Τζίνα Δαβιλά: Πού θα βρίσκομαι στις 26 Ιανουαρίου

Όταν κλεί­σουν οι κάλ­πες θα ηρε­μή­σει η ψυ­χού­λα μου. Θα χωθώ πάλι στα γρα­πτά μου. Δε­κα­πέ­ντε μέρες τώρα με την βου­λευ­τι­κή μου υπο­ψη­φιό­τη­τα κάνω έναν αγώνα μάλ­λον θαρ­ρα­λέο, μάλ­λον έντι­μο, μάλ­λον ελ­πι­δο­γό­νο και ανι­διο­τε­λή. Δεν είμαι και ούτε θα γίνω επαγ­γελ­μα­τί­ας πο­λι­τι­κός. Έχω την τρέλ­λα του ερα­σι­τέ­χνη που με κάνει να έχω το θάρ­ρος της γνώ­μης μου, να λέω αλή­θειες xωρίς να φο­βά­μαι μήπως δυ­σα­ρε­στή­σω τους πο­λί­τες που με ψή­φι­σαν. Δεν είναι οι πο­λί­τες δε­ξα­με­νή σταυ­ρών, αλλά άν­θρω­ποι. Και οι ζωές τους δεν παί­ζο­νται στα ζάρια. Περ­πά­τη­σα και, για όσο χρόνο έχω ακόμα, θα περ­πα­τή­σω πάνω στα τα­κού­νια μου με πε­ρη­φά­νια για ό,τι υπο­στη­ρί­ζω, με ανοι­χτά αυτιά στους αν­θρώ­πους που συ­νά­ντη­σα. Συ­γκι­νή­θη­κα από τα χα­μό­γε­λα των αν­θρώ­πων που μου είπαν «προ­χώ­ρα». Προ­βλη­μα­τί­στη­κα από την κα­χυ­πο­ψία άλλων που μου είπαν «θα βγεί­τε κα­λύ­τε­ροι από τους άλ­λους; Όλοι έτσι ξε­κι­νούν, αλλά στην πο­ρεία…». Εντυ­πω­σιά­στη­κα από το θρά­σος άλλων που ανεν­δοί­α­στα ρί­χνουν λά­σπες, ενώ στε­ρού­νται πο­λι­τι­κού λόγου. Θύ­μω­σα με την αλα­ζο­νεία άλλων που παί­ζουν ύπου­λο και δόλιο παι­χνί­δι. Όχι δεν λυ­πή­θη­κα. Ούτε εξε­πλά­γην. Μου είναι γνω­στές οι συ­μπε­ρι­φο­ρές. Είδα και εκεί­νους που κά­νουν θό­ρυ­βο σαν τα άδεια βα­ρέ­λια. Ξέ­ρεις κά­ποιοι είναι τόσο ασή­μα­ντοι που κα­τα­φέρ­νουν να κά­νουν εντύ­πω­ση. Πα­ντού τέ­τοιοι και πάντα. Είδα …κα­κούς που μου θύ­μι­σαν τι ση­μαί­νει να νοιώ­θεις πως χά­νεις το κου­τα­λά­κι από το μέλι. Εν προ­κει­μέ­νω την εξου­σία. Μα­κριά από μένα. Την μόνη εξου­σία που θέλω είναι του εαυ­τού μου. Αδια­πραγ­μά­τευ­τη και ακο­στο­λό­γη­τη. «Θέ­λεις 11.500 σταυ­ρούς για να βγείς…». Όχι δεν θέλω τό­σους. Θέλω μόνο την κα­θα­ρή σου σκέψη και το έν­στι­κτό σου… Τέλος… είδα τους άθλιους πο­λι­τι­κά­ντη­δες, κά­ποιους χωρίς ήθος και σε­βα­σμό, που απευ­θύν­θη­καν στους με­τα­νά­στες των φα­να­ριών και μαζί με τα χαρ­το­μά­ντη­λα που που­λού­σαν, τους έδω­σαν το φυλ­λά­διο του κόμ­μα­τός τους και ψη­φο­δέλ­τια με μο­νο­σταυ­ρί­ες. Τού­τοι οι άθλιοι θέ­λουν να γί­νουν βου­λευ­τές! Για να ενι­σχύ­σουν την μαύρη ερ­γα­σία και την υπο­τί­μη­ση των με­τα­να­στών. Να! το χάος που απο­λαμ­βά­νει μια ιδιό­τυ­πη δη­μο­κρα­τία και που ζει σε βάρος των άλλων. Τι ντρο­πή! Αλλά… Επι­μέ­νω πως ο χρό­νος κα­τα­τάσ­σει τον κα­θέ­να μας εκεί που του αξί­ζει. Και επει­δή δεν είμαι επαγ­γελ­μα­τί­ας πο­λι­τι­κός και πολύ χαί­ρο­μαι γι’αυτό… Επει­δή δεν είμαι άνερ­γη για να προ­σβλέ­πω σε πο­λι­τι­κή κα­ριέ­ρα… Επει­δή όσοι με γνω­ρί­ζουν υπο­γρά­φουν για την αυ­θε­ντι­κό­τη­τα και την ει­λι­κρί­νειά μου… Λέω πως χαί­ρο­μαι που κλεί­νει τού­τος ο «πό­λε­μος» σε δύο μέρες από τώρα. Χά­ρη­κα την επι­κοι­νω­νία με τους πο­λί­τες. Χά­ρη­κα που με εμπι­στεύ­τη­καν οι γνω­στοί και άγνω­στοι ανοί­γο­ντάς μου την καρ­δού­λα τους. Χά­ρη­κα πολύ την στή­ρι­ξη των συ­να­δέλ­φων μου δη­μο­σιο­γρά­φων. Τώρα αρ­χί­ζει η αντί­στρο­φη μέ­τρη­ση. Οι ψήφοι θα παί­ζουν κρυ­φτού­λι με το ναι και το όχι. Είμαι μέσα; Είμαι έξω; Θα χαρώ με το πρώτο. Αλλά και με το δεύ­τε­ρο δεν θα λυ­πη­θώ. Θα δια­βά­σω το «Πεδία Μάχης Αφύ­λα­κτα» του Άρη του Μα­ρα­γκό­που­λου, που με πε­ρι­μέ­νει καρ­τε­ρι­κά στο γρα­φείο. Να με μάθει για την τέχνη της αλή­θειας. Όχι απλώς για το πόσο ση­μα­ντι­κό είναι να την δια­κρί­νεις και να την απο­κα­λύ­πτεις, αλλά να την κά­νεις όπλο στα χέρια των αν­θρώ­πων. Μια τέ­τοια αλή­θεια βρί­σκω σε τούτη την βου­λευ­τι­κή μου υπο­ψη­φιό­τη­τα. Να γί­νου­με πολ­λοί οι έντι­μοι και ευ­θείς για να πο­λε­μή­σου­με την αδι­κία, την γκλα­μου­ριά των πο­λι­τι­κά­ντη­δων και την ακα­λαι­σθη­σία των φαι­δρών που κρύ­βουν την γύ­μνια τους. Πι­στεύω στο καλό. Και στη νίκη του. Ο Έλ­λη­νας δεν είναι φα­σί­στας. Θυ­μω­μέ­νος, απο­γοη­τευ­μέ­νος και αδι­κη­μέ­νος είναι. Και αν του ζη­τή­σεις να επι­λέ­ξει ανά­με­σα στην αδι­κία ή την Δι­καιο­σύ­νη, θα ζη­τή­σει το δεύ­τε­ρο. Γιατί αγαπά τον εαυτό του. Προ­τι­μά να είναι όλοι ίσοι στην Δι­καιο­σύ­νη, από τον φόβο να αδι­κεί­ται μόνο ο ίδιος. Στις 26 λοι­πόν του Γε­νά­ρη, θα ξα­να­πάω τα σκυ­λιά μου βόλτα, θα ξα­να­πιώ τον καφέ μου ήρεμα χωρίς να κοιτώ την ώρα και θα απο­τυ­πώ­σω τα απο­τε­λέ­σμα­τα των εκλο­γών, όπως αυτά θα κα­τα­γρά­φο­νται από την κα­τα­μέ­τρη­ση των ψήφων, ευ­ελ­πι­στώ­ντας στις επό­με­νες εκλο­γές το σύ­στη­μα cηφο­δο­σί­ας να είναι ηλε­κτρο­νι­κό, να έχει εκλεί­ψει η χαρ­τού­ρα και η πα­ρέμ­βα­ση με το σταυ­ρω­μέ­να ψη­φο­δέλ­τια. Αν υπάρ­ξει αλ­λα­γή στις αρ­μο­διό­τη­τες μου, με το καλό να ορί­σει. Αν όχι… η ζωή είναι πολύ πλού­σια από μόνη της για να τις φο­ρέ­σω γιορ­τι­νά, μόνο όταν φέρ­νει τί­τλους. Στην τε­λι­κή, οι τί­τλοι είναι μόνο τί­τλοι. Την δια­φο­ρά κά­νουν οι έντι­μοι αγώ­νες και οι στό­χοι. Με ή χωρίς τί­τλους. Ο δικός μου στό­χος είναι να πα­ρα­μεί­νω η Τζίνα που ξέρω και ξέ­ρεις. Να μπορώ να με δω στον κα­θρέ­φτη μου. Να μπορώ να δια­κρί­νω τις ρυ­τί­δες που με ατσά­λω­σαν. Να μην με χάσω. Αυτό. Σ’ευ­χα­ρι­στώ, ούτως ή άλλως.

Τζίνα Δα­βι­λά