Θα είχε τόσα να ρωτήσει

Εξα­κο­λου­θεί να αρ­νεί­ται το ντι­μπέιτ με τον Αλέξη Τσί­πρα ο Αντώ­νης Σα­μα­ράς. Κι όμως, θα μπο­ρού­σε πολλά να του πει. Για τις αντι­φα­τι­κές δη­λώ­σεις των στε­λε­χών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, για την υπε­ραι­σιο­δο­ξία του ότι η Ευ­ρώ­πη θα εν­δώ­σει στους εκ­βια­σμούς του, για την ανη­συ­χία ότι ένα Grexit θα μπο­ρού­σε να συμ­βεί από ατύ­χη­μα και όχι από πρό­θε­ση, για τα δη­μο­σιεύ­μα­τα του ξένου Τύπου που εμ­φα­νί­ζουν την Ευ­ρω­ζώ­νη θω­ρα­κι­σμέ­νη από μία τέ­τοια προ­ο­πτι­κή και για τη δή­λω­ση του Φιν­λαν­δού πρω­θυ­πουρ­γού ότι δεν πρό­κει­ται να συ­ναι­νέ­σει σε ελά­φρυν­ση του χρέ­ους.

Δεν έχει το δι­καί­ω­μα ο Έλ­λη­νας ψη­φο­φό­ρος να γνω­ρί­ζει τις δια­χω­ρι­στι­κές γραμ­μές των κυ­ριό­τε­ρων διεκ­δι­κη­τών της εξου­σί­ας πριν πάει στην κάλπη; Προ­φα­νώς, το επι­τε­λείο του κ. Σα­μα­ρά δεν κα­τα­λα­βαί­νει ότι η άρ­νη­ση συμ­με­το­χής σε debate ου­σια­στι­κά δεν λει­τουρ­γεί επι­κου­ρι­κά προς το επι­χεί­ρη­μά τους ότι ο κ. Τσί­πρας έχει κρυφή με­τε­κλο­γι­κή ατζέ­ντα.

Τέλος πά­ντων η δη­μο­κρα­τία θα πρέ­πει να είναι ανοι­χτή, απλή και κα­τα­νοη­τή. Μόνο έτσι θα εκτε­θούν οι πο­λέ­μιοί της και πα­ράλ­λη­λα θα δο­θούν κα­θα­ρές λύ­σεις.