Ενα «δροσερό» θαύμα

Στον «φούρνο» η χώρα και «οι προ­σε­χείς ημέρες θα θυμί­ζουν το 1987» λένε οι μετε­ω­ρο­λό­γοι. Το 1987, περίπου 1.300 άνθρω­ποι πέθαναν  επειδή, απλώς δεν είχαν κλι­μα­τι­σμό. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα δεν υπήρχε η δυνα­τό­τητα να εγκα­τα­στή­σεις κλι­μα­τι­σμό. Δεν υπήρχε κλι­μα­τι­σμός στα σπίτια,  ούτε κλι­μα­τι­ζό­μενα μέρη για να κατα­φύ­γεις. Σερ­νό­σουν κάτω από την τσι­με­ντέ­νια πλάκα του δια­με­ρί­σμα­τος, ξάπλω­νες πάνω στο μωσαϊκό του μόνο και μόνο και για να πάρεις μία στιγ­μιαία ψευ­δαί­σθηση δροσιάς. Ανοιγες πόρτες και παρά­θυρα, προ­σπα­θού­σες να νιώσεις το ρεύμα. Είχες βέβαια ανε­μι­στήρα, αλλά τις μέρες του καύσωνα ο αέρας μοιάζει με λίβα. Οχι, δεν είναι μόνο ένα κουμπί που το πατάς και δεν επι­τρέ­πεις στον καύσωνα να σε αγγίξει. Είναι ένα ολό­κληρο τεχνο­λο­γικό επί­τευγμα  που χρειά­στηκε μισό αιώνα για να εξε­λι­χθεί, να μικρύ­νει, να γίνει πιο ήσυχο και οικο­νο­μικά πιο προσιτό και να το θεω­ρούμε πλέον  αυτο­νό­ητο, κομμάτι της καθη­με­ρι­νό­τη­τας. Ενα θαύμα που μπορείς να αισθαν­θείς. Ο άνθρω­πος απο­χαι­ρέ­τισε τον καύσωνα και τις άυπνες νύχτες,  χάρη στον Γουίλις Κάριερ που σχε­δί­ασε το πρώτο σύγ­χρονο σύστημα κλι­μα­τι­σμού μια ζεστή ημέρα του Ιουλίου το 1902.