Απηλλάγη της κατηγορίας της μη καταβολής χρεών μια κάτοικος της Ρόδου

Mε από­φα­ση που εξέ­δω­σε το Τρι­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου απηλ­λά­γη μια κά­τοι­κος της Ρόδου από την κα­τη­γο­ρία της μη κα­τα­βο­λής χρεών στο Δη­μό­σιο κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση μετά την υπο­βο­λή εν­στά­σε­ως πα­ρα­γρα­φής και αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας του άρ­θρου του νόμου με το οποίο πα­ρα­πέμ­φθη­κε σε δίκη.

Η κα­τη­γο­ρού­με­νη είχε κρι­θεί πρω­το­δί­κως ένοχη για μη κα­τα­βο­λή χρεών συ­νο­λι­κού ποσού 120.908 ευρώ στο δη­μό­σιο, στο χρο­νι­κό διά­στη­μα από 30 Απρι­λί­ου 2007 έως 31 Δε­κεμ­βρί­ου 2009 και της είχε επι­βλη­θεί ποινή φυ­λά­κι­σης 12 μηνών με 3ετή ανα­στο­λή.

Ο συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σής της κ. Στέ­λιος Κιουρ­τζής κα­τέ­θε­σε στο δι­κα­στή­ριο έν­στα­ση πα­ρα­γρα­φής των αδι­κη­μά­των για τα οποία κα­τη­γο­ρεί­ται υπο­στη­ρί­ζο­ντας με­τα­ξύ άλλων ότι το αδί­κη­μα της μη κα­τα­βο­λής χρεών προς το Δη­μό­σιο και τρί­τους και δη κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση, η έναρ­ξη του χρό­νου τέ­λε­σης της κάθε επί μέ­ρους πρά­ξης, το­πο­θε­τεί­ται στη συ­μπλή­ρω­ση του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος των τεσ­σά­ρων μηνών από τότε που έπρε­πε να κα­τα­βλη­θεί το χρέος, ανε­ξάρ­τη­τα από τον τρόπο κα­τα­βο­λής των χρεών σε δό­σεις ή εφά­παξ.

Εως την έναρ­ξη της κύ­ριας δια­δι­κα­σί­ας, ήτοι την αμε­τά­κλη­τη πα­ρα­πο­μπή της εντο­λέ­ως του στο ακρο­α­τή­ριο του Πρω­το­βάθ­μιου Δι­κα­στη­ρί­ου (Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κεί­ου Ρόδου) στις 13-11-2013, οπότε και δι­κά­σθη­κε για πρώτη φορά, είχε πα­ρέλ­θει χρο­νι­κό διά­στη­μα με­γα­λύ­τε­ρο των πέντε ετών από το χρόνο τέ­λε­σης των επι­μέ­ρους πρά­ξε­ων του κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση αδι­κή­μα­τος για το οποίο κα­τη­γο­ρή­θη­κε.

Επι­πλέ­ον προ­σέ­βα­λε ως αντι­συ­νταγ­μα­τι­κή την διά­τα­ξη του άρ­θρου 3 του ν. 3943/2011, με την οποία αντι­κα­τα­στά­θη­κε η πα­ρά­γρα­φος 1 του άρ­θρου 25 του ν. 1882/1990, δυ­νά­μει της οποί­ας ορί­ζε­ται ότι χρό­νος τέ­λε­σης του αδι­κή­μα­τος είναι το χρο­νι­κό διά­στη­μα από την πα­ρέ­λευ­ση των τεσ­σά­ρων μηνών μέχρι τη συ­μπλή­ρω­ση χρό­νου αντί­στοι­χου με το 1/3 της κατά πε­ρί­πτω­ση προ­βλε­πό­με­νης προ­θε­σμί­ας πα­ρα­γρα­φής και στην ουσία χα­ρα­κτη­ρί­ζει διαρ­κές το αδί­κη­μα μη κα­τα­βο­λής χρεών στο Δη­μό­σιο.

Τό­νι­σε με­τα­ξύ άλλων ότι εφό­σον ως χρό­νοι τέ­λε­σης του αδι­κή­μα­τος για το οποίο κα­τη­γο­ρή­θη­κε η εντο­λέ­ας του φέ­ρο­νται τα ανω­τέ­ρω χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα, πριν τη θέ­σπι­ση και θέση σε ισχύ του Ν. 3943/2011, δε δύ­να­ται να εφαρ­μο­σθεί στην πε­ρί­πτω­σή της ο δυ­σμε­νέ­στε­ρος αυτός νόμος, που ούτως ή άλλως αντι­συ­νταγ­μα­τι­κώς επε­κτεί­νει τα όρια της πα­ρα­γρα­φής του αδι­κή­μα­τος για το οποίο κα­τη­γο­ρεί­ται, αλλά πρέ­πει να τύχει εφαρ­μο­γής ο προϊ­σχύ­σας ευ­με­νέ­στε­ρος, όπου ορί­ζο­νταν απλώς ως χρό­νος τέ­λε­σης του αδι­κή­μα­τος, η συ­μπλή­ρω­ση του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος των τεσ­σά­ρων μηνών από τότε που έπρε­πε να κα­τα­βλη­θεί το χρέος, ανε­ξάρ­τη­τα από τον τρόπο κα­τα­βο­λής των χρεών σε δό­σεις ή εφά­παξ.