H συγκάλειψη της σιωπής

Πολ­λές φορές βρι­σκό­μα­στε στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας μάρ­τυ­ρες συ­μπε­ρι­φο­ρών που δεν συ­νά­δουν στον πο­λι­τι­σμό μας και μας σο­κά­ρει το άκου­σμα μιας ακραί­ας συ­μπε­ρι­φο­ράς, μιας δο­λο­φο­νί­ας, μιας γυ­ναι­κο­κτο­νί­ας και τε­λι­κά μιας κα­κο­ποι­η­τι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς απ’ όπου κι αν προ­έρ­χε­ται…. Οι­κο­γέ­νεια, χώροι ερ­γα­σί­ας κλπ.

Τε­λι­κά τι είναι ο πο­λι­τι­σμός στη σύγ­χρο­νη εποχή; Τα κά­στρα και η ανά­δει­ξη της ιστο­ρί­ας με σκοπό την αει­φό­ρο ανά­πτυ­ξη, η ανά­πτυ­ξη και η εξει­δί­κευ­ση του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος ή να σε­βό­μα­στε τον συ­νάν­θρω­πό μας, τον συ­νά­δελ­φο, τον άν­θρω­πο που συ­να­ντά­με κα­θη­με­ρι­νά. Αυτό μας δι­δά­σκει και η πίστη μας στο Θεό, τα­πει­νό­τη­τα και σε­βα­σμό.

Σε μια κοι­νω­νία που συ­νε­χώς ανα­πτύσ­σε­ται και εξε­λίσ­σε­ται,τα μέλη της προ­σπα­θούν με κάθε τρόπο να δη­μιουρ­γή­σουν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για ένα κα­λύ­τε­ρο αύριο, θα πρέ­πει να σκε­φτό­μα­στε λο­γι­κά ορι­σμέ­να ου­σιώ­δη πράγ­μα­τα, γιατί η ανά­πτυ­ξη και η οι­κο­νο­μι­κή ευ­μά­ρεια δια­στρε­βλώ­νει τους χα­ρα­κτή­ρες των αν­θρώ­πων ει­δι­κά αυτών που απο­κτούν υψηλά αξιώ­μα­τα, με απο­τέ­λε­σμα να χαθεί η αγνό­τη­τα και η απλό­τη­τα με την οποία όλοι οι άν­θρω­ποι γεν­νιού­νται. Σί­γου­ρα έχου­με όλοι μέσα μας αυτό το αθώο παιδί που θέλει να παί­ξει και να γε­λά­σει αλλά νιώ­θει άβολα μπρο­στά στη γνώση και στην νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τα αλλά αυτό δεν ση­μαί­νει ότι πρέ­πει να υπο­κρι­νό­μα­στε και να φε­ρό­μα­στε άσχη­μα στους συ­ναν­θρώ­πους μας φο­ρώ­ντας το προ­σω­πείο του δήθεν κα­θω­σπρε­πι­σμού και της ανω­τε­ρό­τη­τας.

Τα πρό­σφα­τα σκάν­δα­λα της επι­και­ρό­τη­τας που μας τα­λα­νί­ζουν την τε­λευ­ταία διε­τία ει­δι­κά μετά την κα­ρα­ντί­να, δια­πι­στώ­νου­με ότι αντί να μειώ­νο­νται πλη­θύ­νο­νται. Κι αυτό ίσως γιατί έχου­με συ­νη­θί­σει να δε­χό­μα­στε και να σιω­πού­με όταν βρι­σκό­μα­στε μάρ­τυ­ρες σε κα­κο­ποι­η­τι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές και φαι­νό­με­να βίας.

Τις βλέ­που­με, τις δια­πι­στώ­νου­με, τις συ­ζη­τά­με εν­δε­χο­μέ­νως στα καφέ, στις πα­ρέ­ες και στα μέρη που συ­να­θροι­ζό­μα­στε αλλά σιω­πού­με όταν πρό­κει­ται να μι­λή­σου­με ανοι­κτά. Πολ­λές φορές γε­λά­με και τις αφη­γού­μα­στε με κα­μά­ρι γιατί δεν εί­μα­σταν εμείς στη θέση του θύτη ή του θύ­μα­τος… σή­με­ρα είναι κά­ποιος άλλος αύριο μπο­ρεί να βρι­σκό­μα­στε εμείς..

Η κοι­νω­νία μας είναι αυτή που βιώ­νου­με κα­θη­με­ρι­νά. Αυτή που φτιά­ξα­με και αυτή που αν δεν την αλ­λά­ξου­με ανα­γκα­στι­κά θα πα­ρα­δώ­σου­με στις επό­με­νες γε­νιές.

Η κα­κο­ποι­η­τι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές έχουν ονο­μα­τε­πώ­νυ­μο, μπο­ρούν να προσ­διο­ρι­στούν σε χώρο και σε κα­τα­στά­σεις αλλά όταν πρέ­πει όλοι να μι­λή­σου­με βγά­ζου­με και τον εαυτό μας απέξω γιατί μπο­ρεί να «ξε­βο­λευ­τού­με» από κα­τα­στά­σεις που μας βοη­θά­νε να επι­βιώ­σου­με.

Η δια­τάρ­ρα­ξη των ισορ­ρο­πιών και των δε­δο­μέ­νων μας μπο­ρει να προ­κα­λέ­σει αντι­δρά­σεις που να λει­τουρ­γή­σουν σαν ντό­μι­νο αν πρέ­πει να μι­λή­σου­με για κάτι που γί­να­με μάρ­τυ­ρες και να στο­χο­ποι­η­θού­με άδικα γιατί απλά εί­πα­με την αλή­θεια.

Το να σιω­πού­με σε φαι­νό­με­να κα­κο­ποί­η­σης πολ­λές φορές φέρ­νει και απο­τε­λέ­σμα­τα που δεν μπο­ρού­με να προ­βλέ­ψου­με όπως αυτά που ακού­με συχνά πυκνά τον τε­λευ­ταίο καιρό στα κα­νά­λια και δήθεν μας σο­κά­ρουν ή μας «ρί­χνουν από τα σύν­νε­φα». Γιατί τε­λι­κά και η σιωπή κα­τα­λή­γει να γί­νε­ται συ­γκά­λει­ψη.

Ας εί­μα­στε ρε­α­λι­στές, διότι εί­μα­στε όλοι υπό­λο­γοι για αυτά που ζούμε κα­θη­με­ρι­νά, γιατί αφε­νός συ­ντη­ρού­νται αυτά τα φαι­νό­με­να και αφε­τέ­ρου έχου­με το δι­καί­ω­μα της ψήφου εν­νο­ώ­ντας ότι εί­μα­στε νο­ή­μο­νες.

Ελένη Ν. Κα­ρα­γιάν­νη

Αθλή­τρια Τριά­θλου