ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Τζίνα Δαβιλά: Πού θα βρίσκομαι στις 26 Ιανουαρίου

news room 4 λεπτά ανάγνωση
Δαβιλά

Όταν κλεί­σουν οι κάλπες θα ηρε­μή­σει η ψυχούλα μου. Θα χωθώ πάλι στα γραπτά μου. Δεκα­πέ­ντε μέρες τώρα με την βου­λευ­τική μου υπο­ψη­φιό­τητα κάνω έναν αγώνα μάλλον θαρ­ρα­λέο, μάλλον έντιμο, μάλλον ελπι­δο­γόνο και ανι­διο­τελή. Δεν είμαι και ούτε θα γίνω επαγ­γελ­μα­τίας πολι­τι­κός. Έχω την τρέλλα του ερα­σι­τέ­χνη που με κάνει να έχω το θάρρος της γνώμης μου, να λέω αλή­θειες xωρίς να φοβάμαι μήπως δυσα­ρε­στήσω τους πολίτες που με ψήφισαν. Δεν είναι οι πολίτες δεξα­μενή σταυρών, αλλά άνθρω­ποι. Και οι ζωές τους δεν παί­ζο­νται στα ζάρια. Περ­πά­τησα και, για όσο χρόνο έχω ακόμα, θα περ­πα­τήσω πάνω στα τακού­νια μου με περη­φά­νια για ό,τι υπο­στη­ρίζω, με ανοιχτά αυτιά στους ανθρώ­πους που συνά­ντησα. Συγκι­νή­θηκα από τα χαμό­γελα των ανθρώ­πων που μου είπαν «προχώρα». Προ­βλη­μα­τί­στηκα από την καχυ­πο­ψία άλλων που μου είπαν «θα βγείτε καλύ­τε­ροι από τους άλλους; Όλοι έτσι ξεκι­νούν, αλλά στην πορεία…». Εντυ­πω­σιά­στηκα από το θράσος άλλων που ανεν­δοί­α­στα ρίχνουν λάσπες, ενώ στε­ρού­νται πολι­τι­κού λόγου. Θύμωσα με την αλα­ζο­νεία άλλων που παίζουν ύπουλο και δόλιο παι­χνίδι. Όχι δεν λυπή­θηκα. Ούτε εξε­πλά­γην. Μου είναι γνωστές οι συμπε­ρι­φο­ρές. Είδα και εκεί­νους που κάνουν θόρυβο σαν τα άδεια βαρέλια. Ξέρεις κάποιοι είναι τόσο ασή­μα­ντοι που κατα­φέρ­νουν να κάνουν εντύ­πωση. Παντού τέτοιοι και πάντα. Είδα …κακούς που μου θύμισαν τι σημαί­νει να νοιώ­θεις πως χάνεις το κου­τα­λάκι από το μέλι. Εν προ­κει­μένω την εξουσία. Μακριά από μένα. Την μόνη εξουσία που θέλω είναι του εαυτού μου. Αδια­πραγ­μά­τευτη και ακο­στο­λό­γητη. «Θέλεις 11.500 σταυ­ρούς για να βγείς…». Όχι δεν θέλω τόσους. Θέλω μόνο την καθαρή σου σκέψη και το ένστι­κτό σου… Τέλος… είδα τους άθλιους πολι­τι­κά­ντη­δες, κάποιους χωρίς ήθος και σεβασμό, που απευ­θύν­θη­καν στους μετα­νά­στες των φανα­ριών και μαζί με τα χαρ­το­μά­ντηλα που που­λού­σαν, τους έδωσαν το φυλ­λά­διο του κόμ­μα­τός τους και ψηφο­δέλ­τια με μονο­σταυ­ρίες. Τούτοι οι άθλιοι θέλουν να γίνουν βου­λευ­τές! Για να ενι­σχύ­σουν την μαύρη εργασία και την υπο­τί­μηση των μετα­να­στών. Να! το χάος που απο­λαμ­βά­νει μια ιδιό­τυπη δημο­κρα­τία και που ζει σε βάρος των άλλων. Τι ντροπή! Αλλά… Επιμένω πως ο χρόνος κατα­τάσ­σει τον καθένα μας εκεί που του αξίζει. Και επειδή δεν είμαι επαγ­γελ­μα­τίας πολι­τι­κός και πολύ χαί­ρο­μαι γι’αυτό… Επειδή δεν είμαι άνεργη για να προ­σβλέπω σε πολι­τική καριέρα… Επειδή όσοι με γνω­ρί­ζουν υπο­γρά­φουν για την αυθε­ντι­κό­τητα και την ειλι­κρί­νειά μου… Λέω πως χαί­ρο­μαι που κλείνει τούτος ο «πόλεμος» σε δύο μέρες από τώρα. Χάρηκα την επι­κοι­νω­νία με τους πολίτες. Χάρηκα που με εμπι­στεύ­τη­καν οι γνωστοί και άγνω­στοι ανοί­γο­ντάς μου την καρ­δούλα τους. Χάρηκα πολύ την στήριξη των συνα­δέλ­φων μου δημο­σιο­γρά­φων. Τώρα αρχίζει η αντί­στροφη μέτρηση. Οι ψήφοι θα παίζουν κρυ­φτούλι με το ναι και το όχι. Είμαι μέσα; Είμαι έξω; Θα χαρώ με το πρώτο. Αλλά και με το δεύτερο δεν θα λυπηθώ. Θα διαβάσω το «Πεδία Μάχης Αφύ­λα­κτα» του Άρη του Μαρα­γκό­που­λου, που με περι­μέ­νει καρ­τε­ρικά στο γραφείο. Να με μάθει για την τέχνη της αλή­θειας. Όχι απλώς για το πόσο σημα­ντικό είναι να την δια­κρί­νεις και να την απο­κα­λύ­πτεις, αλλά να την κάνεις όπλο στα χέρια των ανθρώ­πων. Μια τέτοια αλήθεια βρίσκω σε τούτη την βου­λευ­τική μου υπο­ψη­φιό­τητα. Να γίνουμε πολλοί οι έντιμοι και ευθείς για να πολε­μή­σουμε την αδικία, την γκλα­μου­ριά των πολι­τι­κά­ντη­δων και την ακα­λαι­σθη­σία των φαιδρών που κρύβουν την γύμνια τους. Πιστεύω στο καλό. Και στη νίκη του. Ο Έλληνας δεν είναι φασί­στας. Θυμω­μέ­νος, απο­γοη­τευ­μέ­νος και αδι­κη­μέ­νος είναι. Και αν του ζητή­σεις να επι­λέ­ξει ανάμεσα στην αδικία ή την Δικαιο­σύνη, θα ζητήσει το δεύτερο. Γιατί αγαπά τον εαυτό του. Προτιμά να είναι όλοι ίσοι στην Δικαιο­σύνη, από τον φόβο να αδι­κεί­ται μόνο ο ίδιος. Στις 26 λοιπόν του Γενάρη, θα ξαναπάω τα σκυλιά μου βόλτα, θα ξαναπιώ τον καφέ μου ήρεμα χωρίς να κοιτώ την ώρα και θα απο­τυ­πώσω τα απο­τε­λέ­σματα των εκλογών, όπως αυτά θα κατα­γρά­φο­νται από την κατα­μέ­τρηση των ψήφων, ευελ­πι­στώ­ντας στις επό­με­νες εκλογές το σύστημα cηφοδοσίας να είναι ηλε­κτρο­νικό, να έχει εκλεί­ψει η χαρ­τούρα και η παρέμ­βαση με το σταυ­ρω­μένα ψηφο­δέλ­τια. Αν υπάρξει αλλαγή στις αρμο­διό­τη­τες μου, με το καλό να ορίσει. Αν όχι… η ζωή είναι πολύ πλούσια από μόνη της για να τις φορέσω γιορ­τινά, μόνο όταν φέρνει τίτλους. Στην τελική, οι τίτλοι είναι μόνο τίτλοι. Την διαφορά κάνουν οι έντιμοι αγώνες και οι στόχοι. Με ή χωρίς τίτλους. Ο δικός μου στόχος είναι να παρα­μείνω η Τζίνα που ξέρω και ξέρεις. Να μπορώ να με δω στον καθρέ­φτη μου. Να μπορώ να δια­κρίνω τις ρυτίδες που με ατσά­λω­σαν. Να μην με χάσω. Αυτό. Σ’ευχα­ρι­στώ, ούτως ή άλλως.

Τζίνα Δαβιλά

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.