Κατηγορήθηκε για αποδοχή εικονικών τιμολογίων ένας εργολάβος της Κω

Αθώος κρίθηκε χθες εκ νέου από το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, επί κακουρ­γη­μά­των ένας εργο­λά­βος της Κω, κατη­γο­ρού­με­νος για αποδοχή εικο­νι­κών φορο­λο­γι­κών στοι­χείων, η συνο­λική αξία των οποίων υπερ­βαί­νει το ποσό των 150.000 ευρώ.

Ο εργο­λά­βος είχε κριθεί την 9η Δεκεμ­βρίου 2013 αθώος, λόγω αμφι­βο­λιών, από το Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου. Την αθω­ω­τική απόφαση προ­σέ­βαλε όμως με έφεσή του ο Αντει­σαγ­γε­λέας Εφετών Δωδε­κα­νή­σου, με απο­τέ­λε­σμα την επα­νά­ληψη της δίκης.

Χθες ενώπιον του δικα­στη­ρίου, κατά την αγό­ρευσή του, ο δικη­γό­ρος του κατη­γο­ρού­με­νου κ. Κ. Σαρρής, χαρα­κτή­ρισε «του­λά­χι­στον άκομψη» την απόφαση του Αντει­σαγ­γε­λέα Εφετών να ασκήσει έφεση, τονί­ζο­ντας ότι στην αθω­ω­τική απόφαση σχε­τι­κώς είχε ειση­γη­θεί ο πρώην Εισαγ­γε­λέας Εφετών Δωδε­κα­νή­σου, προϊ­στά­με­νος του.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος, που δια­τη­ρεί ατομική επι­χεί­ρηση στην Κω, έχοντας αντι­κεί­μενο την ανάληψη εργο­λα­βιών τοπο­θέ­τη­σης γυψο­σα­νί­δων, απο­δέ­χθηκε 2 τιμο­λό­για παροχής υπη­ρε­σιών με εκδό­τρια μια ΑΕΒΕ, τα οποία κρί­θη­καν εικο­νικά.

Η συνο­λική αξία των τιμο­λο­γίων ανέρ­χε­ται στο ποσό των 302.142,38 ευρώ, πλέον ΦΠΑ 39.278,51 ευρώ.

Από τον έλεγχο που είχε διε­νερ­γη­θεί, προ­έ­κυψε ότι τα ως άνω τιμο­λό­για είχαν εκδοθεί για έργο το οποίο είχε ήδη παρα­δο­θεί και τιμο­λο­γη­θεί πριν την 11η Νοεμ­βρίου 2008, ημε­ρο­μη­νία κατά την οποία κατα­τέ­θη­καν τα ιδιω­τικά εργο­λα­βικά συμ­φω­νη­τικά στην Δ.Ο.Υ. Κω, τα τιμο­λό­για εκδό­σεως των 3 υπερ­γο­λά­βων εται­ρειών προς την επίσης υπερ­γο­λάβο ΑΕΒΕ, στην οποία φέρεται να ανέθεσε την εκτέ­λεση του έργου, εξο­φλή­θη­καν με μετρητά και όχι με δίγραμμη επιταγή ή μέσω τρα­πε­ζι­κού λογα­ρια­σμού, οι 3 υπερ­γο­λά­βοι δεν είχαν τη δυνα­τό­τητα να εκτε­λέ­σουν το ανα­φε­ρό­μενο στα τιμο­λό­για παροχής υπη­ρε­σιών που εξέ­δω­σαν, έργο, αφού δεν είχαν προ­σω­πικό, δεν είχαν προβεί σε αγορά υλικών κατα­σκευής, δεν είχαν δηλώσει τέτοια (κατα­σκευα­στική) δρα­στη­ριό­τητα και ήταν ανύ­παρ­κτες φορο­λο­γικά και τα ποσά των τιμο­λο­γίων παροχής υπη­ρε­σιών εκδό­σεως της υπερ­γο­λά­βου ΑΕΒΕ προς την ατομική επι­χεί­ρηση του κατη­γο­ρού­με­νου δεν είχαν εξο­φλη­θεί πέντε μήνες μετά την έκδοση των τιμο­λο­γίων.

Σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο η λήψη και κατα­χώ­ρηση των φορο­λο­γι­κών στοι­χείων στα βιβλία της επι­χεί­ρη­σης είχε ως απο­τέ­λε­σμα να ωφε­λη­θεί στην φορο­λο­γία εισο­δή­μα­τος και ΦΠΑ, αφού κατά το ημε­ρο­λο­γιακό έτος 2008 εμφά­νισε μειω­μένα καθαρά κέρδη κατά το ποσό των τιμο­λο­γίων (και εξέπεσε από τον φόρο εκροών ΦΠΑ ύψους 39.278.51 ευρώ).

Ο κατη­γο­ρού­με­νος εξέθεσε ότι η επι­χεί­ρησή του είχε απο­κλει­στικό αντι­κεί­μενο εργα­σιών τις γύψινες κατα­σκευές, διέθετε την κατάλ­ληλη τεχνο­γνω­σία, το απαι­τού­μενο προ­σω­πικό και πλήθος αγορών πρώτων και βοη­θη­τι­κών υλικών, για την εκτέ­λεση των εργα­σιών ανα­καί­νι­σης δύο ξενο­δο­χείων, οι οποίες και πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν στο σύνολό τους και το επίδικο έργο παρα­δό­θηκε στους ιδιο­κτή­τες, η δε ολο­κλή­ρωσή του πιστο­ποι­ή­θηκε με την έκδοση των σχε­τι­κών υπουρ­γι­κών απο­φά­σεων που δημο­σιεύ­τη­καν στο ΦΕΚ.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος συναλ­λασ­σό­ταν επί μακρόν με την ΑΕΒΕ, λόγω του συνα­φούς αντι­κει­μέ­νου απα­σχό­λη­σης, ευρί­σκο­ντο στην ίδια περιοχή και στον ίδιο επι­χει­ρη­μα­τικό κύκλο και κατά τα διδάγ­ματα της κοινής πείρας δεν μπο­ρούσε να ελέγξει την οικο­νο­μική και λογι­στική αυτής κατά­σταση και με συμ­φω­νη­τικά υπερ­γο­λα­βίας, είχε μετα­θέ­σει όλο το βάρος της δρα­στη­ριό­τη­τας, δηλαδή την απο­κλει­στική ευθύνη εκτέ­λε­σης των εργα­σιών, επι­λο­γής και πλη­ρω­μής του προ­σω­πι­κού και των ασφα­λι­στι­κών τους εισφο­ρών στην ΑΕΒΕ. Είχε δε εξο­φλή­σει τα επίμαχα τιμο­λό­για με συνο­λι­κές απο­δεί­ξεις πλη­ρω­μής σφρα­γι­σμέ­νες και υπο­γε­γραμ­μέ­νες.

Κατόπιν των ανωτέρω, όπως υπο­στη­ρί­χθηκε στο πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο, ο κατη­γο­ρού­με­νος καλό­πι­στα συναλ­λά­χθηκε με την ΑΕΒΕ.

Τα παρα­πάνω ανα­φερ­θέ­ντα έχουν γίνει δεκτά με αμε­τά­κλητη πλέον απόφαση του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πειραιά, κρι­θέ­ντος από το ως άνω δικα­στή­ριο ότι τα επίμαχα τιμο­λό­για συνο­λι­κού ποσού 302.142,38, τα οποία εξέδωσε η ΑΕΒΕ, αφορούν πραγ­μα­τικό έργο το οποίο εκτέ­λεσε η ως άνω εται­ρεία λόγω συμ­βά­σεως υπερ­γο­λα­βίας. Τα ίδια ακριβώς δέχθηκε και η Επι­τροπή του άρθρου 70Α του ν. 2238/94 του Υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών.