Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ, από τη Ρόδο: «Είναι καιρός να πάψουμε να είμαστε αιχμάλωτοι και ραγιάδες»

Η εξαί­ρε­τη ακα­δη­μαϊ­κός κα Ελένη Γλύ­κα­τζη -Αρ­βε­λέρ, μια σπου­δαία Ελ­λη­νί­δα, βρέ­θη­κε στη Ρόδο για ένα δι­ή­με­ρο απο­δε­χό­με­νη σχε­τι­κή πρό­σκλη­ση του Δήμου Ρόδου. Η κα Αρ­βε­λέρ, πραγ­μα­το­ποί­η­σε ομι­λία την Κυ­ρια­κή στην Πα­να­γιά του Κά­στρου, στο πλαί­σιο των εκ­δη­λώ­σε­ων του Δήμου Ρόδου, για τα 70 χρό­νια από την εν­σω­μά­τω­ση της Δω­δε­κα­νή­σου και την ανα­κή­ρυ­ξη από την Βουλή των Ελ­λή­νων, του 2017 ως ‘έτους Δω­δε­κα­νή­σου’.

Στα 92 της χρό­νια, η κο­ρυ­φαία βυ­ζα­ντι­νο­λό­γος ιστο­ρι­κός, υπήρ­ξε η πρώτη γυ­ναί­κα πρό­ε­δρος του Τμή­μα­τος Ιστο­ρί­ας στο Πα­νε­πι­στή­μιο της Σορ­βόν­νης το 1967 και η πρώτη γυ­ναί­κα πρύ­τα­νης του Πα­νε­πι­στη­μί­ου της Σορ­βόν­νης στην 700 χρό­νων ιστο­ρία του, το 1976. Ακόμη, είναι Πρέ­σβει­ρα Καλής Θε­λή­σε­ως της UNICEF.

Στην Πα­να­γιά του Κά­στρου κα­θή­λω­σε το κοινό που έσπευ­σε να πα­ρα­κο­λου­θή­σει, την ομι­λία της «Βυ­ζα­ντι­νοί και Νε­ο­έλ­λη­νες» και την μο­να­δι­κή φρε­σκά­δα και διαύ­γεια του πνεύ­μα­τός της.

Κατά την χτε­σι­νή ημέρα, Δευ­τέ­ρα 30 Οκτω­βρί­ου 2017 το με­ση­μέ­ρι, ο δή­μαρ­χος Ρόδου τί­μη­σε την κα Αρ­βε­λέρ για το έργο της, σε μια ξε­χω­ρι­στή τε­λε­τή που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στην αί­θου­σα εθι­μο­τυ­πί­ας του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου με την πα­ρου­σία των το­πι­κών αρχών, πολ­λών εκ­προ­σώ­πων φο­ρέ­ων, τέως και νυν αι­ρε­τών κ.λπ. Προη­γή­θη­κε η ομι­λία της στο κι­νη­μα­το­θέ­α­τρο ‘Με­τρο­πόλ’ για σχο­λεία και μα­θη­τές που έσπευ­σαν να την ακού­σουν.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, το παρών στην λιτή τε­λε­τή στο δη­μαρ­χείο, έδω­σαν, πέραν του δη­μάρ­χου Ρόδου κ. Φώτη Χα­τζη­διά­κου, ο σεβ. μη­τρο­πο­λί­της Ρόδου κ. Κύ­ριλ­λος, η επί­τι­μη πρό­ξε­νος της Γαλ­λί­ας κα Αλίκη Μοσχή, ο βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου του Σύ­ρι­ζα κ. Δη­μή­τρης Γάκης, οι αντι­δή­μαρ­χοι και η πλειο­ψη­φία του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου, ο κ. Στρά­τος Κα­ρί­κης, ο κ. Γιώρ­γος Υψη­λά­ντης, ο κ. Γιάν­νης Γιαν­να­κά­κης, οι τέως δή­μαρ­χοι κ.κ. Μάνος Κόκ­κι­νος, Σάβ­βας Κα­ρα­γιάν­νης και Στά­θης Κου­σουρ­νάς, αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χες, ο πρό­ε­δρος του ΤΕΕ κ. Γιάν­νης Γλυ­νός, ο γραμ­μα­τέ­ας του ΕΒΕΔ κ. Νίκος Πα­πα­στα­μα­τί­ου, ο προϊ­στά­με­νος της Δευ­τε­ρο­βάθ­μιας Εκ­παί­δευ­σης Δω­δε­κα­νή­σου κ. Γιάν­νης Πα­πα­δο­μαρ­κά­κης, ο εντε­ταλ­μέ­νος πε­ρι­φε­ρεια­κός σύμ­βου­λος σε θέ­μα­τα Πο­λι­τι­σμού κ. Κάλ­λι­στος Δια­κο­γε­ωρ­γί­ου, ο συ­ντο­νι­στής της Ν.Ε. του Σύ­ρι­ζα κ. Αντώ­νης Απο­στο­λί­δης, κ.ά.

Η κα Αρ­βε­λέρ εξέ­πλη­ξε τους πα­ρι­στα­μέ­νους με τις πα­ρεμ­βά­σεις της κατά την διάρ­κεια της ανά­γνω­σης του βιο­γρα­φι­κού της, όταν «διόρ­θω­νε» τον πρό­ε­δρο του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου Ρόδου κ. Ευάγ­γε­λο Μαν­δρα­κό για μικρά λάθη που έκανε!

Στην συ­νέ­χεια προ­βλή­θη­κε ένα σύ­ντο­μο βί­ντεο για την πο­ρεία και το συγ­γρα­φι­κό έργο της κας Αρ­βε­λέρ.

Ο δή­μαρ­χος Ρόδου

Στην ομι­λία του ο δή­μαρ­χος κ. Χα­τζη­διά­κος επι­σή­μα­νε με­τα­ξύ άλλων τα εξής:

«Η απο­δο­χή εκ μέ­ρους σας κα Αρ­βε­λέρ της τι­μη­τι­κής διά­κρι­σης, είναι ιδιαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κή. Ο Δήμος Ρόδου θε­ω­ρεί χρέος του, να τιμά τις προ­σω­πι­κό­τη­τες που δια­κρί­θη­καν σε το­μείς της επι­στή­μης και της αν­θρώ­πι­νης δρα­στη­ριό­τη­τας. Πολ­λοί ερ­γά­στη­καν και ερ­γά­ζο­νται με πάθος δια­μορ­φώ­νο­ντας το παρόν και το μέλ­λον της Ελ­λά­δας. Σε αυ­τούς συ­γκα­τα­λέ­γε­ται και η κα Αρ­βε­λέρ. Είναι δύ­σκο­λο να προ­σεγ­γί­σεις με το προ­σή­κον μέτρο την προ­σω­πι­κό­τη­τα και το έργο της. Συν­δυά­ζει το ανε­ξάρ­τη­το δη­μιουρ­γι­κό πνεύ­μα με την ενερ­γό δράση του πο­λί­τη. Πα­ρα­μέ­νει πάντα επί­και­ρη και δη­μιουρ­γι­κή. Είναι μια εξαι­ρε­τι­κή προ­σω­πι­κό­τη­τα που με το ευρύ πεδίο των δρά­σε­ών της, κα­τα­ξιώ­θη­κε διε­θνώς για την προ­σφο­ρά της στα γράμ­μα­τα και στον Πο­λι­τι­σμό. Δί­δα­ξε γε­νε­ές επι­στη­μό­νων και πα­ρέ­δω­σε ένα έργο με ευρύ πεδίο με­λε­τών, επι­στη­μο­νι­κών πα­ρεμ­βά­σε­ων. Είναι μια διε­θνής, εμ­βλη­μα­τι­κή προ­σω­πι­κό­τη­τα για όλο τον κόσμο» και μί­λη­σε για τις αρχές της Ευ­ρώ­πης με ανα­φο­ρές στην κρίση και στα σύγ­χρο­να προ­βλή­μα­τα που διέρ­χο­νται οι χώρες. «Το μόνο αντί­δο­το στην κρίση είναι η Παι­δεία» τό­νι­σε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ση­μειώ­νο­ντας πως ο Πο­λι­τι­σμός είναι το μόνο αντί­δο­το στην κρίση και η μόνη υπέρ­βα­ση.

Ακο­λού­θη­σαν οι το­πο­θε­τή­σεις των επι­κε­φα­λής της μειο­ψη­φί­ας, ξε­κι­νώ­ντας από την το­πο­θέ­τη­ση του κ. Κα­ρί­κη, που είπε πως «είναι με­γά­λη τιμή για εμάς που βρί­σκε­στε εδώ καθώς με­γα­λώ­σα­με πα­ρα­κο­λου­θώ­ντας την προ­εία σας».

Ο κ. Υψη­λά­ντης είπε τα εξής: «Δεν έπαψα να ανα­ρω­τιέ­μαι τι είναι αυτό που ωθεί τον ρο­δια­κό λαό να τι­μή­σει την εξέ­χου­σα βυ­ζα­ντι­νο­λό­γο μιας και τόσοι άλλοι έχουν κάνει το ίδιο πριν από εμάς; Εσείς, σί­γου­ρα δεν το έχετε ενά­γκη, όμως εμείς, η κοι­νω­νία της Ρόδου, το έχου­με ανά­γκη. Σας χρω­στά­με πολλά και αι­σθα­νό­μα­στε την ανά­γκη να σας τι­μή­σου­με».

Ο κ. Γιαν­να­κά­κης με την σειρά του είπε: «Προ­σήλ­θα­με σή­με­ρα στην πα­νη­γυ­ρι­κή συ­νε­δρί­α­ση του Σώ­μα­τος για να υλο­ποι­ή­σου­με μια ομό­φω­νη από­φα­ση του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου και εί­μα­στε υπε­ρή­φα­νοι που συμ­με­τέ­χου­με σε μια τέ­τοια εκ­δή­λω­ση, τι­μώ­ντας τέ­τοιες εξέ­χου­σες προ­σω­πι­κό­τη­τες».

Ο μη­τρο­πο­λί­της Ρόδου είπε στην το­πο­θέ­τη­σή του τα εξής: «Έχετε προ­σφέ­ρει τόσα πολλά κυ­ρί­ως την έκ­φρα­ση της αυ­το­συ­νει­δη­σί­ας μας στην Δύση. Η πα­ρου­σία σας είναι τόσο με­γά­λη, μας εμπνέ­ει και μας κα­θο­δη­γεί στο να ατε­νί­ζου­με όχι μόνον το πα­ρελ­θόν μας αλλά και το μέλ­λον μας. Σας τι­μού­με και σας ευ­χό­μα­στε να έχετε δύ­να­μη και υγεία να συ­νε­χί­σε­τε το έργο σας. Να συ­νε­χί­σε­τε να δί­νε­τε μια μαρ­τυ­ρία Ρω­μιο­σύ­νης και Ελ­λη­νι­σμού την οποία χρεια­ζό­μα­στε κυ­ρί­ως αυτές τις μέρες, μέσα στη δίνη στην οποία βρι­σκό­μα­στε, για το Γένος μας».

Στην το­πο­θέ­τη­σή του, ο βου­λευ­τής κ. Γάκης είπε: «Θέ­λου­με να προ­βά­λου­με στον κόσμο την συ­νέ­χεια του ελ­λη­νι­κού πο­λι­τι­σμού με γέ­φυ­ρα την Δω­δε­κά­νη­σο κι εσείς είστε μια από τις κα­λύ­τε­ρες πρέ­σβει­ρες».

Ακο­λού­θη­σαν κι άλλες το­πο­θε­τή­σεις, όπως του κ. Δια­κο­γε­ωρ­γί­ου και της φι­λο­λό­γου κας Χαράς Κο­σε­γιάν.

Ακο­λού­θη­σε η επί­δο­ση ει­δι­κής τι­μη­τι­κής διά­κρι­σης από τον ίδιο τον δή­μαρ­χο κ. Χα­τζη­διά­κο στην κα Αρ­βε­λέρ καθώς και μία ξε­χω­ρι­στή έκ­δο­ση με τις Βυ­ζα­ντι­νές Αρ­χό­ντισ­σες.

Η ομι­λία της κας Αρ­βε­λέρ

Κλεί­νο­ντας η κα Αρ­βε­λέρ υπο­γράμ­μι­σε τα εξής: «Εάν πω ότι είμαι συ­γκι­νη­μέ­νη, είναι συ­νη­θι­σμέ­νο. Θα ξε­κι­νή­σω κατά τον Βυ­ζα­ντι­νό τρόπο. Πρώτα η Εκ­κλη­σία, μετά η Πο­λι­τεία κι έπει­τα το Θε­ο­φύ­λα­κτο Στρά­τευ­μα. Εί­πα­τε τόσα πολλά, κύριε δή­μαρ­χε, που πρέ­πει να σας υπεν­θυ­μί­σω ότι οι υπερ­βο­λές είναι μόνο για Επι­κη­δεί­ους! Είμαι δα­σκά­λα και μάνα και κάνω μόνο την δου­λειά μου! Τί­πο­τε πα­ρα­πά­νω!!! Η μάνα μου, μου έλεγε, παιδί μου να ξέ­ρεις την τάξη σου, ούτε πιο πάνω, ούτε πιο κάτω! Σας θυ­μί­ζω ότι ενώ για την αρ­χαιό­τη­τα το παν ήταν το μέ­τρον, για τους βυ­ζα­ντι­νούς η με­γά­λη αρετή ήταν η τάξις και η οι­κο­νο­μία (όχι των χρη­μά­των ή υλι­κών αγα­θών) αλλά η Θεία Οι­κο­νο­μία. Όταν η Πα­λαιά Δια­θή­κη γρά­φει πως ο Θεός δη­μιούρ­γη­σε το Αδα­μι­κό Σώμα, είπε: ποι­ή­σω­μεν άν­θρω­πον (στον πλη­θυ­ντι­κό). Σε ποιον απευ­θύ­νε­ται; Η Ορ­θό­δο­ξη Ομο­λο­γία απευ­θύ­νε­ται στην Αγία Τριά­δα (αδύ­να­το, γιατί είναι Πα­λαιά Δια­θή­κη). Όταν λέμε κατ’ ει­κό­να και καθ’ ομοί­ω­ση, είναι να γίνει ο άν­θρω­πος και αυτός δη­μιουρ­γός. Οπότε, ο Θεός, ο Κύ­ριος, ο Δη­μιουρ­γός, απευ­θύ­νε­ται στο Αδα­μι­κό Σώμα και λέει: ποι­ή­σω­μεν. Η αν­θρω­πιά δεν είναι μόνον Θεϊκό αλλά και αν­θρώ­πι­νο. Όταν τα είπα μου είπαν μπρά­βο. Όταν τα είπα στην ελ­λη­νι­κή ακα­δη­μία, κά­ποιοι ση­κώ­θη­καν κι έφυ­γαν γιατί με θε­ώ­ρη­σαν αι­ρε­τι­κή. Δεν το λέω για να σας σκαν­δα­λί­σω αλλά γιατί έτσι είναι. Ένας φυ­σι­κός ρω­τή­θη­κε ποια είναι τα με­γά­λα πα­νε­πι­στή­μια και τα σχο­λεία τα οποία του έμα­θαν κάτι. Σκέ­φτη­κε και απά­ντη­σε: ο παι­δι­κός κήπος. Τον κοι­τούν οι δη­μο­σιο­γρά­φοι και είπε, μου έμα­θαν να πλένω τα χέρια μου πριν το φα­γη­τό, να μην παίρ­νω τα παι­χνί­δια των άλλων αλλά και να δίνω το χέρι μου στο άλλο παιδί για να πε­ρά­σου­με στο απέ­να­ντι πε­ζο­δρό­μιο. Η με­γα­λύ­τε­ρη ευ­τυ­χία είναι να δώ­σεις το χέρι σου σε κά­ποιον άλλον για να πε­ρά­σεις απέ­να­ντι».

Είπε ακόμη ότι ο άλ­λο­τε Γάλ­λος πρό­ε­δρος Φραν­σουά Μι­τε­ράν προ­σπά­θη­σε να κάνει το Με­σο­γεια­κό Ίδρυ­μα Πο­λι­τι­σμού με έδρα την Ρόδο. «Εάν είχε γίνει, θα ήταν σή­με­ρα ένα με­γά­λο πα­νε­πι­στή­μιο. Δεν έγινε ποτέ, και δεν κα­τά­λα­βα γιατί αφού υπήρ­χαν τα χρή­μα­τα. Όταν ο Μα­κρόν ήρθε στην Ελ­λά­δα, θέ­λη­σε να εμ­φα­νι­στεί στην Πνύκα. Για να τον ακού­σει όλος ο κό­σμος. Στα σύμ­βο­λα πρέ­πει να στα­θού­με και να μην τα ξε­χνού­με. Είναι και­ρός να πά­ψου­με να εί­μα­στε αιχ­μά­λω­τοι και ρα­γιά­δες! Η καρ­διά η ελ­λη­νι­κή είναι πά­ντο­τε στην Πόλη, δη­λα­δή πά­ντο­τε στο Βυ­ζά­ντιο…».