Δραγασάκης: Τo σχέδιο των 100 ημερών για το χρέος-ΝΔ: Κυνική ομολογία χρεοκοπίας

Με τίτλο «Θέλουμε μια ευρω­παϊκή διά­σκεψη για το χρέος» το κοι­νο­τικό δελτίο Europolitics δημο­σιεύει συνέ­ντευξη του Γιάννη Δρα­γα­σάκη

Κληθείς να κατα­θέ­σει τις σκέψεις του για την επόμενη μέρα των εκλογών, το στέ­λε­χος του ΣΥΡΙΖΑ και υπο­ψή­φιος στη Β’ Αθηνών Γιάννης Δρα­γα­σά­κης, σημειώ­νει: «Από το 2012, όταν για πρώτη φορά βρε­θή­καμε πρώτοι στις δημο­σκο­πή­σεις, ετοι­μα­ζό­μα­στε για αυτήν τη στιγμή. Αισθα­νό­μα­στε έτοιμοι πλέον. Έχουμε ήδη ετοι­μά­σει τους πρώτους νόμους που θέλουμε να ψηφι­στούν. Δια­θέ­τουμε ένα εξαι­ρε­τικά λεπτο­με­ρές πρό­γραμμα δράσης και, αν δεν υπήρχε η δια­πραγ­μά­τευση του ελλη­νι­κού χρέους, θα εφαρ­μό­ζαμε τα μέτρα αυτά από την επόμενη μέρα».

Αρχικά, πρέπει να δούμε αν το ελλη­νικό δημόσιο χρέος είναι βιώσιμο. Στην αρνη­τική περί­πτωση, πρέπει να βρούμε μια λύση.

Ερω­τη­θείς για το πώς επι­θυ­μούν να ανα­διαρ­θρώ­σουν το ελλη­νικό χρέος, ο Γιάννης Δρα­γα­σά­κης απά­ντησε: «Αρχικά, πρέπει να δούμε αν το ελλη­νικό δημόσιο χρέος είναι βιώσιμο. Στην αρνη­τική περί­πτωση, πρέπει να βρούμε μια λύση. Δεν μπο­ρούμε να ζούμε με το βάρος ενός χρέους που δεν είναι βιώσιμο. Οι αγορές δεν μας εμπι­στεύ­ο­νται, δεν μπο­ρούμε να ακο­λου­θή­σουμε ένα ανα­πτυ­ξιακό μοντέλο. Αν κατα­λή­ξουμε ότι το βάρος του χρέους της χώρας δεν είναι βιώσιμο, θα μπούμε σε μια δια­δι­κα­σία δια­πραγ­μά­τευ­σης με τις δικές μας σαφείς ιδέες και προ­τά­σεις. Ο όγκος του χρέους πρέπει να μειωθεί. Το τελικό ποσό είναι προς συζή­τηση».

Απα­ντώ­ντας σε ερώτηση για το τι ποσοστό του χρέους επι­θυ­μούν να «ακυ­ρώ­σουν», ο Γιάννης Δρα­γα­σά­κης σημειώ­νει:

«Δεν υπάρχει συναί­νεση στην ακα­δη­μαϊκή κοι­νό­τητα. Ορι­σμέ­νες χώρες χρε­ο­κό­πη­σαν ενώ η ανα­λο­γία χρέους προς ΑΕΠ ήταν πολύ χαμη­λό­τερη. Ας δούμε την περί­πτωση της Αργε­ντι­νής ή της Ουκρα­νίας. Το κύριο ζήτημα είναι η προ­ο­πτική ανά­πτυ­ξης. Αν υπάρχει θετική προ­ο­πτική, μεγάλο μέρος του χρέους είναι δια­χει­ρί­σιμο. Η Ελλάδα είχε γενικά μια ανα­λο­γία της τάξης του 100%, το λάθος ήταν ότι δεν κατα­φέ­ραμε να μειώ­σουμε το χρέος σε περίοδο ανά­πτυ­ξης. Τώρα, οι πιστω­τές θέλουν να απο­πλη­ρω­θούν με βάση το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα, το ποσοστό του οποίου προ­βλέ­πε­ται να αγγίξει το 4,5% ως το 2020, πριν ξεπε­ρά­σει αργό­τερα το 7%. Με παρό­μοιο πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα, δεν υπάρχει πραγ­μα­τικά τρόπος να γίνει κάτι άλλο.

Η απο­πλη­ρωμή του χρέους πρέπει να συν­δε­θεί με ένα ποσοστό ανά­πτυ­ξης. Στην περί­πτωση που υπάρχει υψηλό ποσοστό ανά­πτυ­ξης, θα πλη­ρώ­σουμε περισ­σό­τερα. Η ίδια αρχή εφαρ­μό­στηκε για τη Γερ­μα­νία στο πλαίσιο της συμ­φω­νίας του Λον­δί­νου του 1953. Αν δεχτούμε ότι το δημόσιο χρέος δεν μπορεί να ξεπερνά το 60% του ΑΕΠ –κάτι που εμείς δεν αμφισβητούμε- χρεια­ζό­μα­στε ένα ευρω­παϊκό σχέδιο ανά­καμ­ψης, ώστε όλα τα κράτη-μέλη να είναι σε θέση να μειώ­σουν το επίπεδο του χρέους τους. Για τον λόγο αυτό επι­θυ­μούμε τη διορ­γά­νωση μιας ευρω­παϊ­κής διά­σκε­ψης. Αν δεν κατα­φέ­ρουμε να πεί­σουμε τους Ευρω­παί­ους εταί­ρους μας για μια ευρω­παϊκή διά­σκεψη για το χρέος, θα ανα­ζη­τή­σουμε μια λύση για το χρέος απο­κλει­στικά ελλη­νική».

Σε ερώτηση αν είναι έτοιμος να εγκα­τα­λεί­ψει τη λογική που βασί­ζε­ται στο πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα, ο Γιάννης Δρα­γα­σά­κης τονίζει:

«Όχι, το πρό­γραμμά μας προ­βλέ­πει ισο­σκε­λι­σμένο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό και ένα ρεα­λι­στικό πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα. Όποιο και αν είναι το επίπεδο του πλε­ο­νά­σμα­τος, θέλουμε να το διο­χε­τεύ­σουμε -σε βάθος χρόνου- στις δημό­σιες επεν­δύ­σεις, παρά στους πιστω­τές. Για να υπάρξει πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα, χρειά­ζε­ται ανά­πτυξη. Δια­φο­ρε­τικά, και αυτό είναι που συμ­βαί­νει σήμερα, δια­θέ­τουμε ένα πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα που οφεί­λε­ται στους φόρους και στις περι­κο­πές δαπανών. Προ­τεί­νουμε, επίσης σε ευρω­παϊκό επίπεδο, να μην κατα­με­τρώ­νται οι δημό­σιες επεν­δύ­σεις στον υπο­λο­γι­σμό του δημό­σιου ελλείμ­μα­τος».

Κληθείς να σχο­λιά­σει δηλώ­σεις του κόμ­μα­τος περί παύσης στην επα­να­δια­πραγ­μά­τευση του χρέους, ο Γιάννης Δρα­γα­σά­κης σημειώ­νει:

«Η ιδέα συζη­τεί­ται. Αν δεν έχουμε συμ­φω­νία ως τον Ιούλιο, θα έχουμε πρό­βλημα. Ως τότε, μπο­ρούμε να πλη­ρώ­σουμε το ΔΝΤ και την ΕΚΤ με την έκδοση εντόκων γραμ­μα­τίων που θα που­λη­θούν σε ιδιώτες επεν­δυ­τές. Ή μπο­ρούμε να ζητή­σουμε από το ΔΝΤ να ανα­βά­λει για λίγους μήνες τις απο­πλη­ρω­μές. Όποιο και αν είναι το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα που θα δημιουρ­γη­θεί, θα ληφθεί από το ΔΝΤ τον Απρίλιο από έναν ειδικό λογα­ρια­σμό ειδικά για αυτό τον σκοπό. Οι πλη­ρω­μές του Ιουλίου και του Αυγού­στου θα γίνουν με τις τελευ­ταίες δόσεις του προ­γράμ­μα­τος διά­σω­σης. Μας δανεί­ζουν για να τους απο­πλη­ρώ­νουμε. Αν φτά­σουμε σε αυτό το σημείο και δεν έχουμε κατα­λή­ξει σε συμ­φω­νία, δεν θα είμαστε σε θέση να τους πλη­ρώ­σουμε. Στη συνέ­χεια, θα έχουμε πιθα­νό­τατα κρίση».

Κατα­λή­γο­ντας, ο Γιάννης Δρα­γα­σά­κης σχο­λιά­ζει ερώτηση για το αν μπορούν η ΕΚΤ και οι ευρω­παϊ­κές κυβερ­νή­σεις να αρνη­θούν τις απαι­τή­σεις του ΣΥΡΙΖΑ: «Ναι. Όλα τα κράτη-μέλη είναι δυνατόν να συρθούν σε μια δύσκολη κατά­σταση και να ταπει­νω­θούν από τους εταί­ρους τους. Ταυ­τό­χρονα όμως, ακόμα και μια μικρή χώρα μπορεί να προ­κα­λέ­σει πολλές ζημιές. Το ερώτημα είναι λοιπόν: τι Ευρώπη θέλουμε; Θα δια­λέ­ξουμε την αμοι­βαία κατα­στροφή; Αν η χώρα μας υποστεί εκβια­σμό, δεν θα παρα­μεί­νουμε αδρα­νείς. Σε μια τέτοια περί­πτωση, ο ελλη­νι­κός λαός και η δημο­κρα­τική του βούληση, που θα έχει εκφρα­στεί, θα βρί­σκο­νται σε ομηρία. Πώς θα αντι­δρού­σαν οι λαοί άλλων ευρω­παϊ­κών χωρών, στην Ισπανία ή στην Ιταλία, απέ­να­ντι σε ένα τέτοιο αντι­δη­μο­κρα­τικό μέτρο; Ποιος θα ωφε­λη­θεί; Η Ευρώπη ή η ακρο­δε­ξιά και η Mαρίν Λεπέν; Για τον λόγο αυτό δεν θέλουμε να λάβουμε μονο­μερή μέτρα».

ΝΔ: Κυνική ομο­λο­γία χρε­ο­κο­πίας

«Ο επι­κε­φα­λής της επι­τρο­πής προ­γράμ­μα­τος του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Γιάννης Δρα­γα­σά­κης, απο­κά­λυψε χωρίς περι­στρο­φές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σχε­διά­ζει να οδη­γή­σει τη χώρα σε χρε­ο­κο­πία», σχο­λί­ασε η εκπρό­σω­πος της Νέας Δημο­κρα­τίας, Μαρία Σπυράκη.«Ο κ. Δρα­γα­σά­κης δηλώνει ξεκά­θαρα ότι μπορεί να μην πλη­ρω­θούν τα ομόλογα του Ιουλίου και του Αυγού­στου. Η πιο κυνική ομο­λο­γία για την κατα­στροφή της χώρας από τα πλέον αρμόδια χείλη».

capital/ thetoc.gr