Ακυρη η καταγγελία δανείου: Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου ακύρωσε διαταγή πληρωμής 472.000 ευρώ λόγω πληρεξουσιότητας

• Κρί­θη­κε άκυρη την κα­ταγ­γε­λία σύμ­βα­σης χρε­ο­λυ­τι­κού δα­νεί­ου, επει­δή έγινε από μη εξου­σιο­δο­τη­μέ­νο πρό­σω­πο, απορ­ρί­πτο­ντας δια­τα­γή πλη­ρω­μής με­γά­λης οι­κο­νο­μι­κής αξίας. Στην υπό­θε­ση εμπλέ­κο­νται εται­ρεί­ες δια­χεί­ρι­σης δα­νεί­ων και δα­νειο­λή­πτες του νη­σιού

Σε μια από­φα­ση που εκ­θέ­τει τις πρα­κτι­κές εται­ρειών δια­χεί­ρι­σης δα­νεί­ων και επα­να­φέ­ρει τη ση­μα­σία της νο­μι­μό­τη­τας στις δι­κα­στι­κές δια­δι­κα­σί­ες, το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έκρι­νε άκυρη τη δια­τα­γή πλη­ρω­μής ύψους 472.288,92 ευρώ. Η ακύ­ρω­ση βα­σί­στη­κε σε έναν και μόνο πυ­λώ­να: η κα­ταγ­γε­λία του δα­νεί­ου είχε υπο­γρα­φεί από πρό­σω­πο που δεν διέ­θε­τε τη νό­μι­μη πλη­ρε­ξου­σιό­τη­τα.

Η υπό­θε­ση αφορά ανα­κο­πή κατά δια­τα­γής πλη­ρω­μής που εκ­δό­θη­κε μετά από κα­ταγ­γε­λία σύμ­βα­σης χρε­ο­λυ­τι­κού δα­νεί­ου, η οποία είχε αρ­χι­κά πα­ρα­χω­ρη­θεί μέσω πι­στω­τι­κής γραμ­μής το 2007. Η πι­στού­χος εται­ρεία και ο εγ­γυ­η­τής της κλή­θη­καν να πλη­ρώ­σουν άμεσα το σύ­νο­λο της οφει­λής, κα­τό­πιν μο­νο­με­ρούς κα­ταγ­γε­λί­ας της σύμ­βα­σης από δια­χει­ρί­στρια εται­ρεία απαι­τή­σε­ων.

Η νο­μι­κή βάση της ακύ­ρω­σης

Το Δι­κα­στή­ριο ανα­γνώ­ρι­σε ότι η κα­ταγ­γε­λία, αν και επι­δό­θη­κε στους δα­νειο­λή­πτες, δεν συ­νο­δευό­ταν από πλη­ρε­ξού­σιο έγ­γρα­φο που να τεκ­μη­ριώ­νει τη νο­μι­μο­ποί­η­ση του εκ­προ­σώ­που της δια­χει­ρί­στριας εται­ρεί­ας. Αυτό από μόνο του δεν θα κα­θι­στού­σε την κα­ταγ­γε­λία άκυρη, αν οι οφει­λέ­τες την είχαν απο­δε­χθεί σιω­πη­ρά. Όμως, το βάρος της από­δει­ξης περί πλη­ρε­ξου­σιό­τη­τας ανή­κει στον κα­ταγ­γέλ­λο­ντα.

Κατά τη συ­ζή­τη­ση στο ακρο­α­τή­ριο, η δια­χει­ρί­στρια εται­ρεία δεν προ­σκό­μι­σε κα­νέ­να έγ­γρα­φο που να τεκ­μη­ριώ­νει ότι ο δι­κη­γό­ρος που υπέ­γρα­ψε την κα­ταγ­γε­λία είχε το δι­καί­ω­μα να ενερ­γή­σει εκ μέ­ρους της. Το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η κα­ταγ­γε­λία ήταν άκυρη και ως εκ τού­του, η απαί­τη­ση δεν είχε κα­τα­στεί λη­ξι­πρό­θε­σμη και απαι­τη­τή. Επο­μέ­νως, η δια­τα­γή πλη­ρω­μής δεν μπο­ρού­σε νο­μι­κά να εκ­δο­θεί.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης

Το δά­νειο ξε­κί­νη­σε ως πί­στω­ση μέσω αλ­λη­λό­χρε­ου λο­γα­ρια­σμού και με­τέ­πει­τα με­τα­τρά­πη­κε σε χρε­ο­λυ­τι­κό δά­νειο, με υπο­γε­γραμ­μέ­νες τρο­πο­ποι­η­τι­κές συμ­βά­σεις. Οι κα­θυ­στε­ρή­σεις στην απο­πλη­ρω­μή οδή­γη­σαν την πι­στώ­τρια εται­ρεία να κα­ταγ­γεί­λει τη σύμ­βα­ση τον Ιού­νιο του 2023 και να απαι­τή­σει την εξό­φλη­ση του συ­νό­λου της οφει­λής. Οι δα­νειο­λή­πτες προ­σέ­φυ­γαν στη Δι­καιο­σύ­νη, κα­τα­θέ­το­ντας ανα­κο­πή κατά της δια­τα­γής πλη­ρω­μής.

Το Δι­κα­στή­ριο στά­θη­κε με αυ­στη­ρό­τη­τα στο γράμ­μα του νόμου: η εκ­προ­σώ­πη­ση νο­μι­κού προ­σώ­που απαι­τεί είτε εξου­σιο­δό­τη­ση που προ­κύ­πτει από το κα­τα­στα­τι­κό ή από πρα­κτι­κά διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου, είτε ρητή πλη­ρε­ξου­σιό­τη­τα. Σε αντί­θε­τη πε­ρί­πτω­ση, η νο­μι­κή πράξη θε­ω­ρεί­ται άκυρη.

Το Δι­κα­στή­ριο όχι μόνο ακύ­ρω­σε τη δια­τα­γή πλη­ρω­μής αλλά κα­τα­δί­κα­σε και την καθ’ ης στην κα­τα­βο­λή δι­κα­στι­κών εξό­δων ύψους 6.500 ευρώ. Η ετυ­μη­γο­ρία απο­δει­κνύ­ει ότι η τυ­πι­κό­τη­τα στη νο­μι­κή δια­δι­κα­σία δεν είναι απλώς γρα­φειο­κρα­τι­κή λε­πτο­μέ­ρεια, αλλά βα­σι­κή εγ­γύ­η­ση δι­καί­ου.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε ο δι­κη­γό­ρος κ. Μηνάς Τσέρ­κης.