«Ο Μ. Αντώνογλου, υπήρξε η προσωποποίηση της συνάρτησης του πολιτισμού με την πολιτική. Και συνεχίζει…»

Όταν ο Επι­μη­θέ­ας, ανέ­λα­βε να εξο­πλί­σει το ζωικό βα­σί­λειο,  πριν αυτά έρ­θουν στο φως, φρό­ντι­σε να τα εφο­διά­σει με όλα εκεί­να τα μέσα,  που θα τους επέ­τρε­παν να επι­βιώ­σουν, χωρίς όμως να αλ­λη­λο­ε­ξο­ντω­θούν. Ωστό­σο, διέ­πρα­ξε το λάθος να λη­σμο­νή­σει τον άν­θρω­πο, τον οποίο άφησε «γυ­μνόν τε και ανυ­πό­δη­τον και άστρω­τον και άο­πλον». Οπότε ο Προ­μη­θέ­ας, ανή­συ­χος από την απε­ρι­σκε­ψία του αδερ­φού του, έκλε­ψε από το ερ­γα­στή­ρι της Αθη­νάς και του Ηφαί­στου «την έντε­χνον σο­φί­αν συν πυρί», προ­κει­μέ­νου ο άν­θρω­πος να αντι­σταθ­μί­σει μέσω αυτής, την πολ­λα­πλή έν­δεια και υστέ­ρη­σή του και να πε­τύ­χει τε­λι­κά να επι­βιώ­σει…

Χάρη στην «έντε­χνον σο­φί­αν συν πυρί» ο άν­θρω­πος γί­νε­ται πλέον homo faber, κα­τα­σκευα­στής και δη­μιουρ­γός, ο οποί­ος πα­ρεμ­βαί­νει στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, βελ­τιώ­νει της συν­θή­κες της ύπαρ­ξής του και ανα­δει­κνύ­ε­ται «maître  et  possesseur de la nature» – «κυ­ρί­αρ­χος και κά­το­χος της φύσης», σύμ­φω­να με την έκ­φρα­ση του Ντε­κάρ.

Κάπως έτσι, εκ­φρά­στη­κε ο πο­λι­τι­σμός ανά τους αιώ­νες. Ως σύ­νο­λο επι­τευγ­μά­των, υλι­κής και άϋλης δη­μιουρ­γί­ας ενός λαού, στον τε­χνι­κό και πνευ­μα­τι­κό τομέα, σε συ­γκε­κρι­μέ­νη εποχή, με σκοπό την κά­λυ­ψη των υλι­κών και πνευ­μα­τι­κών ανα­γκών του, σε βάθος χρό­νου. Και κατά τον Καντ,  «ο πο­λι­τι­σμός, ή στο­χα­στι­κή προ­σμο­νή του μέλ­λο­ντος, ή δύ­να­μη, να μην απο­λαμ­βά­νει μόνο την πα­ρού­σα στιγ­μή της ζωής, άλλα να φέρ­νει μπρο­στά του ως κάτι παρόν τον ερ­χό­με­νο, συχνά τον πιο απο­μα­κρυ­σμέ­νο χρόνο, είναι το πιο απο­φα­σι­στι­κό γνώ­ρι­σμα της αν­θρώ­πι­νης υπε­ρο­χής».

Από την πε­ριο­χή μας, τα Δω­δε­κά­νη­σα, πέ­ρα­σαν προ­σω­πι­κό­τη­τες αφο­σιω­μέ­νες στον πο­λι­τι­σμό. Άν­θρω­ποι των γραμ­μά­των και των τε­χνών, άν­θρω­ποι της πο­λι­τι­κής, που εξέ­φρα­ζαν στο πέ­ρα­σμα της θη­τεί­ας τους την έν­νοια της πο­λι­τι­στι­κής πο­λι­τι­κής. Της πο­λι­τι­κής πο­ρεί­ας, που χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται από καλ­λιέρ­γεια, εκ­παί­δευ­ση, ανά­πτυ­ξη, δια­φω­τι­σμό, πο­λι­τι­στι­κή πρό­ο­δο.

Φω­τει­νό πα­ρά­δειγ­μα  άσκη­σης πο­λι­τι­στι­κής πο­λι­τι­κής  ο Μα­νώ­λης Αντώ­νο­γλου, ο άν­θρω­πος που τί­μη­σε, τιμά και προ­ω­θεί το νη­σιω­τι­κό, πα­ρα­δο­σια­κό μας πο­λι­τι­σμό και τον οποίο πρό­κει­ται σύ­ντο­μα να τι­μή­σει η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου,  με από­φα­ση του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου.

Ανα­φο­ρι­κά με το θέμα, ο Πε­ρι­φε­ρεια­κός  Σύμ­βου­λος  Ν.Α. εντε­ταλ­μέ­νος Πο­λι­τι­σμού Δω­δε­κα­νή­σου Κάλ­λι­στος Δια­κο­γε­ωρ­γί­ου, τό­νι­σε: «Ερ­μη­νεύ­ο­ντας τον πο­λι­τι­σμό (εκ της λέ­ξε­ως πόλις), ο Αρι­στο­τέ­λης,  ανα­φέ­ρει ότι, ο άν­θρω­πος συμ­με­τέ­χει στη ζωή της πόλης, απο­λαμ­βά­νο­ντας τα αγαθά της ορ­γα­νω­μέ­νης ζωής.  Απόρ­ροια της συμ­με­το­χής του, είναι το ότι, ασκεί την πο­λι­τι­κή, παίρ­νο­ντας μέρος στη δια­κυ­βέρ­νη­ση της πόλης, τη λήψη πο­λι­τι­κών απο­φά­σε­ων που την αφο­ρούν, την ασφά­λεια, την εξη­μέ­ρω­ση των ηθών, την εξευ­γε­νι­σμέ­νη ζωή και την ευ­δαι­μο­νία. Επο­μέ­νως, ο πο­λι­τι­σμός συ­ναρ­τά­ται άμεσα με την πόλη (και κατ’ ακο­λου­θί­αν με την πο­λι­τι­κή) και δε  νο­εί­ται να ασκεί­ται  ανε­ξάρ­τη­τα, αφού όποιος συ­νει­δη­τά και εκού­σια  επι­λέ­γει να ζει εκτός της πόλης, είναι «ή θη­ρί­ον ή Θεός». Γι’ αυτό και η πο­λι­τι­σμι­κή συ­νέ­χεια και συ­νέ­πεια, θα πρέ­πει να επι­βρα­βεύ­ε­ται. Και ο Μα­νώ­λης Αντώ­νο­γλου, συ­νε­χί­ζει με συ­νέ­πεια, να  πα­ρά­γει και να προ­ά­γει πο­λι­τι­σμό».