Απάντηση του υπ.Δικαιοσύνης στους Εισαγγελείς για την αποσυμφόρηση των φυλακών

Των θέσεών του για το νομο­σχέ­διο που σκοπό έχει την απο­συμ­φό­ρηση των φυλακών υπε­ρα­μύ­νε­ται το υπουρ­γείο Δικαιο­σύ­νης. Ο αρμό­διος υπουρ­γός Νίκος Παρα­σκευό­που­λος σε ανα­κοί­νωσή του απά­ντησε στις αιτιά­σεις της Ένωσης Δικα­στών και Εισαγ­γε­λέων που με μια σκληρή ανα­κοί­νωση υπο­στή­ρι­ξαν ότι το νομο­θέ­τημα «παρά τον ανθρω­πι­σμό που δια­πνέει μείζον μέρος των προς ψήφιση δια­τά­ξεων, όσον αφορά στην απόλυση κατα­δί­κων ασθενών (από ορι­σμέ­νες νόσους) ή ανα­πή­ρων (ορι­σμέ­νων ποσο­στών), είναι αμφί­βολο εάν ένας τέτοιος «à la carte» ανθρω­πι­σμός μπορεί να απο­τε­λέ­σει επι­στη­μο­νικά απο­δε­κτό κρι­τή­ριο επιει­κούς μετα­χεί­ρι­σης κατη­γο­ριών κατα­δί­κων».

Σε ανα­κοί­νωσή του το υπουρ­γείο Δικαιο­σύ­νης υπο­στη­ρί­ζει.

– Το Υπουρ­γείο Δικαιο­σύ­νης σέβεται το ρόλο και εκτιμά τις θέσεις των Εισαγ­γε­λι­κών Λει­τουρ­γών. Ωστόσο, η ανα­κοί­νωση του Δ.Σ. της Ένωσης Εισαγ­γε­λέων Ελλάδος, για το τρέχον νομο­σχέ­διό του, δεν εισφέ­ρει προ­τά­σεις.

– Σε συν­θή­κες έκτα­κτης ανάγκης και υπό το βάρος των ευθυνών από την υπερ­φόρ­τωση των φυλακών και των συνεχών και δαπα­νη­ρών κατα­δι­κών από το Ευρω­παϊκό Δικα­στή­ριο των Δικαιω­μά­των του Ανθρώ­που, ο νομο­θέ­της καλεί­ται να βρει, εδώ και τώρα, λύσεις, έστω και προ­σω­ρι­νές. Η απο­φόρ­τιση του σωφρο­νι­στι­κού συστή­μα­τος μέσω λελο­γι­σμέ­νων, δια­βαθ­μι­σμέ­νων και με κρι­τή­ρια απο­φυ­λα­κί­σεων αντα­πο­κρί­νε­ται ακριβώς σ’ αυτή την ανάγκη. Οι Κώδικες που θα ακο­λου­θή­σουν θα θέσουν σε πλήρως ορθο­λο­γική βάση τα πράγ­ματα.

– Οι ασθε­νείς και τα άτομα με βαριές ανα­πη­ρίες βιώνουν τη φυλακή ως διπλό δεινό. Συνεπώς, η διευ­κό­λυνση, και πάλι με όρους, της από­λυ­σής τους αντα­πο­κρί­νε­ται σ’ ένα δίκαιο ισο­ζύ­γιο της ποινής που προ­βλέ­πε­ται και της ποινής που πραγ­μα­τικά εκτί­ε­ται. Η αναφορά σε «’à la cart’ ανθρω­πι­σμό» είναι άτοπη και αστή­ρι­κτη.

– Ο σεβα­σμός στις δικα­στι­κές απο­φά­σεις δεν αφαιρεί από το νομο­θέτη την αρμο­διό­τητα να επι­λέ­γει το μέτρο και τον τρόπο έκτισης της εκά­στοτε ποινής. Η κατάρ­γηση των φυλακών τύπου Γ΄, για παρά­δειγμα, ακριβώς επα­να­φέ­ρει την αντι­στοι­χία της ποινής που επι­βλή­θηκε μ’ αυτήν που εκτί­ε­ται.

– Ο τρόπος επι­βο­λής των ποι­νι­κών κυρώ­σεων ή των προ­σω­ρι­νών κρα­τή­σεων, μαζί με την υπερ­ποι­νι­κο­ποί­ηση, απο­τε­λούν εξίσου γενι­κούς παρά­γο­ντες που οδηγούν στην υπερ­φόρ­τωση του σωφρο­νι­στι­κού συστή­μα­τος.

– Μονό­πλευρα τιμω­ρη­τι­κές λογικές απηχούν ξεπε­ρα­σμέ­νες και τελικά αδιέ­ξο­δες αντι­λή­ψεις που δεν αρμό­ζουν σ’ ένα κράτος ανθρω­πι­σμού. Η απο­μά­κρυνση απ’ αυτές δεν μπορεί να θεω­ρεί­ται «ασέβεια προς τους νόμους».

– Η νομική αλλά και πολι­τική δια­φω­νία, στο πλαίσιο ενός ειλι­κρι­νούς και εποι­κο­δο­μη­τι­κού δια­λό­γου, είναι σεβα­στές. Σ’ ένα τέτοιο διάλογο προ­σβλέ­πουμε με τους εισαγ­γε­λι­κούς λει­τουρ­γούς της χώρας μας.