Διοικητικό φρένο στα σχέδια τροποποίησης του Κανονισμού Κυκλοφορίας στη Μεσαιωνική Πόλη Ρόδου

Στον αέρα μένουν οι προ­σπά­θειες 23 πολιτών της Μεσαιω­νι­κής Πόλης Ρόδου να μπλο­κά­ρουν τις αλλαγές στον Κανο­νι­σμό Ελέγχου Κυκλο­φο­ρίας, αφού η Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση Αιγαίου απέρ­ριψε την προ­σφυγή τους με νομικό σκε­πτικό που εγείρει ερω­τή­ματα για τις δια­δι­κα­σίες του ίδιου του Δήμου.

Η απόφαση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου (αρ. 140/2025) που επι­χεί­ρησε να αλλάξει τους όρους στάθ­μευ­σης, πεζο­δρο­μή­σεων και ρύθ­μι­σης κυκλο­φο­ρίας, κρίθηκε «ανυ­πό­στατη». Όχι επειδή ήταν παρά­νομη καθαυτή, αλλά επειδή δεν είχε ολο­κλη­ρω­θεί δεν είχε πάρει την υπο­χρε­ω­τική έγκριση της Γραμ­μα­τέως της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης.

Η Γραμ­μα­τέας κ. Μαριάννα Νικο­λα­ΐ­δου, βασι­ζό­μενη σε σωρεία νομο­θε­τι­κών δια­τά­ξεων (ν. 3852/2010, ν. 4555/2018, Κώδικας Οδικής Κυκλο­φο­ρίας κ.ά.), ξεκα­θα­ρί­ζει: κυκλο­φο­ρια­κές ρυθ­μί­σεις χωρίς την τελική κρατική έγκριση δεν απο­κτούν εκτε­λε­στό χαρα­κτήρα. Δεν μπορούν ούτε να εφαρ­μο­στούν, ούτε να ακυ­ρω­θούν γιατί στα μάτια του νόμου δεν υπάρ­χουν.

Έτσι, η προ­σφυγή των κατοί­κων απορ­ρί­φθηκε ως «απα­ρά­δε­κτη», διότι στρε­φό­ταν κατά από­φα­σης που δεν είχε τεθεί ακόμα σε ισχύ. Με άλλα λόγια, οι κάτοι­κοι αντέ­δρα­σαν σε κάτι που ήταν ακόμα… σχέδιο.

Το σκε­πτικό στη­ρί­χθηκε στους τρεις βασι­κούς άξονες του διοι­κη­τι­κού ελέγχου:

1. Η φύση της πράξης: Για να είναι προ­σβλητή, μια απόφαση πρέπει να είναι «εκτε­λε­στή». Δηλαδή να έχει έννομα απο­τε­λέ­σματα — κάτι που η συγκε­κρι­μένη δεν είχε.

2. Η τήρηση της προ­θε­σμίας: Παρότι οι προ­σφεύ­γο­ντες κινή­θη­καν εντός των 15 ημερών, αυτό δεν αρκούσε.

3. Το εννομο συμ­φέ­ρον: Παρότι υπήρχε, ακυ­ρώ­νε­ται από το νομικό κενό που άφησε η μη έγκριση της από­φα­σης από την Απο­κε­ντρω­μένη.

Η κανο­νι­στική απόφαση που προ­σπά­θησε να περάσει ο Δήμος Ρόδου αφο­ρούσε τρεις κρί­σι­μους τομείς:

• Χαρα­κτη­ρι­σμό πεζο­δρό­μων (Άρθρο 4)

• Καθο­ρι­σμό χώρων στάθ­μευ­σης για μόνι­μους κατοί­κους (Άρθρο 14)

• Κυκλο­φο­ρία και στάθ­μευση δικύ­κλων και ποδη­λά­των, καθώς και εξυ­πη­ρέ­τηση ΑμεΑ (Άρθρο 18)

Το σκε­πτικό των κατοί­κων, όπως εκφρά­στηκε μέσω της προ­σφυ­γής 23 προ­σώ­πων, ήταν πως οι ρυθ­μί­σεις αυτές αλλοιώ­νουν τον χαρα­κτήρα και την καθη­με­ρι­νό­τητα της ιστο­ρι­κής περιο­χής, δημιουρ­γώ­ντας συν­θή­κες απο­κλει­σμού για τους ντό­πιους.

Παρότι η προ­σφυγή κρίθηκε απα­ρά­δε­κτη, οι κάτοι­κοι έχουν δικαί­ωμα να απευ­θυν­θούν στην Ειδική Επι­τροπή του άρθρου 152 του ν. 3463/2006, εντός ενός μηνός. Εκεί θα κριθεί όχι η πράξη αυτή καθαυτή, αλλά ενδε­χο­μέ­νως η συμπε­ρι­φορά του Δήμου και οι παρα­λεί­ψεις της δια­δι­κα­σίας.