Ολοι εναντίον του Μητσοτάκη στην κούρσα της δεύτερης θέσης

Ανα­μέ­τρη­ση για την ηγε­σία της αντι­πο­λί­τευ­σης • Με τη Νέα Δη­μο­κρα­τία να κρατά δι­ψή­φιο προ­βά­δι­σμα, ο πραγ­μα­τι­κός πό­λε­μος με­τα­το­πί­ζε­ται στον χώρο της αντι­πο­λί­τευ­σης, όπου Αλέ­ξης Τσί­πρας, Νίκος Αν­δρου­λά­κης και Μαρία Κα­ρυ­στια­νού διεκ­δι­κούν την ηγε­σία του «αντι-Μη­τσο­τα­κι­κού» με­τώ­που. • Οι «εκλο­γές του θυμού» κα­θι­στούν τη μάχη για τη δεύ­τε­ρη θέση κρι­σι­μό­τε­ρη από εκεί­νη για την πρώτη Η ακρί­βεια, τα Τέμπη και η κρίση εμπι­στο­σύ­νης τρο­φο­δο­τούν μια κοινή αντι­συ­στη­μι­κή δε­ξα­με­νή που κα­νείς δεν έχει κα­τα­κτή­σει, ενώ ο Μη­τσο­τά­κης επι­χει­ρεί να στα­θεί υπε­ρά­νω εντάσ­σο­ντας τους νέους σχη­μα­τι­σμούς στο αφή­γη­μα της ανα­κύ­κλω­σης.

Οι επό­με­νες εθνι­κές εκλο­γές απει­λούν να γί­νουν οι πρώ­τες της Με­τα­πο­λί­τευ­σης στις οποί­ες η μάχη για τη δεύ­τε­ρη θέση θα βα­ρύ­νει πε­ρισ­σό­τε­ρο από εκεί­νη για την πρώτη. Η Νέα Δη­μο­κρα­τία του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη δια­τη­ρεί προ­βά­δι­σμα εξου­σί­ας, με απο­τέ­λε­σμα η πραγ­μα­τι­κή ανα­μέ­τρη­ση να με­τα­φέ­ρε­ται στο εσω­τε­ρι­κό της αντι­πο­λί­τευ­σης. Εκεί, το ΠΑΣΟΚ, η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσί­πρα και η «Ελ­πί­δα για τη Δη­μο­κρα­τία» της Μα­ρί­ας Κα­ρυ­στια­νού διεκ­δι­κούν τον ρόλο του βα­σι­κού εκ­φρα­στή της κοι­νω­νι­κής δυ­σα­ρέ­σκειας.

Δύο εγ­χει­ρή­μα­τα, μία δε­ξα­με­νή

Παρά τις δια­φο­ρε­τι­κές αφε­τη­ρί­ες τους, τα δύο νέα σχή­μα­τα του κ. Τσί­πρα και της κ. Κα­ρυ­στια­νού εμ­φα­νί­ζουν αξιο­ση­μεί­ω­τες συ­γκλί­σεις. Επεν­δύ­ουν στην κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη, την προ­στα­σία των αδυ­νά­των, την κα­τα­πο­λέ­μη­ση της δια­πλο­κής και τη δυ­σπι­στία απέ­να­ντι στις ελίτ.

Αυτό που λεί­πει και από τους δύο είναι μια απά­ντη­ση στα με­γά­λα ερω­τή­μα­τα της επό­με­νης δε­κα­ε­τί­ας, καθώς η συ­ζή­τη­ση πε­ρι­στρέ­φε­ται γύρω από τη δια­νο­μή του πλού­του και πολύ λι­γό­τε­ρο γύρω από την πα­ρα­γω­γή του. Είναι ο λόγος που αρ­κε­τοί ανα­λυ­τές δια­κρί­νουν πίσω από δια­φο­ρε­τι­κές τα­μπέ­λες μια κοινή αντι­συ­στη­μι­κή δε­ξα­με­νή ψήφων, η οποία τρο­φο­δο­τεί­ται από ένα κυ­ρί­αρ­χο συ­ναί­σθη­μα, τον θυμό.

Η ακρί­βεια, το στε­γα­στι­κό, τα Τέμπη, οι υπο­κλο­πές και οι δια­δο­χι­κές κρί­σεις εμπι­στο­σύ­νης έχουν δια­νοί­ξει ένα βαθύ ρήγμα ανά­με­σα στην κοι­νω­νία και στο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα. Το ζη­τού­με­νο δεν είναι αν υπάρ­χει δυ­σα­ρέ­σκεια, αλλά ποιος θα τη με­τα­τρέ­ψει σε πο­λι­τι­κή δύ­να­μη.

Η δύ­σκο­λη θέση του ΠΑΣΟΚ

Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Αν­δρου­λά­κη βρί­σκε­ται στη δυ­σκο­λό­τε­ρη θέση. Για πε­ρί­που ένα χρόνο είχε στη διά­θε­σή του ένα ιστο­ρι­κό πα­ρά­θυ­ρο, με την κα­τάρ­ρευ­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να το φέρ­νει στη θέση της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης.

Αντί όμως να κε­φα­λαιο­ποι­ή­σει τη φθορά που προ­κα­λεί στην κυ­βέρ­νη­ση η πα­ρα­μο­νή 7 ετών στην εξου­σία, πα­γι­δεύ­τη­κε σε μια διαρ­κή ανα­ζή­τη­ση ταυ­τό­τη­τας ανά­με­σα στο Κέ­ντρο και την Κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά.

Η εμ­φά­νι­ση της ΕΛΑΣ και της Ελ­πί­δας δεν δη­μιούρ­γη­σε το πρό­βλη­μα του ΠΑΣΟΚ. Απλώς το απο­κά­λυ­ψε.

Το ερώ­τη­μα που κα­λεί­ται να απα­ντή­σει ο κ. Αν­δρου­λά­κης πα­ρα­μέ­νει θε­με­λιώ­δες, αν δη­λα­δή είναι δύ­να­μη δια­μαρ­τυ­ρί­ας ή δύ­να­μη εξου­σί­ας.

Η μάχη της δεύ­τε­ρης θέσης: Τσί­πρας απέ­να­ντι σε Αν­δρου­λά­κη

Σύμ­φω­να με τους εκλο­γο­λό­γους, οι κ.κ. Αν­δρου­λά­κης και Τσί­πρας θα μο­νο­μα­χή­σουν για τη δεύ­τε­ρη θέση, με τα πρώτα προ­γνω­στι­κά να μην ευ­νο­ούν το ΠΑΣΟΚ. Έρευ­να της Interview για το politic.gr απο­τι­μά το κόμμα του κ. Τσί­πρα στο 14,4% και τη Χα­ρι­λά­ου Τρι­κού­πη στο 13,5%, ενώ μέ­τρη­ση της Real Polls για το protagon.gr ανε­βά­ζει την ΕΛΑΣ στο 16,1% και κα­τε­βά­ζει το ΠΑΣΟΚ στο 9,6%.

Ο κ. Τσί­πρας απευ­θύν­θη­κε στο κε­ντρο­α­ρι­στε­ρό κοινό από το Θη­σείο, υιο­θε­τώ­ντας κι­νή­σεις και συν­θή­μα­τα που πα­ρα­πέ­μπουν στον Αν­δρέα Πα­παν­δρέ­ου, ενώ ο κ. Αν­δρου­λά­κης τον χα­ρα­κτή­ρι­σε «αντι­γρα­φέα» και έκανε λόγο για «one man show με ακρι­βο­πλη­ρω­μέ­νες επι­κοι­νω­νια­κές κα­μπά­νιες». Η διπλή αυτή επί­θε­ση απο­τυ­πώ­νει και τη διπλή πίεση που υφί­στα­ται το κόμμα, καθώς κάθε προ­σπά­θεια θω­ρά­κι­σης απέ­να­ντι στην ΕΛΑΣ απει­λεί με αι­μορ­ρα­γία προς τη Νέα Δη­μο­κρα­τία.

Ο εμ­φύ­λιος της Κου­μουν­δού­ρου και η διπλή μάχη της Ζωής

Πιο εύ­κο­λο για τον κ. Τσί­πρα φαί­νε­ται το έργο της άλω­σης του πα­λιού του σπι­τιού. Στε­λέ­χη όπως ο Αν­δρέ­ας Πα­να­γιω­τό­που­λος, ο Συ­με­ών Κε­δί­κο­γλου, ο Αλέ­ξαν­δρος Μεϊ­κό­που­λος και ο Γιώρ­γος Κα­ρα­μέ­ρος δη­λώ­νουν δη­μό­σια την υπο­στή­ρι­ξή τους στην ΕΛΑΣ, ενώ η Ρένα Δού­ρου, ο Νίκος Παπ­πάς και ο Παύ­λος Πο­λά­κης φέ­ρο­νται να ζυ­γί­ζουν τις κι­νή­σεις τους ανε­ξάρ­τη­τα από το τι θα πρά­ξει ο πρό­ε­δρος του κόμ­μα­τος, Σω­κρά­της Φά­μελ­λος. Στο με­τα­ξύ, η Πλεύ­ση Ελευ­θε­ρί­ας της Ζωής Κων­στα­ντο­πού­λου απει­λεί­ται εξί­σου από τους δύο νέους πό­λους, υπο­χω­ρώ­ντας από το 10,1% ακόμη και στο 3,6%. Η κ. Κων­στα­ντο­πού­λου κρατά δια­κρι­τι­κή στάση απέ­να­ντι στην κ. Κα­ρυ­στια­νού, όχι όμως και απέ­να­ντι στον κ. Τσί­πρα, για την επι­στρο­φή του οποί­ου έκανε λόγο για «απί­θα­νο θρά­σος».

Η μάχη του Βορρά

Στο δε­ξιό­τε­ρο άκρο, η κ. Κα­ρυ­στια­νού, ο Κυ­ριά­κος Βε­λό­που­λος, η Αφρο­δί­τη Λα­τι­νο­πού­λου και ο Δη­μή­τρης Να­τσιός μο­νο­μα­χούν για ένα ακρο­α­τή­ριο με πυ­ρή­να στη Βό­ρεια Ελ­λά­δα. Η Ελ­λη­νι­κή Λύση, από το 10,9%, εμ­φα­νί­ζε­ται να υπο­χω­ρεί ακόμη και στο 4,3%, πίσω από την κ. Κα­ρυ­στια­νού, που ορι­σμέ­νες έρευ­νες το­πο­θε­τούν έως και στο 11,4%.

Το επι­τε­λείο του κ. Βε­λό­που­λου εκτι­μά ότι η Ελ­πί­δα θα «ξε­φου­σκώ­σει» και επι­κα­λεί­ται τη στα­θε­ρή του πα­ρου­σία σε 5 συ­νε­χό­με­νες ανα­με­τρή­σεις από το 2019. Τα πρώτα θύ­μα­τα έχουν ήδη φανεί. Η Νίκη του κ. Να­τσιού δεί­χνει ση­μά­δια εξα­ΰ­λω­σης, η Νέα Αρι­στε­ρά ετοι­μά­ζε­ται για διά­σπα­ση, ενώ ο μόνος που φαί­νε­ται να μει­διά είναι ο Γιά­νης Βα­ρου­φά­κης, καθώς οι με­γά­λες συ­γκρού­σεις δεν αγ­γί­ζουν τον δικό του χώρο.

Η ουσία της ανα­μέ­τρη­σης

Από την πλευ­ρά του, ο κ. Μη­τσο­τά­κης επι­χει­ρεί να στα­θεί πάνω από τον κυ­κε­ώ­να. Από το βήμα του Economist πα­ρα­δέ­χθη­κε ότι «η κρίση του προ­σι­τού κό­στους ζωής είναι πραγ­μα­τι­κή», ξε­κα­θα­ρί­ζο­ντας όμως ότι η απά­ντη­ση δεν μπο­ρεί να δοθεί με «υπο­σχέ­σεις που δεν μπο­ρούν να τη­ρη­θούν», ενώ άνοι­ξε από τώρα την κου­βέ­ντα για τρίτη θη­τεία.

Η αιχμή του προς την αντι­πο­λί­τευ­ση ήταν σαφής. «Έχου­με πει­ρα­μα­τι­στεί με τον λαϊ­κι­σμό στο πα­ρελ­θόν. Τώρα πει­ρα­μα­τι­ζό­μα­στε με τον λαϊ­κι­σμό και το rebranding», δή­λω­σε. Τε­λι­κά, η ουσία της επό­με­νης ανα­μέ­τρη­σης ίσως να μην αφορά μόνο τα πο­σο­στά, αλλά κυ­ρί­ως το αν η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία θα με­τα­τρέ­ψει τον θυμό της σε κυ­βερ­νη­τι­κή πρό­τα­ση ή αν θα πα­ρα­μεί­νει εγκλω­βι­σμέ­νη σε έναν νέο κύκλο αντι­συ­στη­μι­κής δια­μαρ­τυ­ρί­ας.

Η μάχη της δεύ­τε­ρης θέσης είναι, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, μια μάχη για το ποιος θα ηγη­θεί του «αντι-Μη­τσο­τά­κη» χώρου, και από την έκ­βα­σή της θα κρι­θεί η ίδια η φυ­σιο­γνω­μία του ελ­λη­νι­κού πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος τα επό­με­να χρό­νια.