ΓΣΕΒΕΕ: 250.000 «λουκέτα» στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις-Προτάσεις

Γε­νο­κτο­νία της μι­κρής και πολύ μι­κρής επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας στη χώρα χα­ρα­κτή­ρι­σε ο Γ.Γ. της ΓΣΕ­ΒΕΕ τα 250.000 λου­κέ­τα ΜΜΕ που απα­σχο­λού­σαν συ­νο­λι­κά 800.000 ερ­γα­ζό­με­νους. Οι χει­ρό­τε­ρες μέρες της κρί­σης δεν βρί­σκο­νται πίσω μας αλλά μπρο­στά μας, ση­μεί­ω­σε.

Η ενί­σχυ­ση της εξω­στρέ­φειας και, κατ’ επέ­κτα­ση, η αξιο­ποί­η­ση των όποιων ευ­και­ριών πα­ρου­σιά­ζο­νται σή­με­ρα συν­δέ­ε­ται με το ξε­πέ­ρα­σμα κυ­ρί­ως των μι­κρο­οι­κο­νο­μι­κών δυ­σχε­ρειών και εμπο­δί­ων, δη­λα­δή εκεί­νων των τυ­πι­κών γνω­ρι­σμά­των που χα­ρα­κτη­ρί­ζουν τη διάρ­θρω­ση της επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας στην Ελ­λά­δα» τό­νι­σε ο Πρό­ε­δρος της ΓΣΕ­ΒΕΕ μι­λώ­ντας στην εκ­δή­λω­ση της Γραμ­μα­τεί­ας των Πα­ρα­γω­γι­κών Το­μέ­ων της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας με θέμα «Η συμ­βο­λή των μι­κρο­με­σαί­ων επι­χει­ρή­σε­ων στην ανά­πτυ­ξη».

Εδώ και αρ­κε­τές δε­κα­ε­τί­ες, συ­νέ­χι­σε ο κ. Καβ­βα­θάς, η επι­χει­ρη­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα στη χώρα μας είναι πο­λυ­κερ­μα­τι­σμέ­νη σε μία πλη­θώ­ρα μι­κρών και πολύ μι­κρών επι­χει­ρή­σε­ων, οι οποί­ες εμ­φα­νί­ζουν προ­βλή­μα­τα χα­μη­λής πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τας καθώς, ενώ απα­σχο­λούν το 80 με 85% των απα­σχο­λού­με­νων στον ιδιω­τι­κό τομέα πα­ρά­γουν μόνο το 60% πε­ρί­που της ακα­θά­ρι­στης προ­στι­θέ­με­νης αξίας.

Αυτή η αντί­φα­ση, μά­λι­στα, έχει απο­τυ­πω­θεί και στις αμ­φί­θυ­μες και αμ­φί­ση­μες δη­λώ­σεις των πο­λι­τι­κών, αφού σε πε­ριό­δους με­γέ­θυν­σης της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας αυτές οι επι­χει­ρή­σεις ανα­γο­ρεύ­ο­νται σε «ρα­χο­κο­κα­λιά της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας» ενώ σε πε­ριό­δους κρί­σης ή αστά­θειας ψέ­γο­νται για τον «πα­ρα­σι­τι­σμό» τους, τρο­φο­δο­τώ­ντας αντι­λή­ψεις ενός ιδιό­τυ­που οι­κο­νο­μι­κού δαρ­βι­νι­σμού, σύμ­φω­να με τον οποίο είναι πάρα πολ­λές, οπότε πρέ­πει να «κλεί­σουν».

Ωστό­σο, ακόμα και σή­με­ρα που οι επι­χει­ρή­σεις αυτές έχουν μειω­θεί κατά 250.000, τα προ­βλή­μα­τα πα­ρα­μέ­νουν. Για την ΓΣΕ­ΒΕΕ το θε­με­λιώ­δες πρό­βλη­μα που πρέ­πει να αντι­με­τω­πι­στεί σε σχέση με τις επι­χει­ρή­σεις αυτές, δεν είναι η λύση της «οι­κο­νο­μι­κής κά­θαρ­σης» αλλά κατά βάση η διεύ­ρυν­ση του επι­χει­ρη­μα­τι­κού τους ορί­ζο­ντα, τόσο στην εγ­χώ­ρια – δε­δο­μέ­νου ότι αρ­κε­τές από αυτές τις επι­χει­ρή­σεις είναι προ­σα­να­το­λι­σμέ­νες μόνο σε το­πι­κές αγο­ρές – όσο και στις διε­θνείς αγο­ρές. Από την άποψη αυτή, η «αξιο­ποί­η­ση των ευ­και­ριών» και η «εξω­στρέ­φεια» οφεί­λει να κα­τα­νοη­θεί, να σχε­δια­στεί και, τέλος, να υλο­ποι­η­θεί ως ανα­πό­σπα­στο και ορ­γα­νι­κό μέρος μιας ανα­πτυ­ξια­κής στρα­τη­γι­κής, στο εσω­τε­ρι­κό της οποί­ας ένας από τους μεί­ζο­νες στό­χους οφεί­λει να είναι αυτή η διεύ­ρυν­ση του επι­χει­ρη­μα­τι­κού ορί­ζο­ντα.

Ο κ. Καβ­βα­θάς απα­ρίθ­μη­σε τέσ­σε­ρα συ­γκε­κρι­μέ­να μέτρα πο­λι­τι­κής που έχει επε­ξερ­γα­στεί και υλο­ποι­ή­σει το Ιν­στι­τού­το Μι­κρο­με­σαί­ων Επι­χει­ρή­σε­ων της ΓΣΕ­ΒΕΕ (ΙΜΕ ΓΣΕ­ΒΕΕ) και τα οποία είναι:

1. Έντα­ξη μι­κρών και πολύ μι­κρών επι­χει­ρή­σε­ων σε επι­λεγ­μέ­νους κλά­δους σε αλυ­σί­δες αξίας – τόσο εγ­χώ­ριες όσο και διε­θνείς, κυ­ρί­ως ευ­ρω­παϊ­κές. Σε σχέση με το μέτρο αυτό το ΙΜΕ ΓΣΕ­ΒΕΕ σε συ­νερ­γα­σία με το ΙΝΕΡ­ΠΟΣΤ με­λε­τά τις δυ­να­τό­τη­τες έντα­ξης συ­γκε­κρι­μέ­νων επι­χει­ρή­σε­ων σε αλυ­σί­δες αξίας σε ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο, ενώ έχει προ­χω­ρή­σει στην υλο­ποί­η­ση ενός δι­κτύ­ου, στο οποίο με­τέ­χουν το Science Policy Research Unit του Πα­νε­πι­στη­μί­ου του Σάσ­σεξ στο Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο, η CNA (Ιτα­λι­κή ΓΣΕ­ΒΕΕ), η επι­χεί­ρη­ση ΓΑΙΑ και μία με­γά­λη ει­σα­γω­γι­κή επι­χεί­ρη­ση από τη Γερ­μα­νία. Η έντα­ξη μι­κρών και πολύ μι­κρών επι­χει­ρή­σε­ων σε αλυ­σί­δες αξίας είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο απο­τε­λε­σμα­τι­κή σή­με­ρα σε σύ­γκρι­ση με την τα­κτι­κή της κα­θε­το­ποί­η­σης της πα­ρα­γω­γής που επι­κρα­τού­σε μέχρι τις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του 1980.

2. Εν­θάρ­ρυν­ση σχη­μα­τι­σμού συ­στά­δων από μι­κρές και πολύ μι­κρές επι­χει­ρή­σεις. Ήδη το ΙΜΕ έχει προ­χω­ρή­σει στην υλο­ποί­η­ση 12 τέ­τοιων συ­στά­δων κυ­ρί­ως από ομοει­δείς, από κλα­δι­κή άποψη, επι­χει­ρή­σεις, ενώ έχει εκ­πο­νή­σει σε συ­νερ­γα­σία με το Οι­κο­νο­μι­κό Πα­νε­πι­στή­μιο Αθη­νών αλλά και με το Ιν­στι­τού­το Πε­ρι­φε­ρεια­κής Ανά­πτυ­ξης του Πα­ντεί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου σχε­τι­κές με­λέ­τες. Επί­σης ολο­κλη­ρώ­νε­ται η δια­δι­κα­σία υλο­ποί­η­σης συ­στά­δων επι­χει­ρή­σε­ων στην Αθήνα σε συ­νερ­γα­σία με τον Δήμο Αθη­ναί­ων.

3. Κα­τα­γρα­φή και κα­το­χύ­ρω­ση και­νο­το­μιών, οι οποί­ες επι­νο­ού­νται στη κα­θη­με­ρι­νή δρα­στη­ριό­τη­τα των μι­κρών και πολύ μι­κρών επι­χει­ρή­σε­ων. Στο πλαί­σιο αυτό το ΙΜΕ ΓΣΕ­ΒΕΕ έχει λει­τουρ­γή­σει ως με­σο­λα­βη­τής για τις μι­κρές επι­χει­ρή­σεις και έχει στενή συ­νερ­γα­σία με τον Ορ­γα­νι­σμό Βιο­μη­χα­νι­κής Ιδιο­κτη­σί­ας (ΟΒΙ). Η κα­το­χύ­ρω­ση και­νο­το­μιών είτε κατά την πα­ρα­γω­γή αγα­θών είτε κατά την προ­σφο­ρά υπη­ρε­σιών είναι ένα πρώτο βήμα για την ανά­δει­ξη της επω­νυ­μί­ας των προ­ϊ­ό­ντων.

4. Εν­θάρ­ρυν­ση της τυ­πο­ποί­η­σης προ­ϊ­ό­ντων σε συ­νερ­γα­σία κυ­ρί­ως με επι­χει­ρή­σεις και μο­νά­δες του πρω­το­γε­νούς τομέα. Η συ­νερ­γα­σία εδώ, τόσο του κλά­δου του του­ρι­σμού όσο και εκεί­νου του επι­σι­τι­σμού μπο­ρεί όχι μόνο να ανα­δεί­ξει επώ­νυ­μα ελ­λη­νι­κά προ­ϊ­ό­ντα με υψηλή προ­στι­θέ­με­νη αξία αλλά και να λει­τουρ­γή­σει σαν ένα είδος ήπιας υπο­κα­τά­στα­σης ει­σα­γω­γών.

Στο ση­μείο αυτό ο Πρό­ε­δρος της ΓΣΕΒΕ δια­τύ­πω­σε δύο πα­ρα­τη­ρή­σεις. Πρώ­τον, δεν είναι δυ­να­τό όλες οι επι­χει­ρή­σεις, ανε­ξάρ­τη­τα από το μέ­γε­θός τους να είναι εξω­στρε­φείς. Αυτό ση­μαί­νει ότι δεν πρέ­πει να δαι­μο­νο­ποιού­νται όσες επι­χει­ρή­σεις είναι προ­σα­να­το­λι­σμέ­νες στην εγ­χώ­ρια αγορά. Και δεύ­τε­ρον, δεν πρέ­πει να λη­σμο­νού­με ότι μία επι­χεί­ρη­ση, ανε­ξάρ­τη­τα από το μέ­γε­θός της, για να μπο­ρέ­σει να είναι εξω­στρε­φής, χρειά­ζε­ται πολ­λές φορές πρώτα να κα­τα­κτή­σει την εγ­χώ­ρια αγορά.

Τέλος, ο κ. Καβ­βα­θάς ση­μεί­ω­σε ότι είναι σαφές πως οποια­δή­πο­τε προ­σπά­θεια με ανα­πτυ­ξια­κή προ­ο­πτι­κή για τη χώρα δεν μπο­ρεί να επι­τευ­χθεί χωρίς τις ΜμΕ, δη­λα­δή αν οι μι­κρο­με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις δεν είναι στο επί­κε­ντρο των κυ­βερ­νη­τι­κών επι­λο­γών. Δυ­στυ­χώς όμως, τα πο­λι­τι­κά κόμ­μα­τα μας έχουν συ­νη­θί­σει, και αυτό είναι μια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που δεν μπο­ρεί να την αμ­φι­σβη­τή­σει κα­νείς, όντας αντι­πο­λί­τευ­ση να υιο­θε­τούν τις θέ­σεις και τις προ­τά­σεις των ΜμΕ, όταν όμως γί­νο­νται Κυ­βέρ­νη­ση να ακο­λου­θούν πο­λι­τι­κές ακρι­βώς αντί­θε­τες, δη­λα­δή σε βάρος των ΜμΕ και υπέρ της ολι­γο­πώ­λη­σης της αγο­ράς, υπέρ των με­γά­λων και ισχυ­ρών. Μπορώ να κα­τα­θέ­σω πλή­θος τέ­τοιων πα­ρα­δειγ­μά­των και για την ΝΔ που μας φι­λο­ξε­νεί, όταν ήταν Κυ­βέρ­νη­ση.

Μι­λώ­ντας στην ίδια εκ­δή­λω­ση ο Γε­νι­κός Γραμ­μα­τέ­ας της ΓΣΕ­ΒΕΕ, κ. Γ. Κου­ρά­σης ση­μεί­ω­σε ότι τα τε­λευ­ταία 8 χρό­νια η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία απώ­λε­σε πάνω από το 1 / 4 του ΑΕΠ, γε­γο­νός πρω­το­φα­νές για μία οι­κο­νο­μία σε ει­ρη­νι­κή πε­ρί­ο­δο. Σή­με­ρα, λει­τουρ­γούν 250.000 λι­γό­τε­ρες επι­χει­ρή­σεις, που απα­σχο­λού­σαν συ­νο­λι­κά800.000 ερ­γα­ζο­μέ­νους. Θα μπο­ρού­σε κά­ποιος να ισχυ­ρι­στεί ότι τα τε­λευ­ταία χρό­νια, συ­ντε­λέ­στη­κε ένα είδος γε­νο­κτο­νί­ας της μι­κρής και πολύ μι­κρής επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας στην πα­τρί­δα μας. Για πολ­λούς μά­λι­στα από τους συ­να­δέλ­φους μας, οι οποί­οι δεν είναι πλέον ενερ­γοί, το δράμα δεν στα­μά­τη­σε με το κλεί­σι­μο της επι­χεί­ρη­σής τους. Αρ­κε­τοί από αυ­τούς έχουν βρε­θεί σε κα­τά­στα­ση ακραί­ας φτώ­χειας, ενώ οι αυ­το­κτο­νί­ες συ­να­δέλ­φων που δεν μπο­ρούν να αντα­πο­κρι­θούν στις υπο­χρε­ώ­σεις τους είναι δυ­στυ­χώς συχνό φαι­νό­με­νο. Την ίδια στιγ­μή τα ονό­μα­τά τους και οι επω­νυ­μί­ες των επι­χει­ρή­σε­ών τους φι­γου­ρά­ρουν στους κα­τα­λό­γους και στις λί­στες των οφει­λε­τών του δη­μο­σί­ου, των ορ­γα­νι­σμών κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης και των τρα­πε­ζών.

Πα­ράλ­λη­λα, συ­νέ­χι­σε ο κ. Κου­ρά­σης, η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία βρί­σκε­ται σή­με­ρα αντι­μέ­τω­πη με ένα Τρίτο Μνη­μό­νιο και έτσι όπως εξε­λίσ­σο­νται τα πράγ­μα­τα κα­νείς δεν μπο­ρεί να απο­κλεί­σει και την υπο­γρα­φή ενός Τέ­ταρ­του. Και όλα ανε­ξαι­ρέ­τως έχουν τα ίδια χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, τα ίδια συ­στα­τι­κά. Πε­ρισ­σό­τε­ρους φό­ρους, πε­ρισ­σό­τε­ρα τέλη, πε­ρισ­σό­τε­ρες ει­σφο­ρές με λίγα λόγια πε­ρισ­σό­τε­ρα βάρη για τις ΜμΕ αλλά και για το σύ­νο­λο της κοι­νω­νί­ας. Και αυτό είναι κάτι που απο­τυ­πώ­θη­κε με τον πλέον ανά­γλυ­φο τρόπο στα τε­λευ­ταία ψη­φι­σθέ­ντα νο­μο­σχέ­δια. Στην πα­ρού­σα όμως συ­γκυ­ρία υπάρ­χει μια ση­μα­ντι­κή διά­φο­ρα : η εξα­ντλη­μέ­νη ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία, δεν έχει πλέον τις ίδιες αντο­χές και τα ίδια πε­ρι­θώ­ρια ανά­καμ­ψης. Και αυτή τη φορά, εί­μα­στε και εμείς πε­ρισ­σό­τε­ρο υπο­ψια­σμέ­νοι σε σύ­γκρι­ση με το πα­ρελ­θόν, στις υπο­σχέ­σεις που κάθε φορά μας δί­νο­νται.

Οι χει­ρό­τε­ρες μέρες της κρί­σης δεν βρί­σκο­νται πίσω μας αλλά μπρο­στά μας. Αυτό απο­τυ­πώ­νε­ται και στις έρευ­νες του ΙΜΕ ΓΣΕ­ΒΕΕ, όπου ένας νέος κύ­κλος στα­σι­μό­τη­τας έχει αρ­χί­σει για τις μι­κρο­με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις και κατ’ επέ­κτα­ση για την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία.

Ο Γε­νι­κός Γραμ­μα­τέ­ας της ΓΣΕ­ΒΕΕ επε­σή­μα­νε ότι ο κίν­δυ­νος, να εξου­δε­τε­ρω­θούν οι όποιες προ­σπά­θειες για ανά­καμ­ψη της οι­κο­νο­μί­ας εξαι­τί­ας των αυ­στη­ρών στό­χων της δη­μο­σιο­νο­μι­κής πο­λι­τι­κής, είναι για μια ακόμα φορά υπαρ­κτός. Ιδιαί­τε­ρα σε μία οι­κο­νο­μία στην οποία τα φο­ρο­λο­γι­κά βάρη έχουν ξε­πε­ρά­σει κατά πολύ τη φο­ρο­δο­τι­κή ικα­νό­τη­τα των πο­λι­τών της. Από την άλλη μεριά τα έσοδα από το λα­θρε­μπό­ριο καυ­σί­μων και προ­ϊ­ό­ντων κα­πνού εξα­κο­λου­θούν να δια­φεύ­γουν. Το «για­τρι­κό» για την αντι­με­τώ­πι­ση της φο­ρο­δια­φυ­γής δεν είναι η αύ­ξη­ση των συ­ντε­λε­στών στους έμ­με­σους και στους άμε­σους φό­ρους. Αντί­θε­τα, η εμπει­ρία έχει δεί­ξει και αυτό έχει απο­τυ­πω­θεί σε έρευ­νες που έχουν διε­νερ­γη­θεί για λο­γα­ρια­σμό της Ευ­ρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής ότι ο πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κός τρό­πος για την αντι­με­τώ­πι­ση της φο­ρο­δια­φυ­γής είναι ένας και μο­να­δι­κός: πάγιο και δί­καιο φο­ρο­λο­γι­κό σύ­στη­μα καθώς και ενί­σχυ­ση των ελεγ­κτι­κών μη­χα­νι­σμών, όχι ως μη­χα­νι­σμός επι­βο­λής προ­στί­μων, αλλά ως μη­χα­νι­σμός συμ­μόρ­φω­σης και ως ερ­γα­λείο χά­ρα­ξης πο­λι­τι­κής. Με άλλα λόγια για όσο χρο­νι­κό διά­στη­μα το φο­ρο­λο­γι­κό σύ­στη­μα αντι­με­τω­πί­ζει τον φο­ρο­λο­γού­με­νο ως ένοχο, ο φο­ρο­λο­γού­με­νος θα σκαρ­φί­ζε­ται τε­χνά­σμα­τα ώστε να με­τα­τρέ­πει τη φο­ρο­δια­φυ­γή σε «νό­μι­μη» φο­ρο­α­πο­φυ­γή.