Guardian: Εθνικιστικός λαϊκισμός η επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα

Συνέ­χεια στις δηλώ­σεις του διευ­θυ­ντή του Βρε­τα­νι­κού Μου­σείου και δια­κε­κρι­μέ­νου ιστο­ρι­κού Τέχνης Χάρτβιχ Φίσερ, μετά το σάλο από τον ισχυ­ρι­σμό του ότι η Ελλάδα δεν είναι ο νόμιμος ιδιο­κτή­της των Γλυπτών του Παρ­θε­νώνα, δίνει  με προ­κλη­τικό τρόπο ο κρι­τι­κός Τέχνης του Guardian, Tζόναθαν Τζόουνς.

Σ’ ένα προ­κλη­τικό άρθρο με τίτλο «Ας μη χάσουμε τα μάρμαρά μας για τα σχόλια του αφε­ντι­κού του Βρε­τα­νι­κού Μου­σείου» ο Τζόουνς υπο­στη­ρί­ζει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι όσοι ζητούν την επι­στροφή των Μαρ­μά­ρων στην Ελλάδα «επι­τί­θε­νται στην κλη­ρο­νο­μιά του Δια­φω­τι­σμού» και θα «πρέπει να εξη­γή­σουν πώς δια­φέ­ρουν τα επι­χει­ρή­ματά τους από άλλα είδη εθνι­κι­στι­κού λαϊ­κι­σμού».

Ο συντά­κτης του άρθρου -υπερασπιστής, όπως σημειώ­νει ο ίδιος, των θέσεων του Βρε­τα­νι­κού Μουσείου- σημειώ­νει για το σχόλιο του Χάρτβιχ Φίσερ που χαρα­κτή­ρισε «δημιουρ­γική πράξη» τη μετα­τό­πιση των Γλυπτών του Παρ­θε­νώνα:

«Μπορεί να φαντά­ζει προ­κλη­τικό αυτό. Υπο­στη­ρί­ζει δηλαδή (ο Φίσερ) ότι όταν ο Έλγιν έβαλε τους εργάτες του να απο­μα­κρύ­νουν ένα τερά­στιο τμήμα των γλυπτών του Παρ­θε­νώνα, μετά από μια αμφί­βολη συμ­φω­νία με την Οθω­μα­νική αυτο­κρα­το­ρία, που κατα­πί­εζε εκείνη την περίοδο την Ελλάδα, και να μετα­φέ­ρουν με πλοίο στο Λονδίνο, αυτή η κατα­φα­νής ληστεία ήταν δημιουρ­γική. Ας θέσουμε αλλιώς το ερώτημα. Ήταν δημιουρ­γικό όταν Βρε­τα­νοί στρα­τιώ­τες κατέ­στρε­ψαν τη βασι­λική πόλη του Μπενίν στη δυτική Αφρική το 1897 και λεη­λά­τη­σαν τις μεγάλες ορει­χάλ­κι­νες πλάκες από το παλάτι της, πολλές εκ των οποίων βρί­σκο­νται στο Βρε­τα­νικό Μουσείο. Ή όταν ο Χίτλερ σχε­δί­αζε ένα νέο μουσείο που θα φιλο­ξε­νούσε τα λεη­λα­τη­μένα έργα Τέχνης από την Ευρώπη;

Είναι εύκολα τα συναι­σθή­ματα και δύσκο­λος ο στο­χα­σμός. Η εκστρα­τεία για την επι­στροφή της λείας του Έλγιν στην Ελλάδα διε­ξά­γε­ται με πάθος εδώ και 200 χρόνια, αφότου ο Λόρδος Βύρωνας κατήγ­γειλε τον Έλγιν στο “Προ­σκύ­νημα του Τσάιλντ Χάρολντ”. Σήμερα, αυτή η παλαιό­τερη απ’ όλες τις δια­μαρ­τυ­ρίες για την πολι­τι­σμική ιδιο­κτη­σία έχει γίνει εμβλη­μα­τική μιας ευρύ­τε­ρης οργής, που θεωρεί τίποτε περισ­σό­τερο από αυτο­κρα­το­ρική κλοπή πολλούς θησαυ­ρούς μου­σείων όπως το πέτρινο άγαλμα Ράπα Νούι (από το Νησί του Πάσχα) του Βρε­τα­νι­κού Μουσείο. Υπάρχει μια διάθεση υπο­στή­ρι­ξης όλων αυτών των διεκ­δι­κή­σεων – ο Τζέρεμι Κόρμπιν θα επέ­στρεφε τα Γλυπτά του Παρ­θε­νώνα, δεν τίθεται θέμα- άρα το σχόλιο του Φίσερ που απο­κα­λεί «δημιουρ­γική» την οικειο­ποί­ηση από τα μουσεία έργων Τέχνης άλλων λαών είναι βέβαιο ότι θα ανάψει φωτιές.

Αλλά αν δεν κατα­λα­βαί­νει κανείς τα επι­χει­ρή­ματά του (του Φίσερ), σε τελική ανάλυση λέει ότι δεν θα έπρεπε να υπάρ­χουν μουσεία παγκό­σμιας Tέχνης κι ότι κάθε έργο Τέχνης θα πρέπει να μένει στο χώρο δημιουρ­γίας του, καθώς θα έχει νόημα μόνον εντός του αυθε­ντι­κού πλαι­σίου του», γράφει χαρα­κτη­ρι­στικά.

Πηγή tanea.gr