­θεί­τε; Δεν κα­τα­λα­βαί­νω».

Κι ακού­γε­ται η με­λω­δία του Λοί­ζου να συ­ντρο­φεύ­ει την απά­ντη­ση, μέσα απ’ τους στί­χους του Ναζὶμ Χικ­μέτ να μπερ­δεύ­ο­νται με του Ανα­γνω­στά­κη «Η πιο όμορ­φη θά­λασ­σα είναι αυτή που δεν την αρ­με­νί­σα­με ακόμα…», «…θα κα­λα­φα­τί­σου­με ένα με­γά­λο κα­ρά­βι. Και­νού­ριο, ολο­καί­νου­ριο και θα το ρί­ξου­με στη θά­λασ­σα. Θα ‘χουμε γε­ρά­σει μα θα μας γνω­ρί­σου­νε. Μόνο τα παι­διά μας δε θα μοιά­ζου­νε μ’ εμάς»