Ακυρη η καταγγελία δανείου: Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου ακύρωσε διαταγή πληρωμής 472.000 ευρώ λόγω πληρεξουσιότητας

• Κρίθηκε άκυρη την καταγ­γε­λία σύμ­βα­σης χρε­ο­λυ­τι­κού δανείου, επειδή έγινε από μη εξου­σιο­δο­τη­μένο πρόσωπο, απορ­ρί­πτο­ντας διαταγή πλη­ρω­μής μεγάλης οικο­νο­μι­κής αξίας. Στην υπόθεση εμπλέ­κο­νται εται­ρείες δια­χεί­ρι­σης δανείων και δανειο­λή­πτες του νησιού

Σε μια απόφαση που εκθέτει τις πρα­κτι­κές εται­ρειών δια­χεί­ρι­σης δανείων και επα­να­φέ­ρει τη σημασία της νομι­μό­τη­τας στις δικα­στι­κές δια­δι­κα­σίες, το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έκρινε άκυρη τη διαταγή πλη­ρω­μής ύψους 472.288,92 ευρώ. Η ακύρωση βασί­στηκε σε έναν και μόνο πυλώνα: η καταγ­γε­λία του δανείου είχε υπο­γρα­φεί από πρόσωπο που δεν διέθετε τη νόμιμη πλη­ρε­ξου­σιό­τητα.

Η υπόθεση αφορά ανακοπή κατά δια­τα­γής πλη­ρω­μής που εκδό­θηκε μετά από καταγ­γε­λία σύμ­βα­σης χρε­ο­λυ­τι­κού δανείου, η οποία είχε αρχικά παρα­χω­ρη­θεί μέσω πιστω­τι­κής γραμμής το 2007. Η πιστού­χος εται­ρεία και ο εγγυ­η­τής της κλή­θη­καν να πλη­ρώ­σουν άμεσα το σύνολο της οφειλής, κατόπιν μονο­με­ρούς καταγ­γε­λίας της σύμ­βα­σης από δια­χει­ρί­στρια εται­ρεία απαι­τή­σεων.

Η νομική βάση της ακύ­ρω­σης

Το Δικα­στή­ριο ανα­γνώ­ρισε ότι η καταγ­γε­λία, αν και επι­δό­θηκε στους δανειο­λή­πτες, δεν συνο­δευό­ταν από πλη­ρε­ξού­σιο έγγραφο που να τεκ­μη­ριώ­νει τη νομι­μο­ποί­ηση του εκπρο­σώ­που της δια­χει­ρί­στριας εται­ρείας. Αυτό από μόνο του δεν θα καθι­στούσε την καταγ­γε­λία άκυρη, αν οι οφει­λέ­τες την είχαν απο­δε­χθεί σιωπηρά. Όμως, το βάρος της από­δει­ξης περί πλη­ρε­ξου­σιό­τη­τας ανήκει στον καταγ­γέλ­λο­ντα.

Κατά τη συζή­τηση στο ακρο­α­τή­ριο, η δια­χει­ρί­στρια εται­ρεία δεν προ­σκό­μισε κανένα έγγραφο που να τεκ­μη­ριώ­νει ότι ο δικη­γό­ρος που υπέ­γραψε την καταγ­γε­λία είχε το δικαί­ωμα να ενερ­γή­σει εκ μέρους της. Το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι η καταγ­γε­λία ήταν άκυρη και ως εκ τούτου, η απαί­τηση δεν είχε κατα­στεί ληξι­πρό­θε­σμη και απαι­τητή. Επο­μέ­νως, η διαταγή πλη­ρω­μής δεν μπο­ρούσε νομικά να εκδοθεί.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης

Το δάνειο ξεκί­νησε ως πίστωση μέσω αλλη­λό­χρεου λογα­ρια­σμού και μετέ­πειτα μετα­τρά­πηκε σε χρε­ο­λυ­τικό δάνειο, με υπο­γε­γραμ­μέ­νες τρο­πο­ποι­η­τι­κές συμ­βά­σεις. Οι καθυ­στε­ρή­σεις στην απο­πλη­ρωμή οδή­γη­σαν την πιστώ­τρια εται­ρεία να καταγ­γεί­λει τη σύμβαση τον Ιούνιο του 2023 και να απαι­τή­σει την εξό­φληση του συνόλου της οφειλής. Οι δανειο­λή­πτες προ­σέ­φυ­γαν στη Δικαιο­σύνη, κατα­θέ­το­ντας ανακοπή κατά της δια­τα­γής πλη­ρω­μής.

Το Δικα­στή­ριο στάθηκε με αυστη­ρό­τητα στο γράμμα του νόμου: η εκπρο­σώ­πηση νομικού προ­σώ­που απαιτεί είτε εξου­σιο­δό­τηση που προ­κύ­πτει από το κατα­στα­τικό ή από πρα­κτικά διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου, είτε ρητή πλη­ρε­ξου­σιό­τητα. Σε αντί­θετη περί­πτωση, η νομική πράξη θεω­ρεί­ται άκυρη.

Το Δικα­στή­ριο όχι μόνο ακύρωσε τη διαταγή πλη­ρω­μής αλλά κατα­δί­κασε και την καθ’ ης στην κατα­βολή δικα­στι­κών εξόδων ύψους 6.500 ευρώ. Η ετυ­μη­γο­ρία απο­δει­κνύει ότι η τυπι­κό­τητα στη νομική δια­δι­κα­σία δεν είναι απλώς γρα­φειο­κρα­τική λεπτο­μέ­ρεια, αλλά βασική εγγύηση δικαίου.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Μηνάς Τσέρκης.