Ομιλία του Περιφερειάρχη, Γ. Χατζημάρκου, στα εγκαίνια της έκθεσης στο Παλαιό Ελληνικό Προξενείο της Ρόδου

Κυρίες και κύριοι:

Με ιδιαί­τερη τιμή και χαρά και εθνική υπε­ρη­φά­νεια η Περι­φέ­ρεια Ν. Αιγαίου  παρί­στα­ται μαζί με τον λαό της Ρόδου και της Δωδε­κα­νή­σου στα εγκαί­νια του ιστο­ρι­κού κτιρίου του Ελλη­νι­κού Προ­ξε­νείου της Ρόδου.

Ζούμε σήμερα μονα­δι­κές ιστο­ρι­κές στιγμές, εδώ στην ελεύ­θερη Ρόδο, στα ελεύ­θερα Δωδε­κά­νησα.

Ἄρξομαι δὲ ἀπὸ τῶν προ­γό­νων πρῶτον· δίκαιον γὰρ αὐτοῖς καὶ πρέπον δὲ ἅμα ἐν τῷ τοιῷδε τὴν τιμὴν ταύτην τῆς μνήμης δίδο­σθαι

Να λοιπόν το Ελλη­νικό Προ­ξε­νείο! Γιατί η ίδια η ιστο­ρική μνήμη του ελλη­νι­σμού συμ­βαί­νει να προ­βάλ­λει μπροστά μας ζωντανή, ακμαία και ελπι­δο­φόρα!

Σήμερα ωστόσο, αντα­πο­κρι­νό­μα­στε στο ιστο­ρικό μας χρέος με μέγιστη συγκί­νηση. Γιατί είναι ακριβώς σήμερα, 28 Οκτω­βρίου 2017, που συμπλη­ρώ­νο­νται 77 χρόνια από  την ανά­κληση του τελευ­ταίου Προ­ξέ­νου της Ελλάδας. Μαζί όμως με το γεγονός αυτό η ιστορία μας, όπως πάντα ακρι­βό­χρονη στην πραγ­μά­τωση του ορά­μα­τος της πολυ­πό­θη­της ελευ­θε­ρίας, γράφει ήδη 70 χρόνια από  την ενσω­μά­τωση της Δωδε­κα­νή­σου στον εθνικό κορμό!

Σήμερα μετά από πολλές θυσίες αιώνων η Δωδε­κά­νη­σος επι­στρέ­φει στην αγκαλιά της Πατρί­δας.

Και σήμερα ορθώ­νε­ται μπροστά μας βγαλ­μένο από την ιστορία, αλλά πλήρως ανα­και­νι­σμένο το κτίριο αυτό, που πραγ­μα­τικά απο­τε­λεί όχι μόνο ένα έργο τέχνης, χάρη στην αρχι­τε­κτο­νική και την υψηλή αισθη­τική του, αλλά και ιστο­ρικό σημείο ανα­φο­ράς για τη Ρόδο, τη Δωδε­κά­νησο και για ολό­κληρο τον Ελλη­νι­σμό.

Η ιστορία μας γνωστή! Μιλάει εντός μας!

Κατα­κτη­τές και εχθροί στο διάβα των καιρών δεν πέτυχαν τίποτε άλλο από το να ενδυ­να­μώ­σουν το εθνικό μας αίσθημα. Και είναι εδώ το κτίριο αυτό ανα­γεν­νη­μένο και όρθιο μέσα από τις προ­σπά­θειες της Περι­φέ­ρειας Ν. Αιγαίου, ζωντα­νός μάρ­τυ­ρας του δικού μας ιστο­ρι­κού παρελ­θό­ντος και τηλαυ­γής φάρος του μέλ­λο­ντος για τις γενιές που θα’ ρθουν.

Στα χρόνια της μαύρης σκλα­βιάς το Ελλη­νικό Προ­ξε­νείο απο­βαί­νει ο μονα­δι­κός θύλακος της πολυ­πό­θη­της ελευ­θε­ρίας. Είναι εδώ, που ο δέσμιος λαός της Δωδε­κα­νή­σου έρχεται να βρει κατα­φύ­γιο και συμ­βου­λές για αντί­δραση στα σχέδια του κατα­κτητή.

Και πράγ­ματι, όποτε οι κατο­χι­κές δυνά­μεις επεμ­βαί­νουν για να ακυ­ρώ­σουν κάθε προ­σπά­θεια των Ελλήνων για εθνική δράση, το Προ­ξε­νείο αντιδρά ανάλογα.

Τοπικοί άρχο­ντες, εκπαι­δευ­τι­κοί και άλλοι πολίτες που διώ­κο­νται για δράση ενα­ντίον του κατο­χι­κού φασι­σμού βρί­σκουν στο Προ­ξε­νείο ανοιχτή την αγκαλιά της Πατρί­δας.

Το Προ­ξε­νείο που είναι ο μονα­δι­κός ελλη­νι­κός διπλω­μα­τι­κός φορέας στη σκλα­βω­μένη Δωδε­κά­νησο, πασχί­ζει συνεχώς να βρει οικο­νο­μι­κούς πόρους για τη λει­τουρ­γία των ελλη­νι­κών κοι­νο­τι­κών σχο­λείων. Οι συν­θή­κες είναι εξαι­ρε­τικά δύσκο­λες. Οι κατα­κτη­τές το αντι­λαμ­βά­νο­νται και στην συστη­μα­τική προ­σπά­θειά τους να αφελ­λη­νί­σουν τον πλη­θυ­σμό χαρα­κτη­ρί­ζουν τα ελλη­νικά κοι­νο­τικά σχολεία ως δήθεν «επι­χο­ρη­γού­μενα» για να τα θέσουν υπό την ιταλική φασι­στική επο­πτεία.

Απα­γο­ρεύ­ουν την ελλη­νική γλώσσα για να απο­χρω­μα­τί­σουν την ελλη­νική ταυ­τό­τητα των νησιών, να συν­θλί­ψουν την ελλη­νική γλώσσα, την ιστο­ρική και συλ­λο­γική μνήμη και εθνική ταυ­τό­τητα. Αυθαι­ρε­τούν, φυλα­κί­ζουν, εκτε­λούν αθώους πολίτες. Επι­βάλ­λουν με τα όπλα του μαύρου ολο­κλη­ρω­τι­σμού τις δικές τους ιδε­ο­λο­γι­κές «αξίες» και προ­σπα­θούν να απο­σπά­σουν την Εκκλη­σία από το Οικου­με­νικό Πατριαρ­χείο της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης.

Το Ελλη­νικό Προ­ξε­νείο κατορ­θώ­νει ωστόσο έναν άθλο μονα­δικό:

επι­τυγ­χά­νει να απο­τρέ­ψει το κύμα φυγής των Ελλήνων δασκά­λων στο εξω­τε­ρικό, όταν οι κατα­κτη­τές μετερ­χό­με­νοι κάθε μορφή  βίας τους ωθούν μακριά από τα Ελλη­νό­πουλα. Πολλοί μένουν και συμ­βι­βά­ζο­νται να διδά­σκουν στα ιταλικά, όμως με την αυτο­πρό­σωπη παρου­σία τους στα σχολεία οι Έλληνες δάσκα­λοι πετυ­χαί­νουν να γίνουν οι κατάλ­λη­λοι συνειρ­μοί στη συνεί­δηση των Δωδε­κα­νή­σιων μαθητών. Σιωπηρά, αλλά τόσο ηχηρά στη ματιά και τη σκέψη των υπό­δου­λων Ελλήνων η εθνική συνεί­δηση δια­τη­ρεί­ται σε εγρή­γορση με τις ενέρ­γειες του Ελλη­νι­κού  Προ­ξε­νείου που με δυνα­μική νηφα­λιό­τητα, ανυ­πο­χώ­ρητη πολι­τική και εγκαρ­τέ­ρηση αντι­στέ­κε­ται πει­σμα­τικά στον κατα­κτητή με ένα γνήσια ελλη­νικό υπε­ρό­πλο:

τη μονα­δική επί­γνωση της απο­στο­λής του να σταθεί στή­ριγμα καρ­τε­ρίας στον λαό της Δωδε­κα­νή­σου που διψά για ελευ­θε­ρία!

Με μέσο τη διπλω­μα­τία και την υπο­δό­ρια πολι­τική υπέρ των Δωδε­κα­νη­σίων με τον  Έλληνα Πρόξενο Δημή­τριο Παπά  και τον ανα­πλη­ρωτή πρόξενο Ρόδιο γιατρό Νικόλαο Καρα­γιάννη, που σήμερα τους νιώ­θουμε να γιορ­τά­ζουν τώρα σ’ αυτούς τους χώρους μαζί μας, το Ελλη­νικό Προ­ξε­νείο ανα­δει­κνύ­ε­ται σε φάρο ελευ­θε­ρίας που αντι­μά­χε­ται σταθερά την εθνική αλλο­τρί­ωση. Αυτήν που επι­χει­ρεί ο εχθρός για να ακυ­ρώ­σει χρη­σι­μο­ποιώ­ντας μέσα απ’ όλο το φάσμα της υπε­ρο­ψίας του. Το Ελλη­νικό Προ­ξε­νείο στις 28 Οκτω­βρίου 1940 ημέρα κήρυξης του Ελλη­νοϊ­τα­λι­κού Πολέμου, παύει να λει­τουρ­γεί…

Η έκβαση είναι γνωστή, όπως πάντα ύστερα από κάθε σκληρή περίοδο:

 η νίκη του ελλη­νι­σμού! 

Κυρίες και κύριοι:

Σήμερα με τη σεμνή αυτή τελετή δεν τιμούμε με την παρου­σία μας εδώ μόνο όλους όσους έπεσαν μαχό­με­νοι στον πόλεμο, αλλά απο­τί­ουμε σεμνά φόρο τιμής σ’ εκεί­νους που πολέ­μη­σαν σκληρά με όπλα την πολι­τική και τη διπλω­μα­τία. Κι αυτό απο­τε­λεί αξιω­μα­τική αλήθεια.  Περι­δια­βαί­νο­ντας στους χώρους του Ελλη­νι­κού Προ­ξε­νείου  κυριευό­μα­στε από το ρίγος της ιστο­ρίας του. Ανα­βα­πτι­ζό­μα­στε στην ίδια την ιστο­ρική μας μνήμη εδώ, στη Ρόδο, στη Δωδε­κά­νησο.

Στο γεω­πο­λι­τικά κρίσιμο σταυ­ρο­δρόμι που βρι­σκό­μα­στε και με την ευκαι­ρία των εγκαι­νίων αυτών νιώ­θουμε να σφρα­γί­ζουμε άλλη μια φορά την πεποί­θηση ότι η Ενσω­μά­τωση δεν μας χαρί­στηκε. Αντί­θετα, κατα­κτή­θηκε με τους αιμα­τη­ρούς αγώνες και τις αμέ­τρη­τες θυσίες των Ελλήνων.

Αλλά άραγε σε ποια μαρ­τυ­ρικά πρόσωπα μπορεί να προ­λά­βει κανείς να ανα­φερ­θεί;

Η ιστορία της Δωδε­κα­νή­σου τα κατέ­γραψε στις πιο λαμπρές τις σελίδες!

Δεν λησμο­νούμε το αιμα­τηρό Πάσχα του 1919,  όταν εκτε­λέ­στη­καν η Ανθουλα Ζερβου οΠαπαλουκάς στο Παρα­δείσι,

το Concentramento,

τον Γεώργιο Χαλκιά από την Κάρπαθο, τον Νικήτα Παχωπό από την Σύμη και τον Γαβριήλ Χαρίτο που αν και μικρά παιδιά , μαθητές, κατέ­βα­σαν την Ιταλική σημαία στο σχολείο τους και ύψωσαν την ελλη­νική!

Δεν λησμο­νούμε τον πρώτο νεκρό Ελληνα Αξιω­μα­τικό, τον Αλέ­ξαν­δρο Διάκο από τη Χάλκη, που έπεσε πολε­μώ­ντας στα χιο­νι­σμένα βουνά της Ηπείρου.

Δεν λησμο­νούμε τον Νικόλαο Σάββα από το Καστελ­λό­ριζο και τον Γιώργο Κυρ­μι­χάλη από τη Σορωνή στην επι­χεί­ρηση Anglo, με σκοπό την κατα­στροφή στα Αερο­δρό­μια Μαρι­τσών και Καλάθου εχθρι­κών αερο­σκα­φών.

Η  ψυχή των Δωδε­κα­νη­σίων σήμερα αγαλ­λιά­ζει.

Όσοι βρι­σκό­μα­στε τώρα εδώ υπο­κλι­νό­μα­στε στους αγώνες του Ελλη­νι­σμού.

Νιώ­θουμε ζωντανή την ευθύνη να τιμούμε τους νεκρούς, την ιστορία της Πατρί­δας, να τους ευγνω­μο­νούμε και να συνε­χί­σουμε όρθιοι και ενω­μέ­νοι ενάντια σε κάθε δυσκο­λία. Έτσι νοη­μα­το­δο­τεί το Ελλη­νικό Προ­ξε­νείο τον σημε­ρινό εορ­τα­σμό.

Ζήτω τα ελεύ­θερα πάντα Ελλη­νικά Δωδε­κά­νησα!