Τα δάκρυα του Μανώλη Γλέζου: «Kι αν πεθάνω θα σας κυνηγάει η ύπαρξή μου»

Στην αί­θου­σα εκ­δη­λώ­σε­ων της Βου­λής, πα­ρου­σία του πρω­θυ­πουρ­γού, Αλέξη Τσί­πρα, πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε το από­γευ­μα της Πέμ­πτης η πα­ρου­σί­α­ση του νέου βι­βλί­ου του ιστο­ρι­κού στε­λέ­χους της Αρι­στε­ράς, Μα­νώ­λη Γλέ­ζου, με τίτλο «Ακρω­νύ­μια». Ο ίδιος, φα­νε­ρά συ­γκι­νη­μέ­νος, μί­λη­σε για τους λό­γους που το ελ­λη­νι­κό έθνος άντε­ξε παρά τα 400 χρό­νια σκλα­βιάς. Το βιβλίo προ­λό­γι­σε ο πρώην Πρό­ε­δρος της Βου­λής, Βου­λευ­τής Β’ Αθη­νών, Ευάγ­γε­λος Μεϊ­μα­ρά­κης.

Την πα­ρά­στα­ση «έκλε­ψε» φυ­σι­κά ο ίδιος ο συγ­γρα­φέ­ας, καθώς όχι μόνο δεν έκρυ­ψε σε καμία στιγ­μή την συ­γκί­νη­ση και τα δά­κρυά του, σε μια συ­ναι­σθη­μα­τι­κά φορ­τι­σμέ­νη, αλλά και εξαι­ρε­τι­κά δυ­να­μι­κή ομι­λία, που χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε από την φράση του, «κι αν πε­θά­νω θα σας κυ­νη­γά­ει η ύπαρ­ξή μου!».

Και συ­νέ­χι­σε: «Ναι, Τόσκα, θα σας κυ­νη­γά­ει η ύπαρ­ξή μου, για να κά­νε­τε αυτά που πρέ­πει να κά­νε­τε!». «Μην νο­μί­ζε­τε ότι θα γλι­τώ­σε­τε από μένα ποτέ!» κα­τέ­λη­ξε ο Μα­νώ­λης Γλέ­ζος, εν μέσω χα­μό­γε­λων τόσο από τον πρω­θυ­πουρ­γό όσο και από τους υπό­λοι­πους πα­ρευ­ρι­σκό­με­νους στην εκ­δή­λω­ση, στην οποία έδω­σαν επί­σης το «παρών» ο πρώην πρό­ε­δρος της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας, Ευάγ­γε­λος Μεϊ­μα­ρά­κης (σ.σ. προ­λό­γι­σε το βι­βλίο), αλλά και ο πρό­ε­δρος της Βου­λής, Νίκος Βού­τσης.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα η ομι­λία του Μα­νώ­λη Γλέ­ζου ήταν ένα μα­νι­φέ­στο. Ήταν η κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κή πα­ρα­κα­τα­θή­κη του. Διότι δεν μί­λη­σε μόνο για τους συ­να­γω­νι­στές του, αλλά και για τα όνει­ρά τους, τα οποία, όπως είπε, προ­σπα­θεί να εκ­πλη­ρώ­σει. Και όχι μόνο αυτό, αλλά έθεσε τους πο­λι­τι­κούς προ των ευ­θυ­νών τους, λέ­γο­ντας πως αυτό είναι και δική τους ευ­θύ­νη. Το να ερ­γά­ζο­νται, δη­λα­δή, για τα όνει­ρα των αν­θρώ­πων που έδω­σαν την ζωή τους στη μάχη…

Ιδιαί­τε­ρα συ­γκι­νη­μέ­νος ο Μα­νώ­λης Γλέ­ζος ανα­φέρ­θη­κε στους πέντε λό­γους για τους οποί­ους η Ελ­λά­δα κα­τά­φε­ρε, παρά τα 400 χρό­νια σκλα­βιάς, να ξα­ναυ­πάρ­ξει: την κοινή μας γλώσ­σα, την ύπαρ­ξη λαϊ­κής εξου­σί­ας, τα ήθη και τις πα­ρα­δό­σεις που κρά­τη­σαν τον ελ­λη­νι­σμό αδού­λω­το, τον κλήρο και την εκ­κλη­σία που ήταν δίπλα στο λαό και την ιδε­ο­λο­γία της αντί­στα­σης. Επί­σης μί­λη­σε για τους κιν­δύ­νους της ελ­λη­νι­κής γλώσ­σας που είναι η φτω­χο­ποί­η­ση των ομι­λη­τών, η ξε­νο­ποί­η­ση και η μο­νο­ση­μα­ντό­τη­τα.

Τέλος, ανα­φε­ρό­με­νος στην πο­λυ­πραγ­μο­σύ­νη και με δά­κρυα στα μάτια είπε ότι «τις πα­ρα­μο­νές από κάθε μάχη μα­ζευό­μα­στε και κου­βε­ντιά­ζα­με και λέ­γα­με «εάν εσύ ζεις μην με ξε­χά­σεις», «εάν εσένα δεν σε βρει το βόλι όταν συ­να­ντάς αν­θρώ­πους στο δρόμο, θα λες κα­λη­μέ­ρα και από εμένα, και όταν πί­νεις κρασί θα πί­νεις κρασί και από εμένα, και όταν ακούς τον πα­φλα­σμό των κυ­μά­των θα τον ακούς και για μένα, και όταν ακούς τον άνεμο να περ­νά­ει μέσα από τα φύλλα, όταν ακούς το θρόι­σμα των φύλ­λων, θα το ακούς και για μένα, και όταν χο­ρεύ­εις θα χο­ρεύ­εις και για μένα». «Μπορώ να ξε­χά­σω;» ανα­ρω­τή­θη­κε και υπο­γράμ­μι­σε ότι «τo δυ­σκο­λό­τε­ρο πράγ­μα για μένα είναι ότι ζω και οι άν­θρω­ποι που πο­λέ­μη­σα μαζί τους, οι άν­θρω­ποι που αντι­με­τω­πί­σα­με μαζί τον θά­να­το, οι φίλοι μου, δεν ζουν σή­με­ρα. Μπορώ να τους ξε­χά­σω; Είναι δυ­να­τόν να ξε­χά­σω αυτό τον κόσμο; Δεν είναι δυ­να­τό. Και γι­΄αυ­τό έχω αυτή την πο­λυ­πραγ­μο­σύ­νη, γιατί εκτε­λώ εντο­λές ή προ­σπα­θώ να εκτε­λέ­σω τις εντο­λές τους».

«Και επει­δή αυτή η σύ­να­ξη δεν είναι ένα απλό ακρο­α­τή­ριο, αλλά εσείς συμ­με­τέ­χε­τε ως ενερ­γοί πο­λί­τες στο πο­λι­τι­κό γί­γνε­σθαι, ο κα­θέ­νας στο τομέα του ανα­λαμ­βά­νει να κάνει πράξη τα όνει­ρα αυτών των αν­θρώ­πων. Και αν πε­θά­νω, θα σας κυ­νη­γά­ει η ύπαρ­ξη μου για να κά­νε­τε αυτό που πρέ­πει να κά­νε­τε. Μην νο­μί­ζε­τε ότι θα γλυ­τώ­σε­τε από εμένα ποτέ» κα­τέ­λη­ξε κα­τα­χει­ρο­κρο­τού­με­νος ο Μα­νώ­λης Γλέ­ζος.

Στην εκ­δή­λω­ση που συ­ντό­νι­σε ο δη­μο­σιο­γρά­φος Γιώρ­γος Βό­τσης, πα­ρα­βρέ­θη­καν με­τα­ξύ άλλων ο ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Προ­στα­σί­ας του Πο­λί­τη Νίκος Τό­σκας, ο υπουρ­γός Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης και Τρο­φί­μων Βαγ­γέ­λης Απο­στό­λου, ο υφυ­πουρ­γός Με­τα­να­στευ­τι­κής Πο­λι­τι­κής Γιάν­νης Μπα­λά­φας, η υφυ­πουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών Κα­τε­ρί­να Πα­πα­νά­τσιου, ο πρώην πρό­ε­δρος της Βου­λής Δη­μή­τρης Σιού­φας, οι πρώην υπουρ­γοί Γιάν­νης Πα­νού­σης και Αρι­στεί­δης Μπαλ­τάς, οι βου­λευ­τές Τρια­ντά­φυλ­λος Μη­τα­φί­δης, Νίκος Μα­νιός και Θε­ο­δώ­ρα Με­γα­λο­οι­κο­νό­μου, όπως επί­σης ο σκη­νο­θέ­της Πα­ντε­λής Βούλ­γα­ρης και ο ηθο­ποιός Στέ­φα­νος Λη­ναί­ος.

«Πα­ρα­μο­νές των εκτε­λέ­σε­ων ή πριν από τι με­γά­λες μάχες μα­ζευό­μα­σταν όλοι και λέ­γα­με ο ένας στον άλλο πως αύριο αν δεν ζω μην με ξε­χά­σεις …. Να περ­πα­τάς στο δρόμο και να λες κα­λη­μέ­ρα και για μένα … Να πί­νεις ένα κρασί και για μένα… Να ακούς το θρόι­σμα των φυλών και για μένα» τό­νι­σε στην συ­γκλο­νι­στι­κή αφή­γη­σή του ο Μ. Γλέ­ζος, πα­ρου­σία του πρω­θυ­πουρ­γού Αλέξη Τσί­πρα  «Το δυ­σκο­λό­τε­ρο πράγ­μα για μένα είναι ότι ζω και εκεί­νοι δεν ζουν. Μπορώ λοι­πόν να ησυ­χά­σω; Γι’ αυτό έχω αυτή την πο­λυ­πραγ­μο­σύ­νη. Εκτε­λώ τις εντο­λές τους η προ­σπα­θώ να τις εκτε­λώ» τό­νι­σε ο Μ. Γλέ­ζος.