Πρώην κρατούμενος σε αντιδικία για την κυριότητα της κατοικίας του με την αλλοδαπή πρώην σύζυγό του

Ακόμη μια πτυχή της ένδικης δια­φο­ράς ενός ημε­δα­πού πρώην κρα­τού­με­νου με την αλλο­δαπή πρώην σύντροφό του, που είχε προ­κα­λέ­σει συγκί­νηση στην κοινή γνώμη, απα­σχό­λησε το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου.

Ο απο­φυ­λα­κι­σθείς από τις φυλακές της Θήβας δια­πί­στωσε, όπως εξέθεσε, ότι η σύζυγός του και μάνα των δύο του παιδιών είχε συνάψει σχέση με έναν παντρε­μένο και λίγες μέρες πριν την απο­φυ­λά­κισή του είχε προ­κα­λέ­σει αστικά δικα­στή­ρια που αφο­ρού­σαν στην περιου­σία τους και στη ρύθμιση των σχέσεών τους.

Λίγο διά­στημα αργό­τερα συνε­λή­φθη και φυλα­κί­στηκε εκ νέου στην Τουρκία και από εκεί με πλη­ρε­ξού­σιο που χορή­γησε στον δικη­γόρο κ. Β. Κατα­βε­νάκη επε­δί­ωξε να περι­σώ­σει ό,τι του απέ­μεινε.

Από το έτος 1990 συμ­βί­ωνε με την αντί­δικο, υπήκοο Ρωσίας, απέ­κτη­σαν δύο παιδιά και το έτος 1998 παντρεύ­τη­καν. Το 2003 αγόρασε ένα αγρο­τε­μά­χιο, στο οποίο, με δαπάνες του και με δάνειο που έλαβε με τους ευνοϊ­κούς όρους των παλ­λι­νο­στού­ντων, ανή­γειρε μια διώροφη κατοι­κία.

Το έτος 2005 ευρι­σκό­με­νος σε στιγμή οικο­νο­μι­κού αδιε­ξό­δου και ψυχικής αδυ­να­μίας, λόγω των δαπανών για την ανέ­γερση της οικίας και με σκοπό να προ­στα­τεύ­σει την οικο­γέ­νειά του από τα χρέη που είχαν δημιουρ­γη­θεί ενε­πλάκη, όπως τονίζει, σε δια­κί­νηση ναρ­κω­τι­κών ουσιών.

Από τον Μάρτιο του 2005 μέχρι τον Ιούλιο του 2009 ήταν φυλα­κι­σμέ­νος στις φυλακές Θηβών εκτί­ο­ντας ποινή κάθειρ­ξης δέκα ετών.

Λόγω της μακρό­χρο­νης παρα­μο­νής του στις φυλακές και προ­κει­μέ­νου να αντε­πε­ξέλ­θει η οικο­γέ­νειά του στα βάρη, που ενδε­χο­μέ­νως θα αντι­με­τώ­πιζε και μη γνω­ρί­ζο­ντας τι τους επι­φυ­λάσ­σει το μέλλον, εξέδωσε πλη­ρε­ξού­σιο και διόρισε τη σύζυγό του ως ειδική πλη­ρε­ξού­σιο, αντι­πρό­σωπο και αντί­κλητό του με εντολές εκτός των άλλων να πωλεί, να παρα­χω­ρεί, μετα­βι­βά­ζει και παρα­δί­δει προς οιον­δή­ποτε ακόμη και προς τον εαυτό της με δικαί­ωμα αυτο­σύμ­βα­σης, αντί οιου­δή­ποτε τιμή­μα­τος οποιο­δή­ποτε ακίνητο ιδιο­κτη­σίας του, όχι όμως χωρίς λογο­δο­σία προς εκείνον για τις ενέρ­γειές της, καθώς σκοπός της σύντα­ξής του ήταν να διευ­κο­λυν­θεί η μετα­βί­βαση του ακι­νή­του, αν έκρινε ότι υπήρχε ανάγκη για την οικο­γέ­νειά του, που αδυ­να­τούσε να εκπλη­ρώ­σει λόγω του εγκλει­σμού του στις φυλακές.

Τον Αύγου­στο του 2009 επέ­στρεψε στη Ρόδο μετά την υφ΄ όρον απόλυσή του, λόγω καλής δια­γω­γής και ειλι­κρι­νούς μετα­μέ­λειας.

Το τελευ­ταίο πράγμα που θα μπο­ρούσε να σκεφτεί ήταν να ανα­κα­λέ­σει το παρα­πάνω πλη­ρε­ξού­σιο, που δόθηκε σε μια στιγμή ανάγκης, απελ­πι­σίας και από­γνω­σης και μόνο σε περί­πτωση που χρεια­ζό­ταν να εκποι­ή­σει την περιου­σία του για να προ­στα­τέ­ψει την οικο­γέ­νειά του.

Όπως ανα­φέ­ρει ο Ροδίτης, η σύζυγός του επι­με­λώς του είχε απο­κρύ­ψει ότι, στο τελευ­ταίο εξάμηνο πριν από την απόλυσή του από τις φυλακές, είχε συνάψει ερωτικό δεσμό με άλλον άνδρα, παντρε­μένο με παιδιά.

Το «καλω­σό­ρι­σμα» που του επι­φύ­λαξε, όπως περι­γρά­φει γλαφυρά, ήταν μια αίτηση ασφα­λι­στι­κών μέτρων για την μετοί­κησή του από την οικία τους, μια αίτηση δια­ζυ­γίου λόγω τετρα­ε­τούς διά­στα­σης, μια αίτηση ασφα­λι­στι­κών μέτρων για συντη­ρη­τική κατά­σχεση της περιου­σίας του, μια αγωγή συμ­με­το­χής σε απο­κτή­ματα με την οποία του ζητούσε να της μετα­βι­βά­σει ποσοστό 90% του ακι­νή­του εντός του οποίου ήταν η οικία του, μια αίτηση ασφα­λι­στι­κών μέτρων ρύθ­μι­σης κατά­στα­σης για την επα­νε­γκα­τά­στασή της στην οικία του και η μετοί­κησή του.

Κέρδισε την πρω­τό­δικη δίκη για την κυριό­τητα του ακι­νή­του και η υπόθεση επα­να­λή­φθηκε στο Εφετείο, όπου και την έχασε ενώ προ­σέ­φυγε και στον Αρειο Πάγο.

Ακο­λού­θως, η αλλο­δαπή άσκησε αγωγή εις βάρος του και ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου που με την απόφαση που εξέδωσε την απέρ­ριψε.

Υπο­στή­ριξε ότι ο ενα­γό­με­νος περί το έτος 2003 έλαβε χαμη­λό­τοκο δάνειο ως Ελλη­νο­πό­ντιος, ύψους 60.000 ευρώ με το οποίο αγόρασε οικό­πεδο στην περιοχή του Παρα­δει­σίου Ρόδου, επί του οποίου ξεκί­νησε την ανέ­γερση οικο­δο­μής. Ότι με το ως άνω ποσό του δανείου κατά­φερε να ανε­γεί­ρει την οικο­δομή μέχρι τα μπετά ενώ στην συνέ­χεια περί το έτος 2005 συνε­λή­φθη και φυλα­κί­στηκε με την κατη­γο­ρία της εμπο­ρίας ναρ­κω­τι­κών. Ότι όσο ο ενα­γό­με­νος εξέτιε ποινή καθείρ­ξεως, της χορή­γησε πλη­ρε­ξου­σιό­τητα με τον όρο να ανα­λά­βει η ενά­γουσα να απο­πε­ρα­τώ­σει την οικία στο Παρα­δείσι και να απο­πλη­ρώ­νει το δάνειο που είχε λάβει ο ενα­γό­με­νος.

Η ίδια, με την προ­ο­πτική μετα­βί­βα­σης του ακι­νή­του στην ίδια ανέλαβε να απο­πε­ρα­τώ­σει την οικία στο Παρα­δείσι και να απο­πλη­ρώ­νει διάφορα χρέη του ενα­γο­μέ­νου και ακο­λού­θως μετα­βί­βασε στην ίδια με αυτο­σύμ­βαση το οικό­πεδο μετά της επ’ αυτού οικο­δο­μής.

Υπο­στή­ριξε ότι συνο­λικά κατέ­βαλε το ποσό των 123.639,51 ευρώ με την προ­ο­πτική μετα­βί­βα­σης του ακι­νή­του στο όνομά της και ότι ο ενα­γό­με­νος κατέστη πλου­σιό­τε­ρος σε βάρος της δικής της περιου­σίας κατά το παρα­πάνω ποσό.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι η κύρια διαφορά εκκρε­μεί ενώπιον του Εφε­τείου και ότι δεν έχει ακυ­ρω­θεί τελε­σί­δικα η ως άνω δικαιο­πρα­ξία μετα­βί­βα­σης του ακι­νή­του διά αυτο­συμ­βά­σεως με απο­τέ­λε­σμα να ακυ­ρώ­σει την αγωγή.